Durimi dhe besimi tek Allahu: rruga e shpresës
Kur zemra lodhet duke pritur
Ka momente në jetë kur durimi bëhet i vështirë.
Lutesh për diçka dhe përgjigjja duket se vonon. Punon shumë, por dera që shpresoje të hapej mbetet e mbyllur. Përpiqesh të bësh më të mirën, por sprovat vazhdojnë. Ndonjëherë edhe një zemër besimtare mund të pyesë: “O Allah, sa duhet të pres?”
Në këto çaste, Islami nuk na kërkon të bëjmë sikur nuk kemi dhimbje. Na mëson diçka më të bukur: ta çojmë dhimbjen te Allahu.
Durimi, ose sabri, nuk do të thotë të mos qash. Nuk do të thotë të mos ndihesh i lodhur. Nuk do të thotë të mos kërkosh ndryshim.
Durimi do të thotë të mos e humbasësh lidhjen me Allahun ndërsa pret.
Është të vazhdosh të falesh kur zemra është e rënduar. Të vazhdosh të bësh dua kur përgjigjja nuk duket. Të vazhdosh të bësh mirë edhe kur jeta nuk po të jep atë që dëshiron.
Dhe mbi të gjitha, është të besosh se Allahu di atë që ti nuk e di.
Allahu është me durimtarët
Allahu na jep një premtim jashtëzakonisht ngushëllues:
“Me të vërtetë, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)
Mund ta lexojmë këtë ajet shumë herë, por ndonjëherë duhet ta lejojmë atë të hyjë thellë në zemër.
Allahu nuk thotë vetëm se durimtarët do të shpërblehen një ditë. Ai thotë se Ai është me ta.
Kur je duke kaluar një sprovë dhe po përpiqesh të qëndrosh i lidhur me Të, nuk je i braktisur.
Kur je duke qarë në sexhde, Allahu e di.
Kur askush nuk e kupton plotësisht dhimbjen tënde, Allahu e di.
Kur ti nuk di se çfarë do të sjellë e nesërmja, Allahu e di.
Kjo është një nga bazat e besimit: siguria nuk vjen nga fakti se ne e dimë të ardhmen. Siguria vjen nga fakti se e njohim Atë që e di të ardhmen.
Durimi nuk është dobësi
Në një botë që na mëson të duam gjithçka menjëherë, durimi mund të duket si dobësi.
Por në të vërtetë, të presësh pa e humbur besimin kërkon forcë.
Është e lehtë të jesh mirënjohës kur gjithçka shkon mirë. Është më e vështirë të thuash “Elhamdulilah” kur një plan dështon.
Është e lehtë të flasësh për tevekkulin kur dyert janë të hapura. Është më e vështirë t'i besosh Allahut kur një derë mbyllet.
Pikërisht aty rritet besimi.
Besimi tek Allahu nuk do të thotë të kuptosh gjithçka
Ne shohim një pjesë, Allahu sheh tërësinë
Ndonjëherë vuajmë sepse përpiqemi të kuptojmë çdo gjë.
“Pse ndodhi kjo?”
“Pse jo tani?”
“Pse mua?”
“Pse Allahu nuk ma dha atë që kërkova?”
Këto pyetje mund të lindin natyrshëm në zemrën e njeriut. Por besimi na fton të shkojmë një hap më tej: të pranojmë se dituria jonë është e kufizuar.
Një fëmijë mund të mos e kuptojë pse prindi e ndalon nga diçka që ai dëshiron. Në të njëjtën mënyrë, ne ndonjëherë nuk e shohim urtësinë pas një ngjarjeje.
Kjo nuk do të thotë se çdo dhimbje duhet ta quajmë të mirë apo se duhet të ndalojmë së kërkuari zgjidhje. Do të thotë se, pasi kemi bërë përpjekjen tonë, ia lëmë rezultatin Allahut.
Ky është tevekkuli: përpjekje me duart dhe besim me zemër.
Kur dua-ja vonon
Një nga sprovat më të mëdha të besimtarit është pritja.
Ne duam përgjigje të shpejta. Kur bëjmë dua, dëshirojmë ta shohim menjëherë rezultatin.
Por Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na mësoi të mos nxitojmë në këtë çështje. Në Sahih Muslim transmetohet se njeriu duhet të vazhdojë të lutet dhe të mos bëhet i paduruar duke thënë se është lutur, por nuk ka marrë përgjigje.
Çfarë mësimi i butë është ky!
Ndoshta përgjigjja nuk ka ardhur ende.
Ndoshta ajo do të vijë ndryshe nga sa prisje.
Ndoshta Allahu po të ruan nga diçka që nuk e sheh.
Ndoshta pritja po ndërton në ty një durim që nuk do ta kishe fituar ndryshe.
Ne nuk kemi nevojë ta dimë gjithmonë “pse”-në për të vazhduar të themi: “O Allah, unë të besoj.”
Mos e lër duan vetëm sepse je lodhur
Nëse je duke pritur prej kohësh, vazhdo të lutesh.
Por bashkë me duan, vazhdo edhe të jetosh.
Puno.
Mëso.
Kërko këshillë.
Përmirëso marrëdhëniet.
Merr shkaqet e lejuara.
Dhe pastaj lëre zemrën të mbështetet tek Allahu.
Tevekkuli nuk është të rrish pa bërë asgjë. Është të bësh atë që mundesh dhe të mos e adhurosh rezultatin.
Çfarë na mëson historia e Ejubit?
Dhimbje pa humbur shpresën
Profeti Ejub, paqja qoftë mbi të, është një nga shembujt më të bukur të durimit.
Kur vuajtja e preku, ai iu drejtua Allahut me një lutje të thjeshtë dhe të përulur:
“Mua më ka prekur fatkeqësia, ndërsa Ti je më Mëshiruesi i mëshiruesve.” (El-Enbija, 21:83)
Sa bukur është kjo lutje.
Ejubi nuk e mohoi dhimbjen. Ai nuk tha se gjithçka ishte e lehtë.
Ai ia tregoi Allahut gjendjen e tij.
Por, në të njëjtën kohë, zemra e tij nuk humbi shpresën në mëshirën e Allahut.
Edhe ne mund të bëjmë të njëjtën gjë.
Mund t'i themi Allahut:
“O Zot, kjo është e vështirë për mua.”
“O Allah, unë jam i lodhur.”
“O Allah, më jep forcë.”
“O Allah, më ndihmo të kem durim.”
Të ankohesh te Allahu nuk është të largohesh prej Tij. Shpesh është pikërisht mënyra për t'u afruar me Të.
Sprova nuk do të thotë se Allahu të ka harruar
Edhe dhimbja mund të bëhet mirësi
Profeti, paqja qoftë mbi të, na ka dhënë një perspektivë shumë të thellë në Sahih Muslim: çështja e besimtarit është e mirë në të dyja gjendjet. Kur i vjen një e mirë, ai falënderon dhe kjo është mirësi për të; kur e godet një vështirësi, ai duron dhe edhe kjo është mirësi për të.
Kjo nuk do të thotë se sprova është e këndshme.
Do të thotë se besimtari mund ta transformojë mënyrën se si e përjeton atë.
Në mirësi, mëson të thotë “Elhamdulilah”.
Në vështirësi, mëson të thotë “O Allah, më ndihmo të duroj”.
Në sukses, kujton Dhuruesin.
Në humbje, nuk e humb shpresën tek Dhuruesi.
Kështu, zemra nuk bëhet rob i rrethanave.
Edhe një dhimbje e vogël mund të ketë shpërblim
Profeti, paqja qoftë mbi të, ka mësuar se edhe një shqetësim fizik, deri te pickimi i një gjembi, mund të jetë shkak që Allahu t'i fshijë besimtarit gjynahe.
Kjo na mëson të mos e shohim dhimbjen vetëm përmes asaj që humbëm.
Ndonjëherë duhet të pyesim edhe:
“Çfarë po fitoj në marrëdhënien time me Allahun?”
Urtësia e dijetarëve për sabrin
Dijetarët klasikë myslimanë e kanë trajtuar sabrin si një shtyllë të jetës shpirtërore.
Ibn el-Kajjim thekson lidhjen e ngushtë ndërmjet durimit dhe mirënjohjes: besimtari ka nevojë për sabër kur përballet me vështirësi dhe për shukër kur merr mirësi. Në veprën e tij mbi durimin dhe mirënjohjen, ai e trajton këtë si një parim themelor të edukimit të shpirtit.
Kjo na jep një mënyrë shumë të bukur për ta parë jetën.
Jo çdo ditë kërkon të njëjtën gjë prej nesh.
Ka ditë kur duhet të jemi mirënjohës.
Ka ditë kur duhet të jemi të durueshëm.
Ka ditë kur duhet të pendohemi.
Dhe në të gjitha këto gjendje, dera e Allahut mbetet e hapur.
Si ta ndërtojmë durimin në jetën e përditshme?
Filloni me hapa të vegjël
Nëse dëshiron të bëhesh më i durueshëm, mos kërko përsosmërinë brenda një dite.
Fillo me një namaz më të përqendruar.
Bëj një dua të sinqertë çdo ditë.
Kur zemërohesh, prit pak para se të flasësh.
Kur diçka nuk shkon sipas planit, thuaj: “Allahumme a'innī” — “O Allah, më ndihmo.”
Kur merr një mirësi, thuaj “Elhamdulilah” me vetëdije.
Kur bën një gabim, mos u dorëzo. Kërko falje dhe fillo përsëri.
Durimi ndërtohet në këto momente të vogla.
Ai nuk shfaqet vetëm në sprovat e mëdha.
Mëso të ndalosh para reagimit
Një pjesë e sabrit është të mos reagojmë menjëherë.
Kur dikush të lëndon, mos e kthe menjëherë fjalën.
Kur një plan dështon, mos vendos menjëherë se gjithçka ka marrë fund.
Kur një derë mbyllet, mos supozo menjëherë se Allahu të ka harruar.
Merr frymë.
Bëj dua.
Mendo.
Pastaj vepro.
Kjo hapësirë e vogël ndërmjet ngjarjes dhe reagimit mund të bëhet një vend i madh për besimin.
Mos e humb shpresën në mëshirën e Allahut
Ka edhe një lloj padurimi që vjen pas gabimit.
Ndoshta dikush thotë: “Kam bërë shumë mëkate. Ndoshta Allahu nuk do të më falë.”
Kjo është pikërisht ajo shpresë që nuk duhet ta humbasim.
Allahu thotë:
“Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha gjynahet. Ai është Falësi, Mëshiruesi.” (Ez-Zumer, 39:53)
Ky ajet është një derë e madhe shprese.
Nëse je larguar, kthehu.
Nëse ke gabuar, pendohu.
Nëse ke humbur shumë kohë, fillo tani.
Mos prit të bëhesh i përsosur për t'u kthyer te Allahu.
Kthehu tek Ai dhe kërko që Ai të të ndihmojë të bëhesh më i mirë.
Besimi është të ecësh edhe kur nuk e sheh të gjithë rrugën
Ne duam ta dimë se çfarë do të ndodhë nesër.
Por Allahu nuk na kërkon të shohim të gjithë rrugën.
Ai na kërkon të ecim me besim.
Ti mund të mos e dish kur do të vijë lehtësimi.
Por mund të falesh sot.
Mund të bësh dua sot.
Mund të bësh një vepër të mirë sot.
Mund të pendohesh sot.
Mund të falësh dikë sot.
Mund të falënderosh Allahun sot.
Kjo është pjesa jote.
E nesërmja është në dijen e Allahut.
Kur zemra jote të thotë “nuk mundem më”
Nëse një ditë ndihesh sikur nuk mund të vazhdosh, mos e dëno veten.
Kthehu te Allahu.
Ndonjëherë sabri nuk është të bësh një hap të madh. Është vetëm të mos dorëzohesh sot.
Falu edhe një herë.
Bëj edhe një dua.
Thuaj edhe një herë “Elhamdulilah”.
Kërko falje edhe një herë.
Fillo përsëri.
Allahu nuk kërkon nga ne që të jemi pa dobësi. Ne jemi njerëz.
Por Ai na mëson të kthehemi tek Ai sa herë që dobësohemi.
Dhe ndoshta këtu qëndron një nga bukuritë më të mëdha të besimit: nuk kemi nevojë ta kemi gjithë forcën vetë.
Mund t'ia kërkojmë Allahut.
Një zemër që beson nuk është pa dhimbje
Një zemër besimtare nuk është domosdoshmërisht një zemër që nuk qan.
Është një zemër që, edhe kur qan, e di se ku të kthehet.
Ajo mund të thyhet, por nuk dëshpërohet nga Allahu.
Mund të lodhet, por nuk e braktis namazin.
Mund të presë gjatë, por nuk e braktis duan.
Mund të mos e kuptojë caktimin e Allahut, por vazhdon të besojë në urtësinë dhe mëshirën e Tij.
Ky është sabri.
Ky është tevekkuli.
Dhe kjo është shpresa.
Prandaj, nëse po kalon një periudhë të vështirë, mos e mendo veten vetëm si dikë që po pret që sprova të përfundojë.
Mendoje veten si dikë që po mëson të afrohet më shumë me Allahun.
Ndoshta kjo periudhë po të mëson një dua të re.
Ndoshta po të mëson mirënjohjen.
Ndoshta po të mëson të mos mbështetesh vetëm te njerëzit.
Ndoshta po të mëson se zemra mund të gjejë paqe edhe kur rrethanat nuk janë perfekte.
Vazhdo.
Me hapa të vegjël.
Me namaz.
Me dua.
Me punë.
Me pendim.
Me falënderim.
Me durim.
Dhe mbi të gjitha, me besim.
Sepse Allahu thotë se Ai është me durimtarët.
Ndoshta sot nuk e sheh ende përgjigjen.
Por vazhdo të trokasësh në derën e Allahut.
Një zemër që vazhdon të kthehet tek Allahu nuk është një zemër e humbur.
Është një zemër në rrugë.
Dhe rruga drejt Allahut ia vlen çdo hap.
Please find similar posts at https://drlal.es
