Gjithësia adhuron Allahun

Ndonjëherë, kur mendojmë për adhurimin e Allahut, imagjinojmë vetëm namazin, agjërimin, dhikrin dhe veprat që bëjmë me vetëdije. Këto janë vërtet ndër format më të bukura të adhurimit. Por Kurani na hap një pamje shumë më të gjerë dhe më madhështore: e gjithë krijesa i nënshtrohet Allahut dhe e madhëron Atë në mënyrën që Ai ka caktuar.

Qiejt, toka, malet, kafshët, pemët dhe krijesat e tjera nuk jetojnë jashtë urdhrit të Krijuesit. Secila ndjek ligjet dhe rregullin që Allahu ka vendosur për të.

Allahu thotë: “Atij i nënshtrohet kushdo që është në qiej dhe në Tokë, me dëshirë ose pa dëshirë.” (Kurani, 3:83).

Kjo e vërtetë mund të na japë një ndjenjë të thellë paqeje. Ne nuk jetojmë në një univers kaotik të braktisur. Jetojmë në krijimin e Allahut. Çdo gjë është nën dijen, fuqinë dhe urtësinë e Tij.

Çdo krijesë ka mënyrën e vet të adhurimit

Kurani na thotë:

“A nuk e sheh se Allahut i përulen ata që janë në qiej dhe ata që janë në Tokë, si dhe dielli, hëna, yjet, malet, pemët, kafshët dhe shumë prej njerëzve?” (Kurani, 22:18).

Ky është një përshkrim jashtëzakonisht i bukur. Dielli nuk ka nevojë të jetë si mali. Mali nuk ka nevojë të jetë si zogu. Zogu nuk ka nevojë të jetë si njeriu.

Secila krijesë ka vendin e saj, natyrën e saj dhe mënyrën e saj të nënshtrimit ndaj Allahut.

Dielli lind dhe perëndon sipas rregullit që Allahu ka vendosur. Hëna ndjek fazat e saj. Planetët dhe yjet lëvizin në mënyrën që Krijuesi ka caktuar. Bimët rriten, kafshët jetojnë dhe trupat tanë kryejnë procese të panumërta pa komandën tonë të vetëdijshme.

Kjo është një formë nënshtrimi ndaj Allahut.

Të gjithë krijesat e madhërojnë Allahun

Një nga ajetet më prekëse është:

“Atë e madhërojnë shtatë qiejt, Toka dhe gjithçka që gjendet në to. Nuk ka asgjë që të mos e madhërojë Atë me lavdërim, por ju nuk e kuptoni madhërimin e tyre.” (Kurani, 17:44).

Ky ajet na mëson diçka shumë të thellë: krijesat e Allahut e madhërojnë Atë, por ne nuk e kuptojmë mënyrën e këtij tesbihu.

Ibn Kethiri, në tefsirin e tij, shpjegon se ky ajet përfshin krijesat në qiej dhe në Tokë dhe se çdo krijesë ka një mënyrë të saj të madhërimit të Allahut. Ai përmend gjithashtu transmetimin e Ibn Mesudit se sahabët dëgjonin tesbihun e ushqimit.

Sa mahnitëse është kjo ide!

Ndoshta ndërsa ne jemi duke ecur në rrugë dhe jemi të shqetësuar për një problem, një pemë pranë nesh është duke e madhëruar Allahun. Ndoshta zogjtë që dëgjojmë në mëngjes janë duke e lavdëruar Krijuesin në një mënyrë që ne nuk e kuptojmë.

Kjo nuk është thjesht një ide për të na mahnitur. Është një ftesë për të zgjuar zemrën.

Çfarë do të thotë “Islam” në jetën tonë?

Fjala Islam lidhet me dorëzimin dhe nënshtrimin ndaj Allahut.

Kjo na bën të mendojmë: nëse e gjithë krijesa është nën urdhrin e Allahut, ku qëndron njeriu?

Njeriu ka një veçori të veçantë. Ne kemi aftësinë të zgjedhim dhe të marrim përgjegjësi morale. Mund të bindemi ose të kundërshtojmë. Mund të jemi mirënjohës ose mohues. Mund të përulemi në sexhde ose të lejojmë krenarinë të na largojë nga Allahu.

Prandaj adhurimi ynë i vetëdijshëm është një nder i madh.

Një pemë nuk ka nevojë të luftojë me egon e saj për të qenë pemë. Një lumë nuk mendon se duhet të bëhet mal. Por njeriu shpesh lufton me veten.

Ne mund të kemi dëshirë për namaz, por edhe përtaci. Mund të duam të falim, por edhe zemërim. Mund të duam të jemi të sinqertë, por edhe të duam lavdërimin e njerëzve.

Kjo është arsyeja pse kthimi te Allahu është një udhëtim.

Nënshtrimi i krijesave na mëson përulësinë

Mendo për një mal.

Ai qëndron i fuqishëm dhe madhështor, por është krijesë e Allahut.

Mendo për oqeanin.

Ai duket i pafund, por është nën ligjet e Allahut.

Mendo për diellin.

Ai është shumë më i madh se ne, por nuk është Zot. Është krijesë.

Mendo për trupin tënd.

Zemra rreh pa lejen tënde të vetëdijshme. Mushkëritë punojnë. Gjaku qarkullon. Qelizat kryejnë detyrat e tyre. Ti nuk i komandon të gjitha këto me mendjen tënde.

Sa shumë gjëra ndodhin brenda nesh pa kontrollin tonë!

Kjo duhet të na mësojë përulësinë. Ne nuk jemi zotërues absolutë të vetes. Jemi robër të Allahut dhe kujdestarë të asaj që Ai na ka dhënë.

Kur natyra bëhet një libër reflektimi

Kurani nuk na kërkon vetëm të shohim krijimin; na mëson të mendojmë për të.

Allahu thotë:

“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të Tokës dhe në ndërrimin e natës dhe të ditës ka shenja për njerëzit me mendje të shëndoshë.” (Kurani, 3:190).

Pas këtij ajeti vijnë fjalë për njerëzit që e përmendin Allahun në këmbë, ulur dhe të shtrirë dhe mendojnë për krijimin e qiejve dhe Tokës. (3:191)

Kjo është një mënyrë e bukur e Islamit: mendja dhe zemra punojnë së bashku.

Kur shohim qiellin, nuk kemi pse të ndalojmë së menduari te bukuria fizike. Mund të pyesim: Çfarë më tregon kjo për Krijuesin tim?

Kur shohim shiun, mund të kujtojmë mëshirën.

Kur shohim një pemë, mund të kujtojmë furnizimin.

Kur dëgjojmë zogjtë, mund të kujtojmë tesbihun.

Kur shohim lindjen e diellit, mund të kujtojmë se çdo gjë ndodh me urdhrin e Allahut.

Kështu bota përreth nesh bëhet një shkollë për zemrën.

Krijesat nuk adhurojnë në të njëjtën mënyrë

Është e rëndësishme të mos imagjinojmë se çdo krijesë falet dhe lutet pikërisht si njeriu.

Kurani na tregon se çdo krijesë ka mënyrën e saj. Për zogjtë, Allahu thotë:

“A nuk e sheh se Allahun e lavdërojnë ata që janë në qiej dhe në Tokë, si dhe zogjtë me krahë të hapur? Secili e di lutjen dhe madhërimin e vet.” (Kurani, 24:41).

Ibn Kethiri e lidh këtë me idenë se Allahu i ka udhëzuar krijesat në mënyrën e tyre të adhurimit dhe tesbihut.

Kjo na mëson të mos e kufizojmë adhurimin vetëm në atë që mund të dëgjojmë ose shohim.

Ka shumë gjëra që ndodhin në krijim dhe ne nuk i perceptojmë.

Edhe hijet përulen ndaj Allahut

Në një tjetër ajet, Allahu na fton të vëzhgojmë hijet:

“A nuk kanë parë se si hijet e gjithçkaje që Allahu ka krijuar priren djathtas dhe majtas, duke iu përulur Allahut...” (Kurani, 16:48).

Një hije nuk ka mendje njerëzore. Por lëvizja e saj ndodh sipas ligjeve që Allahu ka vendosur.

Kjo na tregon një kuptim të gjerë të nënshtrimit: krijesa nuk mund të dalë jashtë kufijve që Krijuesi ka caktuar për të.

Ne, si njerëz, kemi nevojë për një nënshtrim të vetëdijshëm: të zgjedhim të jetojmë në përputhje me udhëzimin e Allahut.

Pse ndonjëherë ne e kemi të vështirë të bindemi?

Kjo është një pyetje që mund ta bëjmë pa e gjykuar veten ashpër.

Ne e dimë se namazi është i mirë, por ndonjëherë e vonojmë.

E dimë se falja është e bukur, por mbajmë inat.

E dimë se sinqeriteti është i mirë, por dëshirojmë që njerëzit të na admirojnë.

E dimë se Allahu është Furnizuesi, por zemra jonë frikësohet për pasurinë.

Këto beteja nuk duhet të na çojnë në dëshpërim. Ato duhet të na shtyjnë të kthehemi përsëri te Allahu.

Profeti Muhamed ﷺ na mësoi se veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta. (Sahih Buhari, 6465).

Prandaj, nuk kemi nevojë të ndryshojmë gjithçka brenda një dite.

Mund të fillojmë me një hap.

Namazi është takimi ynë me Krijuesin

Nëse e gjithë krijesa e madhëron Allahun, atëherë namazi merr një kuptim edhe më të bukur.

Kur vendosim ballin në tokë dhe themi “Subhane Rabbijel-A'la”, ne po pranojmë me vetëdije atë që krijesa e shpreh në mënyrën e saj: Allahu është i Lartësuar.

Sexhdeja është një moment i jashtëzakonshëm. Trupi ynë përkulet, ndërsa zemra mëson të mos përkulet para krijesave.

Nuk kemi pse të kemi pasuri për t'u afruar te Allahu.

Nuk kemi pse të jemi të famshëm.

Nuk kemi pse të jemi të përsosur.

Na duhet vetëm sinqeriteti për t'u kthyer tek Ai.

Tesbihu i krijesave duhet të na zgjojë

Nëse çdo gjë e madhëron Allahun, atëherë çfarë po bën gjuha ime?

Nëse zogjtë e lavdërojnë Allahun, a e kujtoj unë Allahun?

Nëse malet i nënshtrohen Krijuesit, pse zemra ime bëhet kaq krenare?

Nëse gjithësia është nën urdhrin e Tij, pse frikësohem sikur gjithçka është jashtë kontrollit të Allahut?

Këto pyetje nuk janë për të na dënuar. Janë për të na zgjuar.

Mund të fillojmë me dhikër të thjeshtë: SubhanAllah, Elhamdulilah, Allahu Ekber, La ilahe il-lAllah.

Kur i themi këto fjalë me zemër të pranishme, nuk jemi duke bërë vetëm një përsëritje të gjuhës. Po bashkohemi, në mënyrën tonë njerëzore, me një realitet më të madh: krijimi i Allahut e madhëron Krijuesin.

Edhe shkenca mund të na çojë drejt reflektimit

Kur studiojmë universin, biologjinë, natyrën ose ligjet fizike, mund të shohim rregull dhe harmoni.

Por një musliman duhet të ruajë një ekuilibër të bukur: të kërkojë dije, të mendojë dhe të vëzhgojë, ndërsa zemra të mos harrojë Krijuesin.

Shkenca na ndihmon të kuptojmë shumë nga mënyra se si funksionon krijimi. Kurani na mëson të pyesim edhe për kuptimin dhe qëllimin.

Prandaj, kur mësojmë diçka të re për universin, le të themi me përulësi: SubhanAllah.

Jo si një slogan, por si një kujtim se madhështia e krijesës na çon drejt madhështisë së Krijuesit.

Kjo e vërtetë na sjell paqe

Nëse çdo gjë është nën urdhrin e Allahut, atëherë nuk kemi nevojë të jetojmë në panik.

Kjo nuk do të thotë se nuk do të kemi probleme.

Do të sëmuremi.

Do të humbasim njerëz.

Do të përballemi me vështirësi.

Planet tona do të dështojnë ndonjëherë.

Por mund të themi: “Allahu e di. Allahu është me mua. Allahu është më i Urtë se unë.”

Ky është tevekkuli.

Ne bëjmë përpjekjen tonë, marrim shkaqet e lejuara dhe pastaj ia besojmë rezultatin Allahut.

Profeti ﷺ ka thënë: “Nëse kërkon, kërko nga Allahu; dhe nëse kërkon ndihmë, kërko ndihmë nga Allahu.” (Xhami‘ et-Tirmidhi, 2516).

Ky besim e çliron zemrën nga varësia e tepërt ndaj njerëzve.

Çfarë mund të bëjmë sot?

Nëse jemi fillestarë në Islam ose sapo po përpiqemi të afrohemi me Allahun, le të mos e komplikojmë rrugën.

Filloni me namazin.

Mësoni disa dhikre të shkurtra.

Lexoni çdo ditë disa ajete nga Kurani.

Kur shihni natyrën, ndaloni për një moment.

Kur shihni shiun, thoni “Elhamdulilah”.

Kur dëgjoni zogjtë, kujtoni se edhe ata janë krijesa të Allahut.

Kur ndiheni të frikësuar, thoni “HasbijAllahu” dhe kujtoni se gjithësia nuk është jashtë sundimit të Tij.

Nëse jeni tashmë praktikues, mund të shkoni një hap më tej: përpiquni ta bëni adhurimin tuaj më të vetëdijshëm. Mos e kryeni namazin vetëm për ta përfunduar. Mos e thoni dhikrin vetëm me gjuhë. Jepini zemrës mundësinë të jetë e pranishme.

Përfundim: Bashkohuni me tesbihun e krijimit

Kurani na jep një pamje të mrekullueshme të ekzistencës: ne nuk jemi vetëm në adhurimin e Allahut.

Qiejt e madhërojnë.

Toka e madhëron.

Malet, pemët dhe kafshët i nënshtrohen.

Çdo krijesë ka mënyrën e saj.

Dhe ne kemi privilegjin të zgjedhim ta adhurojmë Allahun me vetëdije, dashuri dhe mirënjohje.

Ibn Kethiri thekson në shpjegimin e ajetit 17:44 se çdo gjë është dëshmi e njëshmërisë së Allahut dhe se krijesat e madhërojnë Atë, edhe pse njerëzit nuk e kuptojnë mënyrën e tesbihut të tyre.

Prandaj, herën tjetër kur të ecësh nën qiell, mos mendo vetëm për rrugën përpara teje. Shiko lart.

Kur të shohësh një pemë, kujto Krijuesin.

Kur të dëgjosh një zog, kujto tesbihun.

Kur të ndihesh i vogël përballë universit, mos u dëshpëro. Përkundrazi, kujto se Ai që krijoi gjithësinë të fton edhe ty të afrohesh tek Ai.

Ndoshta zemra jote sot është e lodhur. Ndoshta namazi nuk është ende aq i fortë sa dëshiron. Ndoshta ke bërë gabime. Mos e humb shpresën.

Kthehu te Allahu me një hap.

Një sexhde.

Një “SubhanAllah”.

Një “Elhamdulilah”.

Një pendim i sinqertë.

Një vepër e mirë.

Dhe kujto: gjithësia është duke e madhëruar Allahun, ndërsa ti mund të zgjedhësh ta bashkosh zemrën tënde me këtë adhurim.

O Allah, na bëj robër të përulur dhe mirënjohës. Na mëso ta shohim krijimin Tënd me sy të kthjellët dhe zemër të zgjuar. Na jep dashuri për Ty, qetësi në zemër, besim në caktimin Tënd dhe forcë për të jetuar sipas udhëzimit Tënd. Na fal dobësitë tona dhe na ndihmo të kthehemi tek Ti sa herë që largohemi. Bëje namazin tonë burim paqeje, dhikrin tonë burim jete dhe Kuranin tonë dritë për zemrat tona. Amin.

 

Pesë namazet ditore: afërsi me Allahun

Një takim me Allahun pesë herë në ditë

Namazi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë robit të Tij. Pesë herë në ditë, mes punës, familjes, lodhjes, shqetësimeve dhe gëzimeve, myslimani ndalon për pak dhe kthehet te Krijuesi i tij.

Ndonjëherë namazi mund të na duket si një detyrë që duhet ta kryejmë. Por, kur zemra fillon ta kuptojë kuptimin e tij, ai bëhet diçka shumë më e bukur: një takim me Allahun.

Allahu thotë në Kuran: “Përmendmë Mua, që edhe Unë t’ju përmend.” (El-Bekare, 2:152)

Çfarë premtimi i madh! Ne e përmendim Allahun dhe Ai na përmend. Ne afrohemi me një zemër të lodhur, ndërsa Ai na hap derën e mëshirës.

Pikërisht për këtë, namazi nuk është vetëm lëvizje e trupit. Ai është kthim i zemrës.

Pse janë pesë namaze?

Allahu e ka bërë namazin pesë herë në ditë. Nuk janë pesë pengesa në ditën tonë; janë pesë mundësi për t'u kthyer tek Ai.

Sabah: fillimi me Allahun

Namazi i sabahut na mëson ta fillojmë ditën me Allahun.

Bota ende është e qetë. Shumë njerëz flenë, ndërsa besimtari ngrihet dhe dëshmon se Allahu është më i dashur për të sesa rehatia e gjumit.

Kjo nuk do të thotë se është gjithmonë e lehtë. Ndonjëherë trupi është i lodhur. Ndonjëherë alarmi bie dhe ne luftojmë me veten.

Por çdo herë që ngrihemi për namazin e sabahut, po ndërtojmë diçka në shpirt: disiplinën, besnikërinë dhe dashurinë.

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na ka mësuar se dy rek'atet e sabahut janë më të mira se kjo botë dhe gjithçka që gjendet në të. (Sahih Muslim)

Sa madhështore është kjo! Dy rekate të shkurtra mund të jenë më të çmuara se pasuritë e kësaj bote.

Dreka: një pushim në mes të jetës

Namazi i drekës

Deri në mesditë, dita ka filluar të bëhet e ngarkuar. Puna, shkolla, tregu, telefonat, detyrimet dhe bisedat na tërheqin në shumë drejtime.

Pastaj vjen ezani.

Për disa minuta, bota pret.

Ne marrim abdes, qëndrojmë para Allahut dhe kujtojmë se puna jonë nuk është gjithçka. Planet tona nuk janë gjithçka. Problemet tona nuk janë gjithçka.

Ka një Zot mbi gjithçka.

Namazi i drekës na rikthen ekuilibrin. Ai na thotë: “Mos e humb veten në atë që po bën. Kujto se përse je këtu.”

Allahu thotë:

“Vërtet, namazi e pengon njeriun nga veprat e shëmtuara dhe të këqija.” (El-Ankebut, 29:45)

Sa më shumë ta jetojmë namazin me vetëdije, aq më shumë ai duhet të ndikojë edhe në sjelljen tonë jashtë xhamisë.

Ikindia: kujtesa se koha kalon

Një namaz për një jetë që ecën

Ikindia vjen kur dita ka filluar të largohet. Këtu ka një mësim të thellë.

Koha nuk pret.

Pasuria mund të kthehet. Mundësitë mund të vijnë përsëri. Por ora që ka kaluar nuk kthehet.

Allahu betohet në kohë në suren El-Asr dhe na kujton se njeriu është në humbje, përveç atyre që besojnë, bëjnë vepra të mira, këshillojnë njëri-tjetrin për të vërtetën dhe për durimin. (El-Asr, 103:1-3)

Namazi i ikindisë na jep një çast për të pyetur veten:

Ku e kalova sot kohën time?

A fola mirë me familjen?

A i bëra padrejtësi dikujt?

A e kujtova Allahun?

A kam diçka për të korrigjuar?

Këto pyetje nuk duhet të na dëshpërojnë. Ato duhet të na zgjojnë.

Akshami: kthimi pas ditës

Kur dielli largohet

Akshami vjen shpejt. Dita përfundon dhe errësira fillon të mbulojë horizontin.

Është një kujtesë e bukur se çdo gjë në këtë botë ka një fillim dhe një fund.

Ne kthehemi në namaz dhe themi, në mënyra të ndryshme, se Allahu është më i Madhi.

Problemet që në mëngjes na dukeshin të mëdha mund të duken më të vogla tani.

Ndoshta dita nuk shkoi siç dëshironim. Ndoshta bëmë gabime. Ndoshta dikush na lëndoi.

Por dera e Allahut është ende e hapur.

Profeti, paqja qoftë mbi të, transmetohet se ka thënë se Allahu shtrin dorën e Tij natën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë ditës dhe e shtrin dorën ditën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë natës. (Sahih Muslim)

Kjo është një nga shpresat më të mëdha për besimtarin: gabimi nuk duhet të jetë fundi i rrugës.

Jacia: ta dorëzosh natën tek Allahu

Namazi para pushimit

Jacia është namazi i fundit i ditës. Pas saj, shumë prej nesh kthehen në shtëpi, pushojnë dhe përgatiten për gjumë.

Është një moment i bukur për ta lënë ditën në duart e Allahut.

Ne nuk e dimë çfarë do të sjellë e nesërmja. Nuk e kontrollojmë shëndetin, furnizimin, jetën apo ngjarjet e ardhshme.

Por mund të besojmë tek Ai që i kontrollon të gjitha.

Kjo është tevekkuli: të marrësh shkaqet që mundesh dhe pastaj ta mbështetësh zemrën tek Allahu.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që janë të vazhdueshme, edhe nëse janë të pakta.” (Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Ky hadith është veçanërisht i rëndësishëm për këdo që dëshiron të përmirësohet në namaz.

Po nëse nuk falem rregullisht?

Mos e lejo turpin të të largojë

Ndoshta po e lexon këtë dhe po mendon: “Unë nuk i fal të pesë namazet.”

Ndoshta ke humbur shumë namaze.

Ndoshta sapo ke filluar të më mësosh.

Ndoshta di vetëm disa sure të shkurtra.

Mos mendo se duhet të bëhesh i përsosur para se të afrohesh me Allahun.

Afrohuni me atë që ke.

Mëso hap pas hapi. Pyet dikë të besueshëm. Mëso kuptimet e fjalëve që thua. Nëse bie, ngrihu përsëri.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha gjynahet.” (Ez-Zumer, 39:53)

Ky ajet nuk na mëson të jemi të pakujdesshëm ndaj mëkatit. Na mëson të mos dëshpërohemi nga mëshira.

Si ta bëjmë namazin më të gjallë?

Mos u ngut

Kur falemi me nxitim, trupi mund të jetë në namaz ndërsa mendja është diku tjetër.

Provo të ngadalësosh pak.

Kur thua “Allahu Ekber”, kujto se po qëndron para Zotit të gjithësisë.

Kur lexon El-Fatihanë, kujto se po i drejtohesh Allahut.

Kur bën sexhde, kujto se je në një nga gjendjet më të afërta të robit me Zotin e tij.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Robi është më afër Zotit të tij kur është në sexhde, prandaj shtojini lutjet.” (Sahih Muslim)

Sexhdeja nuk është vetëm një pozicion i trupit. Ajo është një mësim për zemrën: ti nuk duhet t'i mbash të gjitha vetë.

Namazi dhe qetësia e zemrës

Bota moderne na mëson të kërkojmë qetësi në shumë vende: në pasuri, argëtim, udhëtime, marrëdhënie dhe arritje.

Të gjitha këto mund të kenë vlerë, por zemra ka një nevojë më të thellë.

Allahu thotë:

“Me përmendjen e Allahut zemrat qetësohen.” (Er-Ra'd, 13:28)

Namazi është një nga format më të mëdha të kësaj përmendjeje.

Ndoshta problemet nuk zhduken pas namazit.

Por ne ndryshojmë mënyrën se si i mbajmë ato.

Zemra mëson të thotë: “O Allah, unë nuk mund t'i kontrolloj të gjitha. Por Ti mundesh.”

Dhe kjo sjell paqe.

Pesë namazet si pesë kthime

Në fund, pesë namazet mund të shihen si pesë kthime në ditë.

Sabahu: “O Allah, po e filloj ditën me Ty.”

Dreka: “O Allah, mos më lejo të humbas në botë.”

Ikindia: “O Allah, më kujto se koha ime është e çmuar.”

Akshami: “O Allah, faleminderit për atë që më dhe sot.”

Jacia: “O Allah, po ta dorëzoj natën dhe të nesërmen.”

Kjo është bukuria e namazit.

Ai nuk kërkon që ne të jemi engjëj. Ai na fton të jemi robër që kthehen.

Dhe ndoshta kjo është një nga shenjat më të bukura të mëshirës së Allahut: Ai na lejon të kthehemi tek Ai përsëri dhe përsëri.

Nëse sot namazi yt nuk është ashtu siç dëshiron, mos u dorëzo.

Nëse zemra jote shpërqendrohet, ktheje përsëri.

Nëse ke humbur, fillo përsëri.

Nëse ke qenë larg, bëj një hap.

Allahu nuk ka nevojë për namazin tonë; ne kemi nevojë për të. Ne kemi nevojë për atë çast kur balli prek tokën dhe zemra kujton se ka një Zot që na dëgjon, na sheh dhe na mëshiron.

Pesë namazet nuk janë pesë barra mbi ditën tonë.

Janë pesë dyer.

Dhe sa herë që hapet njëra prej tyre, kemi mundësinë të kthehemi në shtëpi: te Allahu.

Read similar posts at https://drlal.uk

 

Durimi dhe besimi: Mbështetu tek Allahu

Kur jeta nuk shkon siç dëshironim

Ka ditë kur zemra lodhet.

Lutemi, por përgjigjja duket se vonon. Punojmë, por rezultatet nuk vijnë. Përpiqemi të bëjmë mirë, por përballemi me vështirësi. Ndonjëherë pyesim veten: “Pse po më ndodh kjo? Kur do të ndryshojë gjendja ime?”

Në këto momente, durimi nuk është thjesht të presësh. Durimi është të vazhdosh të besosh tek Allahu edhe kur nuk e kupton ende se çfarë po ndodh.

Kjo është një nga mësimet më të bukura të Islamit: jo çdo gjë që nuk e kuptojmë është e keqe për ne, dhe jo çdo vonesë është refuzim.

Ndonjëherë Allahu na mbron përmes një vonese. Ndonjëherë na përgatit për diçka më të mirë. Ndonjëherë na largon nga një rrugë sepse e di atë që ne nuk e dimë.

Prandaj, besimi nuk do të thotë se do ta kuptojmë gjithmonë planin e Allahut. Do të thotë se mësojmë t’i besojmë Atij edhe kur plani na duket i paqartë.

Allahu është me durimtarët

Allahu na jep një premtim që mund të bëhet mbështetje për çdo zemër të lodhur:

“Besimtarë! Kërkoni ndihmë me durim dhe me namaz. Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Vini re fjalët: Allahu është me durimtarët.

Jo vetëm se do t’u japë diçka në të ardhmen. Jo vetëm se do t’ua shpërblejë durimin në Ahiret. Në vetë sprovën, Allahu është me ta.

Kjo mund të sjellë një paqe të veçantë në zemër.

Kur ndihesh vetëm, nuk je vetëm.

Kur nuk e di çfarë të bësh, mund t’i drejtohesh Allahut.

Kur rruga duket e gjatë, mund të ecësh një hap më shumë.

Durimi nuk do të thotë të mos qash

Ndonjëherë mendojmë se një person i durueshëm nuk duhet të qajë, të trishtohet apo të ndihet i dobët.

Por kjo nuk është ajo që na mëson shembulli profetik.

Durimi nuk do të thotë të mos ndjesh dhimbje. Do të thotë të mos lejosh dhimbjen të të largojë nga Allahu.

Mund të qash dhe të kesh sabër.

Mund të ndihesh i lodhur dhe të kesh sabër.

Mund të mos e kuptosh sprovën dhe përsëri të kesh besim.

Zemra njerëzore ka nevojë për kohë. Islami nuk na kërkon të bëhemi të pandjeshëm. Na mëson të kalojmë dhimbjen duke e mbajtur dorën e zemrës të lidhur me Allahun.

Besimi tek Allahu kur përgjigjja vonon

Mos thuaj: “Allahu nuk po më dëgjon”

Një nga sprovat më të mëdha është kur lutemi dhe nuk shohim menjëherë atë që kërkojmë.

Në atë çast mund të lindë mendimi: “E kam lutur Allahun kaq shumë. Pse nuk po ndodh?”

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na paralajmëroi të mos bëhemi të paduruar në dua. Në Sahih Muslim transmetohet se lutja pranohet përderisa njeriu nuk nxitohet duke thënë se u lut, por nuk iu përgjigj.

Kjo nuk do të thotë se çdo gjë që kërkojmë do të vijë pikërisht në mënyrën që imagjinojmë.

Do të thotë se besimtari nuk e braktis duan vetëm sepse përgjigjja nuk erdhi në kohën që ai dëshironte.

Vazhdo të lutesh.

Vazhdo të shpresosh.

Vazhdo të bësh përpjekjen tënde.

Dhe lëre rezultatin në duart e Atij që di më shumë se ti.

Çfarë na mëson historia e Ejubit?

Një zemër që nuk u dorëzua

Profeti Ejub, paqja qoftë mbi të, është një nga shembujt më të fuqishëm të durimit.

Ai u përball me vuajtje të mëdha, por iu drejtua Allahut me përulësi. Kurani na tregon lutjen e tij:

“Mua më ka prekur fatkeqësia, ndërsa Ti je më Mëshiruesi i mëshiruesve.” (El-Enbija, 21:83)

Sa e bukur është kjo lutje.

Ejubi nuk e fshehu dhimbjen. Ai ia tregoi Allahut.

Por në të njëjtën kohë, ai nuk humbi shpresën në mëshirën e Tij.

Kjo është një mënyrë e bukur për t’u lutur edhe ne: ta pranojmë dhimbjen pa humbur shpresën.

“O Allah, kjo është e vështirë për mua, por unë e di se Ti je më i Mëshirshmi.”

Në çdo gjendje ka një të mirë

Profeti Muhamed, paqja qoftë mbi të, ka thënë në hadithin autentik të transmetuar nga Sahih Muslim:

“E çuditshme është çështja e besimtarit. E gjithë çështja e tij është mirësi.” Kur i vjen e mira, ai falënderon dhe kjo është mirësi për të; kur e godet vështirësia, ai duron dhe kjo është mirësi për të.

Ky hadith nuk thotë se çdo ngjarje është e lehtë.

Ai na mëson diçka më të thellë: besimtari mund të gjejë mirësi në të dyja gjendjet.

Në mirësi, ai mëson falënderimin.

Në vështirësi, ai mëson durimin.

Në sukses, ai nuk harron Allahun.

Në humbje, ai nuk e humb Allahun.

Kjo është një pasuri e madhe shpirtërore.

Kur sprova bëhet një afrim me Allahun

Dhimbja mund të ndryshojë zemrën

Ka sprova që nuk na japin menjëherë përgjigje.

Por mund të na japin një zemër tjetër.

Ndoshta para sprovës luteshim vetëm pak. Pas saj, filluam të flasim me Allahun çdo natë.

Ndoshta më parë e merrnim shëndetin si të mirëqenë. Pas një sprove, filluam të falënderojmë për çdo frymëmarrje.

Ndoshta më parë mbështeteshim vetëm te njerëzit. Pastaj mësuam të mbështetemi tek Allahu.

Kjo nuk do të thotë se duhet ta dëshirojmë dhimbjen. Por kur ajo vjen, mund të pyesim me qetësi:

“Çfarë dëshiron të më mësojë kjo sprovë?”

Profeti, paqja qoftë mbi të, na mësoi gjithashtu se vuajtjet që i ndodhin besimtarit, madje edhe një shpim gjembi, mund të jenë shkak për fshirjen e gjynaheve. (Sahih Muslim 2572c)

Prandaj, mos e nënvlerëso një dhimbje që e përballon me iman.

Si ta praktikojmë durimin çdo ditë?

Durimi nuk ndërtohet vetëm në momentin e krizës. Ai ndërtohet pak nga pak.

Fillo me një dua të sinqertë

Kur diçka të shqetëson, mos e mbaj gjithçka vetëm në zemër.

Fol me Allahun.

Nuk ke nevojë për fjalë të komplikuara. Thuaj atë që ke në zemër.

“O Allah, më jep forcë.”

“O Allah, më udhëzo.”

“O Allah, më ndihmo të pres me durim.”

“O Allah, më jep atë që është më e mirë për mua.”

Një dua e sinqertë mund të jetë fillimi i një qetësie të madhe.

Bëj atë që ke në dorë

Tevekkuli nuk do të thotë pasivitet.

Nëse kërkon punë, kërko.

Nëse ke problem me dikë, përpiqu ta zgjidhësh me urtësi.

Nëse ke gabuar, kërko falje.

Nëse ke një qëllim të mirë, puno për të.

Pastaj ia beso rezultatin Allahut.

Ti ke përgjegjësi për përpjekjen. Rezultati përfundimtar është në dorën e Allahut.

Mos e mat mëshirën e Allahut me shpejtësinë

Ndonjëherë ne mendojmë se nëse Allahu na do, gjithçka duhet të bëhet menjëherë më e lehtë.

Por jeta e profetëve na mëson të kundërtën.

Edhe njerëzit më të dashur tek Allahu u sprovuan.

Prandaj, sprova nuk është domosdoshmërisht shenjë se Allahu të ka braktisur.

Mund të jetë një moment ku zemra jote mëson të mbështetet më thellë tek Ai.

Mos e mat dashurinë e Allahut me shpejtësinë e përgjigjes.

Mate atë me faktin se Ai ende të jep mundësinë të kthehesh tek Ai.

Kur nuk e di çfarë sjell e nesërmja

Ne duam ta dimë të ardhmen.

Duam të dimë kur do të vijë puna, martesa, shërimi, suksesi, lehtësimi.

Por ndoshta një pjesë e bukurisë së besimit është pikërisht kjo: të ecësh pa e parë të gjithë rrugën.

Ti sheh vetëm hapin e ardhshëm.

Allahu sheh të gjithë rrugën.

Prandaj bëje hapin që mundesh sot.

Falu.

Lutu.

Puno.

Pendohu.

Falëndero.

Ki durim.

Dhe beso.

Shpresa nuk është dobësi

Besimtari mund të jetë i lodhur, por nuk duhet ta humbasë shpresën.

Mund të jetë i trishtuar, por mund të vazhdojë të bëjë dua.

Mund të ketë humbur diçka të dashur, por ende mund të besojë se Allahu është i Urtë dhe i Mëshirshëm.

Ndoshta sot nuk e kupton pse dera u mbyll.

Mos u dëshpëro.

Ndoshta nuk e di pse përgjigjja po vonon.

Vazhdo të lutesh.

Ndoshta nuk e sheh ende rrugën.

Ec me besim.

Durimi nuk është të presësh me një zemër bosh. Është të presësh me një zemër që e di se Allahu nuk harron.

Dhe kur zemra jote të lodhet, kujto fjalët e Allahut: “Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Çfarëdo që po kalon sot, mos mendo se duhet ta përballosh vetëm.

Kthehu tek Allahu.

Në namaz.

Në dua.

Në sexhde.

Në heshtje.

Në lot.

Në falënderim.

Dhe beso se edhe në ditët që nuk i kupton, Allahu e di.

Ti mund të mos e shohësh ende urtësinë.

Por mund të besosh tek Ai që e di atë.

Kjo është durimi.

Kjo është tevekkuli.

Dhe kjo është një nga rrugët më të bukura drejt paqes së zemrës.

Please read similar posts at https://drlal.cc

Durimi dhe besimi tek Allahu: rruga e shpresës Kur zemra lodhet duke pritur

 

Durimi dhe besimi tek Allahu: rruga e shpresës

Kur zemra lodhet duke pritur

Ka momente në jetë kur durimi bëhet i vështirë.

Lutesh për diçka dhe përgjigjja duket se vonon. Punon shumë, por dera që shpresoje të hapej mbetet e mbyllur. Përpiqesh të bësh më të mirën, por sprovat vazhdojnë. Ndonjëherë edhe një zemër besimtare mund të pyesë: “O Allah, sa duhet të pres?”

Në këto çaste, Islami nuk na kërkon të bëjmë sikur nuk kemi dhimbje. Na mëson diçka më të bukur: ta çojmë dhimbjen te Allahu.

Durimi, ose sabri, nuk do të thotë të mos qash. Nuk do të thotë të mos ndihesh i lodhur. Nuk do të thotë të mos kërkosh ndryshim.

Durimi do të thotë të mos e humbasësh lidhjen me Allahun ndërsa pret.

Është të vazhdosh të falesh kur zemra është e rënduar. Të vazhdosh të bësh dua kur përgjigjja nuk duket. Të vazhdosh të bësh mirë edhe kur jeta nuk po të jep atë që dëshiron.

Dhe mbi të gjitha, është të besosh se Allahu di atë që ti nuk e di.

Allahu është me durimtarët

Allahu na jep një premtim jashtëzakonisht ngushëllues:

“Me të vërtetë, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Mund ta lexojmë këtë ajet shumë herë, por ndonjëherë duhet ta lejojmë atë të hyjë thellë në zemër.

Allahu nuk thotë vetëm se durimtarët do të shpërblehen një ditë. Ai thotë se Ai është me ta.

Kur je duke kaluar një sprovë dhe po përpiqesh të qëndrosh i lidhur me Të, nuk je i braktisur.

Kur je duke qarë në sexhde, Allahu e di.

Kur askush nuk e kupton plotësisht dhimbjen tënde, Allahu e di.

Kur ti nuk di se çfarë do të sjellë e nesërmja, Allahu e di.

Kjo është një nga bazat e besimit: siguria nuk vjen nga fakti se ne e dimë të ardhmen. Siguria vjen nga fakti se e njohim Atë që e di të ardhmen.

Durimi nuk është dobësi

Në një botë që na mëson të duam gjithçka menjëherë, durimi mund të duket si dobësi.

Por në të vërtetë, të presësh pa e humbur besimin kërkon forcë.

Është e lehtë të jesh mirënjohës kur gjithçka shkon mirë. Është më e vështirë të thuash “Elhamdulilah” kur një plan dështon.

Është e lehtë të flasësh për tevekkulin kur dyert janë të hapura. Është më e vështirë t'i besosh Allahut kur një derë mbyllet.

Pikërisht aty rritet besimi.

Besimi tek Allahu nuk do të thotë të kuptosh gjithçka

Ne shohim një pjesë, Allahu sheh tërësinë

Ndonjëherë vuajmë sepse përpiqemi të kuptojmë çdo gjë.

“Pse ndodhi kjo?”

“Pse jo tani?”

“Pse mua?”

“Pse Allahu nuk ma dha atë që kërkova?”

Këto pyetje mund të lindin natyrshëm në zemrën e njeriut. Por besimi na fton të shkojmë një hap më tej: të pranojmë se dituria jonë është e kufizuar.

Një fëmijë mund të mos e kuptojë pse prindi e ndalon nga diçka që ai dëshiron. Në të njëjtën mënyrë, ne ndonjëherë nuk e shohim urtësinë pas një ngjarjeje.

Kjo nuk do të thotë se çdo dhimbje duhet ta quajmë të mirë apo se duhet të ndalojmë së kërkuari zgjidhje. Do të thotë se, pasi kemi bërë përpjekjen tonë, ia lëmë rezultatin Allahut.

Ky është tevekkuli: përpjekje me duart dhe besim me zemër.

Kur dua-ja vonon

Një nga sprovat më të mëdha të besimtarit është pritja.

Ne duam përgjigje të shpejta. Kur bëjmë dua, dëshirojmë ta shohim menjëherë rezultatin.

Por Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na mësoi të mos nxitojmë në këtë çështje. Në Sahih Muslim transmetohet se njeriu duhet të vazhdojë të lutet dhe të mos bëhet i paduruar duke thënë se është lutur, por nuk ka marrë përgjigje.

Çfarë mësimi i butë është ky!

Ndoshta përgjigjja nuk ka ardhur ende.

Ndoshta ajo do të vijë ndryshe nga sa prisje.

Ndoshta Allahu po të ruan nga diçka që nuk e sheh.

Ndoshta pritja po ndërton në ty një durim që nuk do ta kishe fituar ndryshe.

Ne nuk kemi nevojë ta dimë gjithmonë “pse”-në për të vazhduar të themi: “O Allah, unë të besoj.”

Mos e lër duan vetëm sepse je lodhur

Nëse je duke pritur prej kohësh, vazhdo të lutesh.

Por bashkë me duan, vazhdo edhe të jetosh.

Puno.

Mëso.

Kërko këshillë.

Përmirëso marrëdhëniet.

Merr shkaqet e lejuara.

Dhe pastaj lëre zemrën të mbështetet tek Allahu.

Tevekkuli nuk është të rrish pa bërë asgjë. Është të bësh atë që mundesh dhe të mos e adhurosh rezultatin.

Çfarë na mëson historia e Ejubit?

Dhimbje pa humbur shpresën

Profeti Ejub, paqja qoftë mbi të, është një nga shembujt më të bukur të durimit.

Kur vuajtja e preku, ai iu drejtua Allahut me një lutje të thjeshtë dhe të përulur:

“Mua më ka prekur fatkeqësia, ndërsa Ti je më Mëshiruesi i mëshiruesve.” (El-Enbija, 21:83)

Sa bukur është kjo lutje.

Ejubi nuk e mohoi dhimbjen. Ai nuk tha se gjithçka ishte e lehtë.

Ai ia tregoi Allahut gjendjen e tij.

Por, në të njëjtën kohë, zemra e tij nuk humbi shpresën në mëshirën e Allahut.

Edhe ne mund të bëjmë të njëjtën gjë.

Mund t'i themi Allahut:

“O Zot, kjo është e vështirë për mua.”

“O Allah, unë jam i lodhur.”

“O Allah, më jep forcë.”

“O Allah, më ndihmo të kem durim.”

Të ankohesh te Allahu nuk është të largohesh prej Tij. Shpesh është pikërisht mënyra për t'u afruar me Të.

Sprova nuk do të thotë se Allahu të ka harruar

Edhe dhimbja mund të bëhet mirësi

Profeti, paqja qoftë mbi të, na ka dhënë një perspektivë shumë të thellë në Sahih Muslim: çështja e besimtarit është e mirë në të dyja gjendjet. Kur i vjen një e mirë, ai falënderon dhe kjo është mirësi për të; kur e godet një vështirësi, ai duron dhe edhe kjo është mirësi për të.

Kjo nuk do të thotë se sprova është e këndshme.

Do të thotë se besimtari mund ta transformojë mënyrën se si e përjeton atë.

Në mirësi, mëson të thotë “Elhamdulilah”.

Në vështirësi, mëson të thotë “O Allah, më ndihmo të duroj”.

Në sukses, kujton Dhuruesin.

Në humbje, nuk e humb shpresën tek Dhuruesi.

Kështu, zemra nuk bëhet rob i rrethanave.

Edhe një dhimbje e vogël mund të ketë shpërblim

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka mësuar se edhe një shqetësim fizik, deri te pickimi i një gjembi, mund të jetë shkak që Allahu t'i fshijë besimtarit gjynahe.

Kjo na mëson të mos e shohim dhimbjen vetëm përmes asaj që humbëm.

Ndonjëherë duhet të pyesim edhe:

“Çfarë po fitoj në marrëdhënien time me Allahun?”

Urtësia e dijetarëve për sabrin

Dijetarët klasikë myslimanë e kanë trajtuar sabrin si një shtyllë të jetës shpirtërore.

Ibn el-Kajjim thekson lidhjen e ngushtë ndërmjet durimit dhe mirënjohjes: besimtari ka nevojë për sabër kur përballet me vështirësi dhe për shukër kur merr mirësi. Në veprën e tij mbi durimin dhe mirënjohjen, ai e trajton këtë si një parim themelor të edukimit të shpirtit.

Kjo na jep një mënyrë shumë të bukur për ta parë jetën.

Jo çdo ditë kërkon të njëjtën gjë prej nesh.

Ka ditë kur duhet të jemi mirënjohës.

Ka ditë kur duhet të jemi të durueshëm.

Ka ditë kur duhet të pendohemi.

Dhe në të gjitha këto gjendje, dera e Allahut mbetet e hapur.

Si ta ndërtojmë durimin në jetën e përditshme?

Filloni me hapa të vegjël

Nëse dëshiron të bëhesh më i durueshëm, mos kërko përsosmërinë brenda një dite.

Fillo me një namaz më të përqendruar.

Bëj një dua të sinqertë çdo ditë.

Kur zemërohesh, prit pak para se të flasësh.

Kur diçka nuk shkon sipas planit, thuaj: “Allahumme a'innī” — “O Allah, më ndihmo.”

Kur merr një mirësi, thuaj “Elhamdulilah” me vetëdije.

Kur bën një gabim, mos u dorëzo. Kërko falje dhe fillo përsëri.

Durimi ndërtohet në këto momente të vogla.

Ai nuk shfaqet vetëm në sprovat e mëdha.

Mëso të ndalosh para reagimit

Një pjesë e sabrit është të mos reagojmë menjëherë.

Kur dikush të lëndon, mos e kthe menjëherë fjalën.

Kur një plan dështon, mos vendos menjëherë se gjithçka ka marrë fund.

Kur një derë mbyllet, mos supozo menjëherë se Allahu të ka harruar.

Merr frymë.

Bëj dua.

Mendo.

Pastaj vepro.

Kjo hapësirë e vogël ndërmjet ngjarjes dhe reagimit mund të bëhet një vend i madh për besimin.

Mos e humb shpresën në mëshirën e Allahut

Ka edhe një lloj padurimi që vjen pas gabimit.

Ndoshta dikush thotë: “Kam bërë shumë mëkate. Ndoshta Allahu nuk do të më falë.”

Kjo është pikërisht ajo shpresë që nuk duhet ta humbasim.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha gjynahet. Ai është Falësi, Mëshiruesi.” (Ez-Zumer, 39:53)

Ky ajet është një derë e madhe shprese.

Nëse je larguar, kthehu.

Nëse ke gabuar, pendohu.

Nëse ke humbur shumë kohë, fillo tani.

Mos prit të bëhesh i përsosur për t'u kthyer te Allahu.

Kthehu tek Ai dhe kërko që Ai të të ndihmojë të bëhesh më i mirë.

Besimi është të ecësh edhe kur nuk e sheh të gjithë rrugën

Ne duam ta dimë se çfarë do të ndodhë nesër.

Por Allahu nuk na kërkon të shohim të gjithë rrugën.

Ai na kërkon të ecim me besim.

Ti mund të mos e dish kur do të vijë lehtësimi.

Por mund të falesh sot.

Mund të bësh dua sot.

Mund të bësh një vepër të mirë sot.

Mund të pendohesh sot.

Mund të falësh dikë sot.

Mund të falënderosh Allahun sot.

Kjo është pjesa jote.

E nesërmja është në dijen e Allahut.

Kur zemra jote të thotë “nuk mundem më”

Nëse një ditë ndihesh sikur nuk mund të vazhdosh, mos e dëno veten.

Kthehu te Allahu.

Ndonjëherë sabri nuk është të bësh një hap të madh. Është vetëm të mos dorëzohesh sot.

Falu edhe një herë.

Bëj edhe një dua.

Thuaj edhe një herë “Elhamdulilah”.

Kërko falje edhe një herë.

Fillo përsëri.

Allahu nuk kërkon nga ne që të jemi pa dobësi. Ne jemi njerëz.

Por Ai na mëson të kthehemi tek Ai sa herë që dobësohemi.

Dhe ndoshta këtu qëndron një nga bukuritë më të mëdha të besimit: nuk kemi nevojë ta kemi gjithë forcën vetë.

Mund t'ia kërkojmë Allahut.

Një zemër që beson nuk është pa dhimbje

Një zemër besimtare nuk është domosdoshmërisht një zemër që nuk qan.

Është një zemër që, edhe kur qan, e di se ku të kthehet.

Ajo mund të thyhet, por nuk dëshpërohet nga Allahu.

Mund të lodhet, por nuk e braktis namazin.

Mund të presë gjatë, por nuk e braktis duan.

Mund të mos e kuptojë caktimin e Allahut, por vazhdon të besojë në urtësinë dhe mëshirën e Tij.

Ky është sabri.

Ky është tevekkuli.

Dhe kjo është shpresa.

Prandaj, nëse po kalon një periudhë të vështirë, mos e mendo veten vetëm si dikë që po pret që sprova të përfundojë.

Mendoje veten si dikë që po mëson të afrohet më shumë me Allahun.

Ndoshta kjo periudhë po të mëson një dua të re.

Ndoshta po të mëson mirënjohjen.

Ndoshta po të mëson të mos mbështetesh vetëm te njerëzit.

Ndoshta po të mëson se zemra mund të gjejë paqe edhe kur rrethanat nuk janë perfekte.

Vazhdo.

Me hapa të vegjël.

Me namaz.

Me dua.

Me punë.

Me pendim.

Me falënderim.

Me durim.

Dhe mbi të gjitha, me besim.

Sepse Allahu thotë se Ai është me durimtarët.

Ndoshta sot nuk e sheh ende përgjigjen.

Por vazhdo të trokasësh në derën e Allahut.

Një zemër që vazhdon të kthehet tek Allahu nuk është një zemër e humbur.

Është një zemër në rrugë.

Dhe rruga drejt Allahut ia vlen çdo hap.

Please find similar posts at https://drlal.es

Përgatitja për Takimin me Allahun

 

Përgatitja për Takimin me Allahun

Çdo ditë na afron me takimin me Allahun

Secili prej nesh është në një udhëtim. Çdo ditë që kalon është një hap më afër takimit me Allahun, Krijuesin tonë. Disa njerëz mendojnë për këtë takim me frikë, ndërsa të tjerë nuk mendojnë fare. Por Islami na mëson një rrugë tjetër: të përgatitemi me shpresë, me pendim, me vepra të mira dhe me besim në mëshirën e Allahut.

Allahu nuk na krijoi për të na dënuar, por për ta njohur Atë, për ta adhuruar dhe për të fituar mëshirën e Tij.

Allahu i Lartësuar thotë:

"Dhe Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër, përveç që të Më adhurojnë."

(Kur'an, Edh-Dharijat 51:56)

Kur e kuptojmë këtë, jeta merr një kuptim më të thellë. Çdo namaz, çdo fjalë e mirë, çdo buzëqeshje dhe çdo durim bëhet pjesë e përgatitjes sonë për takimin më të rëndësishëm.

Takimi me Allahun është një premtim i sigurt

Asnjë njeri nuk e di se kur do të largohet nga kjo botë. I riu dhe i moshuari, i pasuri dhe i varfri, të gjithë ecin drejt të njëjtit takim.

Allahu thotë:

"Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen, e pastaj tek Ne do të ktheheni."

(Kur'an, El-Ankebut 29:57)

Ky ajet nuk është vetëm një kujtesë për fundin e jetës. Ai është edhe një kujtesë për kthimin tek Ai që na njeh më mirë se ne vetveten.

Kur besimtari e kujton këtë, ai nuk jeton me dëshpërim. Përkundrazi, përpiqet ta mbushë jetën me mirësi.

Mëshira e Allahut është më e madhe se gabimet tona

Shumë njerëz ndihen të rënduar nga mëkatet e së kaluarës. Disa mendojnë se kanë shkuar shumë larg për t'u kthyer.

Por Allahu flet me fjalë që mbushin zemrën me shpresë.

Ai thotë:

"Thuaj: O robërit e Mi, që e keni ngarkuar veten me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet Allahu i fal të gjitha gjynahet. Ai është Falësi i Madh, Mëshirëploti."

(Kur'an, Ez-Zumer 39:53)

Ky është një nga ajetet më të dashura për dijetarët, sepse hap derën e shpresës për çdo njeri.

Nuk ka rëndësi sa larg je ndjerë nga Allahu.

Ajo që ka rëndësi është hapi që bën sot drejt Tij.

Allahu gëzohet kur robi pendohet

I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:

"Allahu gëzohet më shumë për pendimin e robit të Tij sesa një njeri që gjen devenë e tij pasi e kishte humbur në shkretëtirë."

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Kjo është një nga hadithet më prekëse.

Mendo sa e madhe duhet të jetë mëshira e Allahut që Ai gëzohet kur robi i Tij kthehet tek Ai.

Pendimi nuk është shenjë dobësie.

Është shenjë se zemra është ende gjallë.

Fillo me hapa të vegjël

Ndonjëherë mendojmë se duhet të ndryshojmë gjithçka menjëherë.

Por Profeti Muhamed ﷺ na mësoi diçka shumë të bukur.

Ai tha:

"Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta."

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Ndoshta sot mund të falësh namazin me më shumë përqendrim.

Ndoshta mund të lexosh disa ajete nga Kur'ani.

Ndoshta mund të kërkosh falje me fjalën:

"Estagfirullah."

Ndoshta mund të buzëqeshësh ndaj dikujt.

Veprat e vogla, kur bëhen me sinqeritet, mund të bëhen shumë të mëdha tek Allahu.

Zemra ka nevojë për Kur'an

Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim, edhe zemra ka nevojë për fjalën e Allahut.

Kur lexojmë Kur'anin, nuk lexojmë vetëm një libër.

Ne dëgjojmë fjalët e Krijuesit tonë.

Allahu thotë:

"Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat."

(Kur'an, Er-Ra'd 13:28)

Në ditët e lodhjes, Kur'ani sjell qetësi.

Në ditët e pasigurisë, ai sjell besim.

Në ditët e gëzimit, ai na mëson mirënjohjen.

Mos e nënvlerëso mirësinë

Ndoshta mendon se veprat e tua janë të vogla.

Por Allahu sheh sinqeritetin.

Profeti ﷺ tha:

"Mos e nënvlerëso asnjë vepër të mirë, qoftë edhe ta takosh vëllanë tënd me fytyrë të buzëqeshur."

(Sahih Muslim)

Një fjalë e mirë.

Një lutje për prindërit.

Një sadaka e vogël.

Një ndihmë për një fqinj.

Një falje për dikë që të ka lënduar.

Asnjë prej tyre nuk humbet tek Allahu.

Dijetarët e hershëm kujtonin Ahiretin me shpresë

Dijetarët klasikë të Islamit shpesh flisnin për Ahiretin jo vetëm me frikë, por edhe me dashuri.

Hasan el-Basriu tha:

"Besimtari bashkon veprat e mira me frikën dhe shpresën, ndërsa i pavëmendshmi bashkon veprat e këqija me ndjenjën e sigurisë."

Kjo urtësi na mëson ekuilibrin.

As të mos dëshpërohemi.

As të mos bëhemi të pakujdesshëm.

Por të ecim drejt Allahut me zemër të përulur.

Përgatitja fillon në jetën e zakonshme

Nuk është e nevojshme të presim një moment të madh për t'u afruar me Allahun.

Përgatitja fillon në gjërat e zakonshme.

Kur fal namazin në kohë.

Kur fal dikë.

Kur je i drejtë në punë.

Kur flet me butësi me familjen.

Kur falënderon Allahun për një ditë të zakonshme.

Në këto momente të vogla ndërtohet zemra.

Besoji mëshirës së Allahut

Ndoshta ndonjëherë ndihesh i lodhur.

Ndoshta mendon se nuk je mjaftueshëm i mirë.

Por Allahu nuk kërkon përsosmëri.

Ai kërkon një zemër që kthehet tek Ai.

Çdo ditë është një mundësi e re.

Çdo sexhde është një fillim i ri.

Çdo lutje është një derë e hapur.

Mos e mat afërsinë tënde me Allahun vetëm nga gabimet e tua.

Mate edhe nga dëshira jote për t'u kthyer tek Ai.

Takimi që shpresojmë

Një nga lutjet më të bukura të besimtarëve është të shpresojnë takimin me Allahun me zemër të qetë.

Profeti ﷺ na mësoi se ai që e do takimin me Allahun, Allahu e do takimin me të.

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Kjo dashuri nuk lind brenda një nate.

Ajo rritet me çdo namaz.

Me çdo ajet.

Me çdo pendim.

Me çdo falënderim.

Me çdo vepër të mirë që bëhet vetëm për hir të Allahut.

Një bisedë që vazhdon

Kam vënë re se zemra nuk ndryshon gjithmonë në çast.

Shpesh ajo ndryshon ngadalë, ashtu si agimi që ndriçon qiellin pak nga pak.

Pyes veten se çfarë do të ndodhte nëse nesër do ta fillonim ditën me mendimin se Allahu është më afër nesh se sa mendojmë dhe më i Mëshirshëm se sa mund ta përfytyrojmë.

Kjo më bëri kureshtar të mendoj se sa shumë mirësi mund të jetë duke u ndërtuar në jetën tonë përmes veprave të vogla që askush tjetër nuk i sheh.

Ndoshta rruga drejt Allahut nuk është vetëm një udhëtim me hapa të mëdhenj.

Ndoshta ajo ndërtohet nga lutjet e qeta, nga falënderimet e sinqerta dhe nga zemra që vazhdon të kthehet tek Ai çdo ditë.

Unë nuk e di se cili do të jetë momenti ynë i fundit në këtë botë.

Por e di se Allahu është Er-Rahman, Mëshiruesi, dhe se dera e pendimit mbetet e hapur për sa kohë që ne marrim frymë.

Ndoshta mendimi më i bukur për ta marrë me vete sot nuk është pyetja se sa larg kemi për të shkuar.

Ndoshta është pyetja se sa afër ka qenë Allahu me ne gjatë gjithë kësaj kohe, duke na ftuar me mëshirë, durim dhe dashuri të kthehemi tek Ai.

Please visit for more at https://drlal.nl