Kur Shpirti Mallëngjehet për Allahun Çdo zemër mban një mall që vetëm Allahu e njeh Ka çaste në jetë kur gjithçka duket se është në vendin e vet. Puna vazhdon, familja është pranë, detyrat plotësohen dhe dita kalon si zakonisht. Megjithatë, brenda zemrës mbetet një zbrazëti e qetë. Është një ndjenjë që nuk largohet me më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë lavdërime. Shumë njerëz e përjetojnë këtë dhe pyesin veten pse. Përgjigjja mund të jetë më e afërt sesa mendojmë. Ndoshta shpirti po ndien mall për Krijuesin e tij. Allahu i Madhëruar e krijoi njeriun me një zemër që kërkon lidhje me Të. Kur kjo lidhje forcohet, zemra fillon të gjejë qetësi edhe në mes të sfidave të jetës. Allahu thotë në Kur'an: "Vërtet, me përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi." (Sure Er-Ra'd, 13:28) Ky ajet nuk premton një jetë pa sprova. Ai na kujton se edhe mes sprovave mund të ekzistojë një qetësi që buron nga afërsia me Allahun. Ndonjëherë shqetësimi është një thirrje drejt Allah...
Dija Islame Ndriçon Zemrën dhe Jetën Sot
Hyrje
Një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i Madhëruar i ka dhënë njeriut është aftësia për të mësuar, për të kuptuar dhe për të kërkuar dijen. Në Islam, dija nuk është luks dhe as privilegj vetëm për dijetarët. Ajo është një përgjegjësi për çdo mysliman dhe myslimane. Çdo hap drejt dijes është një hap drejt afërsisë me Allahun, sepse dija e saktë e ndriçon zemrën, e forcon besimin dhe e udhëzon njeriun në çdo aspekt të jetës.
Në kohën tonë, informacioni është i bollshëm, por urtësia shpesh mungon. Mund të lexojmë mijëra faqe dhe të dëgjojmë qindra ligjërata, por nëse ajo që mësojmë nuk na afron me Allahun dhe nuk e përmirëson karakterin tonë, atëherë nuk kemi përfituar nga dija ashtu siç duhet.
Prandaj, si besimtarë, duhet ta shohim kërkimin e dijes si një formë adhurimi. Nuk mësojmë për të fituar lavdërime apo për t'u dukur më të ditur se të tjerët. Ne mësojmë që ta njohim më mirë Allahun, ta adhurojmë Atë me dije dhe ta jetojmë Islamin me sinqeritet.
Dija është urdhër hyjnor
Shpallja e parë që iu zbrit Profetit Muhamed ﷺ nuk filloi me një urdhër për namaz apo agjërim. Ajo filloi me urdhrin për të lexuar dhe për të mësuar.
Allahu i Madhëruar thotë:
"Lexo, me emrin e Zotit tënd që krijoi."
(Sure El-Alek, 96:1)
Ky ajet na mëson se dija është themeli i udhëzimit. Myslimani nuk duhet të jetojë në padije. Ai duhet të përpiqet vazhdimisht të mësojë për fenë e tij, për përgjegjësitë e tij dhe për mënyrën se si ta adhurojë Allahun sipas Kuranit dhe Sunetit.
Leximi, studimi dhe reflektimi janë pjesë e rrugës së besimtarit. Çdo ditë duhet të jetë një mundësi për të mësuar diçka që na afron më shumë me Allahun.
Vlera e dijes në Islam
Allahu e ngrit pozitën e atyre që besojnë dhe kërkojnë dije.
Ai thotë:
"Allahu do t'i ngrejë në shkallë ata prej jush që besojnë dhe atyre që u është dhënë dija."
(Sure El-Muxhadele, 58:11)
Ky premtim është i madh. Pozita e lartë tek Allahu nuk fitohet vetëm me pasuri apo famë, por me besim dhe dije të dobishme.
Mos mendo se je shumë i moshuar për të mësuar ose shumë i ri për ta kuptuar fenë. Çdo etapë e jetës është një mundësi për ta shtuar dijen dhe për ta zbatuar atë.
Kërkimi i dijes është detyrë
Profeti Muhamed ﷺ ka thënë:
"Kërkimi i dijes është detyrë për çdo mysliman."
(Sunan Ibn Maxheh)
Ky hadith na kujton se çdo besimtar duhet të mësojë të paktën atë që i nevojitet për ta adhuruar Allahun drejt. Duhet të dimë si falet namazi, si agjërohet, si fitohet hallalli, si ruhen të drejtat e njerëzve dhe si pastrohet zemra nga mëkatet.
Dija nuk është vetëm për imamët apo dijetarët. Ajo është përgjegjësi e çdo myslimani që dëshiron ta jetojë fenë me vetëdije.
Dija duhet të shoqërohet me vepra
Një nga rreziqet më të mëdha është të grumbullojmë dije pa e zbatuar atë.
Allahu i Madhëruar thotë:
"Pse thoni atë që nuk e veproni? Është shumë e urryer tek Allahu që të thoni atë që nuk e veproni."
(Sure Es-Saff, 61:2–3)
Dija e vërtetë ndryshon jetën. Nëse mësojmë për rëndësinë e namazit, duhet ta ruajmë namazin. Nëse mësojmë për sinqeritetin, duhet të jemi të sinqertë. Nëse mësojmë për mëshirën, duhet të sillemi me mëshirë ndaj të tjerëve.
Mos u kënaq vetëm me dëgjimin e ligjëratave. Pyete veten çdo ditë: "Çfarë kam zbatuar nga ajo që kam mësuar?"
Kurani – Burimi më i madh i dijes
Asnjë libër nuk mund ta zëvendësojë Kuranin. Ai është udhëzimi më i plotë për zemrën dhe jetën.
Allahu thotë:
"Ky është Libri në të cilin nuk ka dyshim; është udhëzim për të devotshmit."
(Sure El-Bekare, 2:2)
Lexoje Kuranin çdo ditë, edhe nëse janë vetëm disa ajete. Mos u mjafto me recitim; përpiqu ta kuptosh kuptimin e tij dhe ta zbatosh në jetën tënde.
Kurani është ilaç për zemrën, dritë për mendjen dhe udhërrëfyes për shpirtin. Sa më shumë ta njohësh, aq më shumë do ta duash Allahun.
Dija e dobishme dhe dija e padobishme
Jo çdo informacion është i dobishëm. Islami na mëson të kërkojmë dijen që na afron me Allahun dhe u sjell dobi njerëzve.
Profeti ﷺ lutej:
"O Allah, të kërkoj dije të dobishme, furnizim të mirë dhe vepra të pranuara."
(Sunan Ibn Maxheh)
Pyete veten: A po e mbush mendjen me gjëra që më afrojnë me Allahun apo me gjëra që më largojnë prej Tij?
Në një kohë ku rrjetet sociale dhe informacioni i pafund mund të na shpërqendrojnë, është e rëndësishme të zgjedhim me kujdes atë që lexojmë, dëgjojmë dhe ndajmë.
Mëso me përulësi
Sa më shumë të mësojë një besimtar, aq më i përulur duhet të bëhet.
Allahu thotë:
"Mbi çdo të ditur ka një më të ditur."
(Sure Jusuf, 12:76)
Mos mendo kurrë se di gjithçka. Dijetarët më të mëdhenj të umetit ishin edhe njerëzit më të përulur. Ata nuk turpëroheshin të thoshin: "Nuk e di", kur nuk kishin dije për një çështje.
Përulësia e mbron dijen nga mendjemadhësia dhe e bën zemrën më të hapur për të mësuar.
Mëso dhe mësoju të tjerëve
Dija bëhet më e bekuar kur ndahet me të tjerët.
Profeti ﷺ ka thënë:
"Më i miri prej jush është ai që mëson Kuranin dhe ua mëson atë të tjerëve."
(Sahih Buhari)
Nuk është e nevojshme të jesh dijetar për të ndarë një mësim të saktë. Nëse ke mësuar një ajet, një hadith autentik apo një rregull të fesë, mund ta ndash me familjen dhe miqtë me sinqeritet dhe urtësi.
Një fjalë e mirë mund të jetë shkak që dikush të afrohet me Allahun, dhe ti të vazhdosh të marrësh shpërblim edhe pasi ta kesh thënë.
Shoqëria e njerëzve të dijes
Një nga mënyrat më të mira për ta forcuar besimin është të qëndrosh pranë njerëzve të ditur dhe të devotshëm.
Profeti ﷺ ka thënë:
"Njeriu është në fenë e mikut të tij, prandaj secili le të shikojë kë merr për mik."
(Sunan Ebu Davud dhe Sunan Et-Tirmidhi)
Shoqëria e mirë të nxit të mësosh, të përmirësosh adhurimin dhe të largohesh nga mëkatet. Nëse kalon kohë me njerëz që e duan Allahun dhe dijen, edhe zemra jote do të ndikohet për mirë.
Dija që lë gjurmë pas vdekjes
Një nga bekimet më të mëdha është të lësh pas dije që vazhdon t'u sjellë dobi njerëzve edhe pas vdekjes.
Profeti ﷺ ka thënë:
"Kur njeriu vdes, veprat e tij ndërpriten, përveç tre gjërave: sadakasë së vazhdueshme, dijes nga e cila përfitohet dhe një fëmije të mirë që lutet për të."
(Sahih Muslim)
Sa madhështore është të mendosh se një mësim që ua jep fëmijëve, një këshillë e sinqertë ose një shpjegim i drejtë i fesë mund të vazhdojë të të sjellë shpërblim edhe pasi të largohesh nga kjo botë.
Prandaj, investo në dije. Mëso, shkruaj, këshillo dhe edukohu vazhdimisht me qëllim që të fitosh kënaqësinë e Allahut.
Përfundim
Vëllai dhe motra ime në Islam, dija është një dritë që Allahu e vendos në zemrën e atij që e kërkon me sinqeritet. Ajo të ndihmon ta dallosh të vërtetën nga e pavërteta, të adhurosh Allahun me vetëdije dhe të jetosh me urtësi në çdo rrethanë.
Mos e lër të kalojë asnjë ditë pa mësuar diçka nga feja jote. Lexo Kuranin, studio hadithet autentike, dëgjo mësimet e dijetarëve të besueshëm dhe përpiqu ta zbatosh çdo dije që fiton. Kujto se vlera e dijes nuk matet me numrin e librave që ke lexuar, por me ndryshimin që ajo sjell në zemrën, karakterin dhe veprat e tua.
Lute Allahun e Madhëruar që të të dhurojë dije të dobishme, zemër të përulur dhe sinqeritet në kërkimin e së vërtetës. Kur dija shoqërohet me besim, përulësi dhe vepra të mira, ajo bëhet një dritë që ndriçon jetën tënde në këtë botë dhe një shkak për shpëtim e nderim në Ditën e Gjykimit. Ajo është një nga pasuritë më të çmuara që një besimtar mund të mbartë gjatë gjithë jetës së tij.