Dëgjo Kur Zemra Ka Nevojë Për Allahun

 

Dëgjo Kur Zemra Ka Nevojë Për Allahun

Ka momente kur një njeri nuk ka nevojë menjëherë për këshillë. Nuk ka nevojë për një ligjëratë të gjatë, për një përgjigje të përsosur, madje ndonjëherë as për një zgjidhje.

Ka nevojë për dikë që të ulet pranë tij dhe të dëgjojë.

Ndoshta është nëna jote që po lodhet në heshtje. Ndoshta është babai yt që nuk di si të flasë për atë që e rëndon. Ndoshta është një mik që buzëqesh gjatë ditës, por qan vetëm natën. Ndoshta është një vëlla ose motër që po përpiqet të ruajë imanin ndërsa përballet me një betejë që askush tjetër nuk e sheh.

Dhe ndoshta, një ditë, ai person do të jesh ti.

Në Islam, zemra e njeriut nuk është diçka që duhet trajtuar me ashpërsi. Ajo është një amanet. Dhe një prej dhuratave më të bukura që mund t'i japim dikujt është prania jonë e qetë.

Të dëgjosh nuk do të thotë se ke përgjigjen për problemin e tij.

Ndonjëherë do të thotë vetëm t'i kujtosh, me mënyrën si qëndron pranë tij, se ai nuk është vetëm.

Allahu Dëgjon Para Se Ne Të Dëgjojmë

Kur'ani na jep një pamje jashtëzakonisht të butë të Allahut.

Në suren El-Muxhadile, Allahu përmend një grua që erdhi te Profeti ﷺ duke paraqitur dhimbjen dhe ankesën e saj. Allahu thotë se Ai e kishte dëgjuar fjalën e saj. Kjo është një prej mënyrave më të bukura se si Kur'ani na mëson për afrimin e Allahut ndaj robit të Tij.

Një njeri foli.

Ndoshta të tjerët nuk e kuptuan plotësisht.

Por Allahu e dëgjoi. Quran

Kjo na mëson diçka të thellë: dëgjimi është një formë mëshire.

Kur dëgjon dikë pa e poshtëruar, pa e ndërprerë menjëherë dhe pa e bërë të ndihet i vogël, ti po krijon një hapësirë ku zemra mund të marrë frymë.

Dhe ndoshta pikërisht aty fillon një kthim drejt Allahut.

Të Dëgjosh Nuk Do Të Thotë Të Zgjidhësh Gjithçka

Ne shpesh kemi dëshirë ta rregullojmë menjëherë dhimbjen e tjetrit.

Dikush thotë: “Jam shumë i lodhur.”

Ne përgjigjemi: “Duhet të bësh sabër.”

Dikush thotë: “Kam frikë.”

Ne themi: “Mos ki frikë, ke Allahun.”

Dikush rrëfen një problem familjar.

Ne fillojmë të japim këshilla.

Sigurisht, sabri është madhështor. Mbështetja te Allahu është themeli i besimtarit. Këshilla e mirë është dhuratë. Por edhe fjalët e vërteta mund të thuhen në mënyrën e gabuar dhe në momentin e gabuar.

Profeti ﷺ na mësoi se besimtari duhet të flasë mirë ose të heshtë. Sunnah.com+1

Ndonjëherë “fjala e mirë” nuk është një shpjegim i gjatë.

Është:

“Jam këtu.”

“Të dëgjoj.”

“Merre kohën tënde.”

“Allahut i dihet gjendja jote.”

“Dua të bëj dua për ty.”

Fjalë të thjeshta mund të mbajnë një zemër që po përpiqet të mos thyhet.

Mëshira Fillon Me Praninë

Mendo për Profetin Muhammed ﷺ dhe mënyrën se si njerëzit i afroheshin. Në praninë e tij kishte vend për pyetje, shqetësime, gabime, dobësi dhe nevoja njerëzore.

Kjo është pjesë e bukurisë së sunetit.

Besimi nuk na kërkon të bëhemi njerëz pa emocione.

Na mëson t'i drejtojmë emocionet drejt Allahut.

Prandaj, kur dikush vjen tek ti me një dhimbje, mos mendo menjëherë: “Çfarë duhet t'i them?”

Pyet veten:

“Çfarë ka nevojë kjo zemër të dëgjojë tani?”

Ndoshta përgjigjja është këshillë.

Ndoshta është heshtje.

Ndoshta është një përqafim.

Ndoshta është një gotë ujë dhe një vend ku të ulet.

Ndoshta është thjesht të mos largohet nga biseda duke u ndier i gjykuar.

Edhe Ti Mund Të Jesh Ai Që Ka Nevojë Të Dëgjohet

Ka një mësim tjetër këtu.

Mos mendo se duhet të jesh gjithmonë ai që i forcon të tjerët.

Edhe ti mund të lodhesh.

Edhe ti mund të qash.

Edhe ti mund të thuash: “Nuk di çfarë të bëj.”

Kjo nuk të bën besimtar më të dobët.

Ne nuk jemi të krijuar për të mbajtur gjithçka vetëm.

Kur'ani na kujton se Allahu nuk i ngarkon shpirtrat përtej mundësisë së tyre dhe na mëson vazhdimisht të kthehemi tek Ai.

Madje Allahu thotë: “Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” Quran+1

Kjo është një derë e madhe për zemrën.

Nëse ke gabuar, dera është ende aty.

Nëse je lodhur, dera është ende aty.

Nëse je larguar, dera është ende aty.

Nëse nuk di çfarë të thuash, mund të thuash vetëm: “O Allah.”

Ndonjëherë kjo është një fillim i mjaftueshëm.

Një Praktikë E Thjeshtë Për Sot

Sot, provo diçka të vogël.

Kur dikush të flasë për një shqetësim, mos u ngut të përgjigjesh.

Lëre të përfundojë.

Mos e krahaso dhimbjen e tij me dhimbjen tënde.

Mos thuaj menjëherë: “Edhe mua më ka ndodhur.”

Mos e kthe bisedën te vetja.

Thjesht dëgjo.

Pastaj mund të pyesësh:

“Dëshiron vetëm të të dëgjoj, apo dëshiron edhe mendimin tim?”

Kjo pyetje e vogël mund të ndryshojë shumë.

Ajo i jep tjetrit dinjitet. I jep zgjedhje. Dhe të kujton se ti nuk je përgjegjës për të shpëtuar çdo njeri nga çdo dhimbje.

Ti mund të jesh thjesht një derë përmes së cilës hyn pak mëshirë.

Kur Dëgjimi Bëhet Adhurim

Nëse qëllimi yt është i pastër, edhe një bisedë e zakonshme mund të bëhet pjesë e mirësisë.

Të dëgjosh bashkëjtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. shortin pas një dite të gjatë.

Të dëgjosh fëmijën që përpiqet të shpjegojë një frikë që ty të duket e vogël.

Të dëgjosh një prind të moshuar që përsërit të njëjtën histori.

Të dëgjosh një mik që po lufton me një gabim dhe ka frikë se Allahu nuk do ta falë.

Në këto momente, mos harro ajetin e shpresës: Allahu u drejtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. Quran.com

Ndoshta ti nuk mund t'ia zgjidhësh problemin atij personi.

Por mund t'i ndihmosh të mos largohet nga Allahu mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh njëë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato për shkak të problemit.

Kjo është shumë.

Mos U Bëj Gjyqtar i Dhimbjes së Tjetrit

Ndonjëherë njerëzit kanë frikë të flasin me muslimanët sepse presin menjëherë gjykim.

“Pse nuk falesh më shumë?”

“Pse nuk ke më shumë sabër?”

“Si mund ta bësh këtë?”

“Duhet të kishe më shumë iman.”

Ndoshta disa prej këtyre pyetjeve kanë vend në një bisedë të duhur, me urtësi dhe dashuri.

Por jo çdo plagë duhet prekur me gisht.

Disa plagë kanë nevojë për kohë.

Disa kanë nevojë për dije.

Disa kanë nevojë për një dijetar të besueshëm.

Disa kanë nevojë edhe për ndihmë profesionale.

Të kërkosh ndihmë nuk është mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh një shkak nuk do të thotë se ke harruar Shkaktarin.

Përkundrazi, mund të jetë pjesë e tawakkulit.

Kujtoje Veten Se Allahu Është Afër

Në fund, dëgjimi i njëri-tjetrit na çon te një e vërtetë edhe më e madhe.

Ne dëgjojmë me veshë të kufizuar.

Allahu dëgjon pa kufizim.

Ne shohim vetëm një pjesë të historisë.

Allahu e di të tërën.

Ne mund të mos kuptojmë pse dikush po qan.

Allahu e di atë që zemra nuk arrin ta shprehë.

Kjo duhet të na japë qetësi.

Sepse kur nuk dimë çfarë të bëjmë, mund ta sjellim çështjen tek Ai që di.

Kur nuk kemi fjalë, mund të bëjmë dua.

Kur nuk kemi zgjidhje, mund të kemi mëshirë.

Dhe kur nuk mund ta mbajmë barrën e dikujt tjetër, mund të ulemi pranë tij për pak kohë.

Ndoshta Kjo Është Një Formë E Bukur E Besimit

Ndoshta sot Allahu nuk po të kërkon të bësh diçka madhështore.

Ndoshta po të jep mundësinë të dëgjosh.

Dikë në familje.

Një mik.

Një të moshuar.

Një fëmijë.

Një besimtar që po përpiqet të kthehet.

Ose veten tënde.

Dhe kur dikush të hapë zemrën, kujto se nuk je pronari i dhimbjes së tij. Je vetëm një shërbëtor që mund ta trajtojë atë amanet me butësi.

Dëgjoje.

Mos u ngut.

Bëj dua.

Nëse ke fjalë të mira, jepi.

Nëse nuk ke, hesht me mëshirë.

Dhe pastaj, bashkë me të, kujto Allahun që dëgjoi para se ti të dëgjoje, që e di para se të shpjegosh, që fal para se ta kuptosh plotësisht madhësinë e mëshirës së Tij.

Ndoshta një ditë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato momente të qeta kur dikush u ul pranë një zemre të lodhur dhe tha, pa shumë fjalë:

“Fol. Unë po të dëgjoj. Dhe Allahu të dëgjon.”

Dhe kush e di sa zemra mund të kenë qenë një hap larg shpresës, vetëm duke pritur dikë që t'i dëgjonte?

 

Namazi: Një Udhëtim Drejt Allahut

Namazi nuk është vetëm një ritual

Namazi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë besimtarit. Pesë herë në ditë, njeriu largohet për pak çaste nga zhurma e kësaj bote dhe qëndron para Krijuesit të tij. Ai nuk shkon para Allahut sepse Allahu ka nevojë për të, por sepse shpirti i njeriut ka nevojë për Allahun.

Kur e kuptojmë namazin në këtë mënyrë, ai nuk duket më thjesht si një detyrë që duhet përfunduar. Ai bëhet një takim me Zotin, një moment falënderimi, pendimi, shprese dhe ripërtëritjeje.

Kurani na kujton: “Vendose namazin për të më përkujtuar Mua.” (Kurani, 20:14).

Prandaj çdo pjesë e namazit mund të na kujtojë një cilësi të Allahut, një mirësi të Tij dhe një përgjegjësi që kemi ndaj Tij.

Namazi na kujton madhështinë e Allahut

Tekbiri: Allahu është më i Madhi

Namazi fillon me Allahu Ekber: Allahu është më i Madhi.

Këto fjalë janë të shkurtra, por kuptimi i tyre është i pafund. Problemet tona mund të duken të mëdha. Frika mund të jetë e madhe. Borxhet, sëmundjet, shqetësimet familjare dhe pasiguria për të ardhmen mund të rëndojnë zemrën.

Pastaj ngremë duart dhe themi: Allahu Ekber.

Kjo është një mënyrë për t'i thënë zemrës sonë: Allahu është më i madh se çdo problem. Allahu është më i madh se çdo frikë. Allahu është më i madh se ajo që nuk mund ta kontrollojmë.

Kjo nuk do të thotë se problemet zhduken menjëherë. Por perspektiva jonë ndryshon. Ne nuk i përballojmë më vështirësitë vetëm me forcën tonë; i përballojmë duke i besuar Allahut.

Qëndrimi në namaz: qëndro para Zotit tënd

Qiyami na mëson përulësinë

Kur qëndrojmë në namaz, qëndrojmë si robër para Zotit tonë.

Ne nuk qëndrojmë para Allahut me pasuri, pozitë, arritje apo reputacion. Para Tij jemi thjesht robër që kemi nevojë për mëshirën e Tij.

Në këtë qëndrim mësojmë një të vërtetë të bukur: vlera jonë nuk qëndron në atë që zotërojmë, por në lidhjen tonë me Allahun.

Leximi i sures El-Fatiha na kujton se Allahu është Zoti i botëve, i Gjithëmëshirshmi, Mëshirëploti dhe Sunduesi i Ditës së Gjykimit. Pastaj i drejtohemi Atij: vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje kërkojmë ndihmë.

Kështu namazi ripërtërin besimin tonë. Çdo herë që falemi, ne e konfirmojmë përsëri se adhurimi ynë i përket vetëm Allahut.

Rukuja: madhështia dhe mirënjohja

Përkulja e trupit dhe zemrës

Në ruku përulemi dhe madhërojmë Allahun.

Kjo përkulje fizike mund të bëhet një përkulje e zemrës. Njeriu që përkulet para Allahut kujton se nuk është i pavarur nga Krijuesi i tij.

Sa shumë mirësi kemi marrë pa i kërkuar?

Marrim frymë pa menduar për çdo frymëmarrje. Zemra rreh pa komandën tonë. Shikojmë, dëgjojmë, mendojmë, ecim dhe duam. Kemi ushqim, familje, miq, mundësi dhe kohë. Edhe vetë jeta është një dhuratë.

Kur themi Subhana Rabbiyal-'Azim, mund të ndalemi për një çast dhe të mendojmë për madhështinë e Atij që na ka dhënë gjithçka.

Namazi kështu na mëson mirënjohjen.

Sexhdeja: vendi më i afërt i robit

Kur njeriu është më pranë Allahut

Sexhdeja është një nga momentet më të fuqishme të namazit.

Profeti Muhamed ﷺ ka thënë se robi është më afër Zotit të tij kur është në sexhde, prandaj duhet të bëjë shumë lutje. Ky hadith transmetohet në Sahih Muslim.

Në sexhde balli ynë prek tokën. Njeriu që mund të jetë krenar para njerëzve, përkulet plotësisht para Allahut.

Këtu mund të lindë një paqe e veçantë.

Ndoshta kemi ardhur në namaz të lodhur. Ndoshta kemi bërë gabime. Ndoshta zemra jonë është e shqetësuar. Ndoshta nuk dimë se çfarë të bëjmë me një problem.

Në sexhde mund t'ia dorëzojmë të gjitha Allahut.

Nuk kemi nevojë për fjalë të bukura. Allahu e di atë që fshihet në zemrën tonë.

Namazi është një ripërtëritje e besimit

Pesë herë në ditë kthehemi te Allahu

Jeta na tërheq vazhdimisht drejt gjërave të kësaj bote. Puna, paratë, telefonat, përgjegjësitë, dëshirat dhe shqetësimet mund ta bëjnë zemrën të harrojë qëllimin e saj.

Namazi na ndalon.

Pesë herë në ditë na jepet mundësia të kthehemi te Allahu.

Kjo është një mëshirë e madhe.

Profeti ﷺ e krahasoi namazin me një lumë pranë derës së një personi, ku ai lahet pesë herë në ditë. Ai shpjegoi se pesë namazet janë një mjet me të cilin Allahu i fshin gabimet. (Sahih Muslim 667).

Ky është një mesazh i madh shprese.

Nëse kemi gabuar, dera e kthimit nuk është mbyllur.

Nëse jemi larguar, mund të kthehemi.

Nëse namazi ynë ka qenë i dobët, mund ta përmirësojmë.

Nëse kemi humbur përqendrimin, mund ta kërkojmë përsëri.

Namazi dhe gjurmët e profetëve

Një rrugë që e kanë ndjekur të dërguarit

Namazi nuk është një zakon i izoluar i jetës sonë. Ai na lidh me traditën e profetëve.

Profetët e Allahut i thirrën njerëzit drejt adhurimit të vetëm të Zotit. Ata na mësuan besnikërinë, durimin, lutjen, mirënjohjen dhe dorëzimin ndaj Allahut.

Kur qëndrojmë në namaz, ne ndjekim këtë rrugë.

Ibrahim a.s. ishte shembull i dorëzimit të plotë ndaj Allahut. Musai a.s. u mbështet te Zoti i tij. Isa a.s. ishte rob dhe i dërguar i Allahut. Muhamedi ﷺ na tregoi në jetën e tij se si namazi mund të bëhet burim force, qetësie dhe lidhjeje me Allahun.

Kështu namazi na kujton se nuk jemi vetëm në përpjekjen tonë për të jetuar me besim. Jemi pjesë e një zinxhiri të gjatë të njerëzve që iu përgjigjën thirrjes së Allahut.

Namazi na mëson të shërbejmë vetëm Allahun

Adhurimi duhet të ndryshojë jetën

Një namaz i bukur nuk duhet të mbetet vetëm brenda xhamisë ose dhomës ku falemi.

Ai duhet të shfaqet në sjelljen tonë.

Nëse themi se Allahu është më i Madhi, duhet të përpiqemi të mos e bëjmë egon tonë zot të jetës.

Nëse i përulemi Allahut në sexhde, duhet të mësojmë të jemi të përulur me njerëzit.

Nëse i kërkojmë Allahut mëshirë, duhet të tregojmë mëshirë.

Nëse kërkojmë falje prej Tij, duhet të mësojmë të falim të tjerët.

Nëse falemi për Allahun, duhet të përpiqemi të jetojmë për Allahun.

Kjo është bukuria e namazit: ai nuk synon vetëm të ndryshojë disa minuta të ditës sonë. Ai synon të ndryshojë zemrën, dhe një zemër e ndryshuar ndikon në të gjithë jetën.

Namazi si burim shprese

Mos u dëshpëro nëse ende po përmirësohesh

Ndonjëherë një besimtar mund të mendojë: “Namazi im nuk është aq i mirë sa duhet.”

Ndoshta mendja shpërqendrohet. Ndoshta kemi vështirësi të përqendrohemi. Ndoshta kemi lënë namaze në të kaluarën. Ndoshta sapo kemi filluar të mësojmë.

Mos lejoni që këto vështirësi t'ju largojnë nga Allahu.

Përmirësimi është një udhëtim.

Filloni me namazet e detyrueshme. Mësoni kuptimin e fjalëve që thoni. Përpiquni të faleni në kohë. Lëreni telefonin mënjanë për disa minuta. Para tekbirit, merrni një frymë të qetë dhe kujtoni: “Tani po qëndroj para Allahut.”

Pak nga pak, namazi mund të ndryshojë nga një detyrë në një takim që e prisni me dëshirë.

Profeti ﷺ na mësoi gjithashtu se pesë namazet janë shkak për faljen e gabimeve ndërmjet tyre, për sa kohë shmangen mëkatet e mëdha. (Sahih Muslim 233a–c).

Sa shpresë ka në këtë mësim!

Si ta përmirësojmë namazin tonë?

Filloni me një hap të vogël

Nuk është e nevojshme të ndryshoni gjithçka brenda një dite.

Së pari, përpiquni të ruani pesë namazet.

Pastaj mësoni përkthimin e sures El-Fatiha dhe sureve që lexoni më shpesh. Kur e dini se çfarë po i thoni Allahut, zemra fillon të marrë pjesë më shumë në namaz.

Pastaj punoni mbi khushunë, përulësinë dhe përqendrimin e zemrës. Mos u dëshpëroni kur mendja shpërqendrohet. Kthejeni butësisht te Allahu.

Para çdo namazi, mendoni për një mirësi të Allahut.

Në ruku mendoni për madhështinë e Tij.

Në sexhde kujtoni mëshirën e Tij.

Në lutje flisni me Allahun me sinqeritet.

Dhe pas namazit, falënderojeni Atë që ju dha mundësinë të qëndronit para Tij.

Një takim pesë herë në ditë

Namazi është më shumë se lëvizje.

Është kujtim.

Është falënderim.

Është pendim.

Është dorëzim.

Është shpresë.

Është ripërtëritje e besëlidhjes sonë me Allahun.

Çdo tekbir na kujton madhështinë e Tij. Çdo recitim na kujton fjalën e Tij. Çdo ruku na mëson përulësinë. Çdo sexhde na afron me Të. Çdo selam na rikthen në botë me një zemër që shpresojmë të jetë pak më e pastër.

Ndoshta kjo është një nga dhuratat më të bukura të namazit: Allahu na lejon të kthehemi tek Ai përsëri dhe përsëri.

Prandaj, vëlla dhe motër e dashur, mos e shih namazin vetëm si diçka që duhet ta kryesh. Shihe si një derë që Allahu ta ka hapur.

Kur bota bëhet e rëndë, kthehu te namazi.

Kur zemra bëhet e shqetësuar, kthehu te namazi.

Kur je mirënjohës, kthehu te namazi.

Kur ke gabuar, kthehu te namazi.

Kur ke humbur drejtimin, kthehu te namazi.

Dhe kur gjithçka shkon mirë, kthehu te namazi.

Sepse në çdo gjendje kemi nevojë për Allahun.

Allahu na e bëftë namazin dritë për zemrat tona, qetësi për shpirtrat tanë, falje për gabimet tona dhe një rrugë që na afron gjithnjë e më shumë me Të. Amin.

 

Ngritja e shpirtit mbi egon

Kur shpirti zgjedh Allahun mbi egon

Në jetën e çdo njeriu ekziston një betejë e heshtur. Është beteja ndërmjet asaj që shpirti dëshiron për hir të Allahut dhe asaj që egoja, dëshirat dhe krenaria kërkojnë për veten. Kjo betejë nuk shihet gjithmonë nga të tjerët, por Allahu e di shumë mirë çfarë ndodh brenda nesh.

Islami nuk na kërkon të pushojmë së qeni njerëz me dëshira, ndjenja dhe nevoja. Përkundrazi, na mëson t'i drejtojmë ato në mënyrën e duhur. Qëllimi është që shpirti të mos bëhet rob i egos, por të bëhet i lirë për të adhuruar Allahun.

Kurani thotë: “Sa për atë që pati frikë të qëndrojë para Zotit të tij dhe e ndaloi veten nga dëshirat e këqija, Xheneti do të jetë vendbanimi i tij.” (Kurani, 79:40–41).

Ky është një mesazh i madh shprese. Çdo herë që zgjedhim bindjen ndaj Allahut mbi dëshirën e gabuar, shpirti ynë ngrihet një hap më lart.

Çfarë është egoja?

Kur dëshira bëhet sunduese

Egoja, ose nefs-i, nuk është thjesht një pjesë që duhet urryer. Njeriu ka dëshira të natyrshme: dëshiron ushqim, pushim, pasuri, dashuri, respekt dhe sukses. Problemi fillon kur këto dëshira bëhen më të rëndësishme se kënaqësia e Allahut.

Egoja mund të na pëshpërisë: “Mendo vetëm për veten.”

Ajo mund të na thotë: “Mos kërko falje; ti ke të drejtë.”

Mund të na bindë: “Tregoju të tjerëve sa i mirë je.”

Mund të na shtyjë drejt zemërimit, krenarisë, lakmisë ose hakmarrjes.

Por besimi na mëson të ndalemi dhe të pyesim: Çfarë do të donte Allahu nga unë në këtë moment?

Kjo pyetje e thjeshtë mund të ndryshojë një jetë.

Forca e vërtetë është vetëpërmbajtja

Profeti ﷺ na mësoi kuptimin e vërtetë të forcës

Shpesh bota e mat forcën me pushtetin, zërin e lartë, aftësinë për të fituar debate ose për t'i mposhtur të tjerët. Por Profeti Muhamed ﷺ na mësoi një kuptim shumë më të thellë.

Ai tha se njeriu i fortë nuk është ai që i mposht të tjerët fizikisht, por ai që e kontrollon veten kur zemërohet. (Sahih Muslim 2609a).

Mendojeni këtë në jetën e përditshme.

Dikush ju flet keq. Egoja dëshiron një përgjigje të ashpër.

Dikush ju ofendon. Egoja dëshiron hakmarrje.

Dikush ju nënvlerëson. Egoja dëshiron t'i tregojë se kush jeni.

Por ju ndaleni.

Merrni frymë.

Kujtoni Allahun.

Zgjidhni fjalët me kujdes.

Kjo nuk është dobësi. Kjo është forcë shpirtërore.

Kur zemërimi vjen, zgjidhni Allahun

Një mësim i bukur nga Suneti

Në një rast, kur një person ishte shumë i zemëruar, Profeti ﷺ i mësoi të kërkonte mbrojtje te Allahu nga shejtani i mallkuar. (Sahih Muslim 2610a).

Ky mësim është jashtëzakonisht praktik.

Kur ndjeni se zemërimi po rritet, mos nxitoni të flisni. Mos merrni vendime të mëdha në kulmin e zemërimit. Kthehuni te Allahu.

Thuajeni me sinqeritet:

Eudhu billahi minesh-shejtanir-rraxhim.

Pastaj pyeteni veten: “A do të jem krenar për këto fjalë nesër?”

Shpesh, një moment vetëpërmbajtjeje na shpëton nga shumë pendime.

Ngritja e shpirtit fillon me sinqeritet

Pse po e bëj këtë?

Një nga mësimet më të rëndësishme të Islamit është se veprat lidhen me qëllimet. Profeti ﷺ tha: “Veprat gjykohen sipas qëllimeve.” Ky hadith autentik gjendet në Sahih el-Buhari.

Prandaj, ngritja e shpirtit mbi egon nuk është vetëm çështje e asaj që bëjmë. Është edhe çështje e arsyes pse e bëjmë.

Mund të bëjmë një vepër të mirë, por të dëshirojmë lavdërimin e njerëzve.

Mund të ndihmojmë dikë, por të presim mirënjohje.

Mund të japim sadaka, por të dëshirojmë të admirohemi.

Këtu zemra ka nevojë për pastrim.

Para një vepre të mirë, mund të pyesim veten: “A po e bëj këtë për Allahun?”

Pas saj, mund të lutemi që Allahu ta pranojë.

Kjo e mbron zemrën nga dëshira për t'u dukur.

Namazi e mëson shpirtin të përkulet

Nga egoja te përulësia

Namazi është një shkollë e përditshme e përulësisë.

Pesë herë në ditë ne lëmë atë që jemi duke bërë dhe qëndrojmë para Allahut.

Në sexhde, balli ynë prek tokën. Njeriu që mund të jetë krenar për pasurinë, profesionin, diturinë apo pozitën e tij, përkulet para Krijuesit.

Ky është një mësim i fuqishëm për egon.

Ne nuk jemi zotëruesit absolutë të jetës sonë. Jemi robër të Allahut.

Kur egoja thotë: “Unë”, namazi na mëson të themi: “Ti, o Allah.”

Kur egoja thotë: “Unë mundem gjithçka”, namazi na kujton: “Vetëm me ndihmën e Allahut.”

Kur egoja thotë: “Unë nuk kam nevojë për askënd”, sexhdeja na kujton sa shumë kemi nevojë për Zotin tonë.

Të jetosh përtej dëshirave të çastit

Jo çdo gjë që dëshirojmë është e mirë për ne

Një nga shenjat e pjekurisë shpirtërore është të kuptojmë se jo çdo dëshirë duhet ndjekur.

Mund të dëshirojmë të flasim, por zgjedhim heshtjen.

Mund të dëshirojmë të hakmerremi, por zgjedhim faljen.

Mund të dëshirojmë të shpenzojmë, por zgjedhim maturinë.

Mund të dëshirojmë të flemë, por ngrihemi për namaz.

Mund të dëshirojmë një gjë të ndaluar, por largohemi prej saj për hir të Allahut.

Këto mund të duken si humbje për egon, por janë fitore për shpirtin.

Ndonjëherë bindja ndaj Allahut kërkon të heqim dorë nga diçka që e dëshirojmë. Por kur heqim dorë për hir të Allahut, ne nuk humbasim vërtet. Ne fitojmë afërsi me Të.

Kurani dhe pastrimi i brendshëm

Zemra ka nevojë për kujdes

Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim dhe pastërti, edhe zemra ka nevojë për ushqim shpirtëror.

Kurani, namazi, dhikri, pendimi, lutja dhe shoqëria e mirë e ushqejnë zemrën.

Kurani na kujton se në përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi: “Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kurani, 13:28).

Kjo qetësi është e rëndësishme në luftën kundër egos.

Një zemër që kërkon vazhdimisht kënaqësinë e Allahut nuk ka nevojë të fitojë çdo debat, të marrë çdo lavdërim ose të ketë gjithmonë të drejtë.

Ajo fillon të kërkojë diçka më të madhe: kënaqësinë e Allahut.

Mos e luftoni veten me dëshpërim

Përmirësimi është një udhëtim

Ndoshta ndonjëherë zemëroheni shpejt.

Ndoshta egoja juaj kërkon lavdërim.

Ndoshta e keni të vështirë të falni.

Ndoshta keni rënë përsëri në një gabim që kishit premtuar ta linit.

Mos mendoni se çdo rënie do të thotë se rruga ka përfunduar.

Besimtari përpiqet, bie, pendohet dhe ngrihet përsëri.

Allahu thotë: “Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” (Kurani, 39:53).

Ky është një nga mesazhet më të bukura të Islamit.

Nuk kërkohet përsosmëri e menjëhershme. Kërkohet sinqeritet, përpjekje dhe kthim i vazhdueshëm tek Allahu.

Si ta ngremë shpirtin mbi egon?

Filloni me hapa të vegjël

Kur dikush ju zemëron, heshtni për disa çaste.

Kur bëni një vepër të mirë, mos kërkoni domosdoshmërisht që të tjerët ta dinë.

Kur bëni një gabim, kërkoni falje.

Kur dikush ju korrigjon me të drejtë, dëgjoni para se të mbroheni.

Kur keni sukses, falënderojeni Allahun.

Kur dështoni, mos e humbni shpresën.

Kur zemra bëhet krenare, kujtoni se çdo mirësi që keni është dhuratë nga Allahu.

Dhe çdo ditë gjeni pak kohë për të pyetur veten: “A po më afrohet kjo sjellje me Allahun, apo po e ushqen egon time?”

Kjo pyetje mund të bëhet një pasqyrë për shpirtin.

Dashuria për Allahun është fitorja më e madhe

Kur zemra nuk kërkon më të sundojë

Ngritja e shpirtit mbi egon nuk do të thotë të bëhemi njerëz pa personalitet, pa dëshira ose pa ambicie. Do të thotë që këto gjëra të vendosen nën udhëzimin e Allahut.

Ne mund të jemi të suksesshëm pa u bërë arrogantë.

Mund të jemi të fortë pa qenë mizorë.

Mund të jemi të pasur pa qenë lakmitarë.

Mund të mbrojmë të drejtën pa qenë hakmarrës.

Mund të kemi ambicie dhe përsëri të jemi të përulur.

Kjo është bukuria e Islamit: ai nuk kërkon që njeriu të zhduket, por që egoja të vendoset në vendin e saj dhe shpirti të drejtohet nga Allahu.

Sa më shumë ta njohim Allahun, aq më pak kemi nevojë të adhurojmë veten.

Sa më shumë ta duam Allahun, aq më e lehtë bëhet të heqim dorë nga ajo që e zemëron Atë.

Një fillim i ri për çdo besimtar

Ndoshta sot mund të fillojmë përsëri.

Në namazin e ardhshëm, le të hyjmë me një qëllim të ri: “O Allah, më ndihmo ta vendos kënaqësinë Tënde mbi dëshirat e mia.”

Kur zemërimi të vijë, le të zgjedhim qetësinë.

Kur krenaria të shfaqet, le të zgjedhim përulësinë.

Kur dëshira për lavdërim të vijë, le të zgjedhim sinqeritetin.

Kur të biem, le të pendohemi.

Kur të lodhemi, le të kërkojmë ndihmën e Allahut.

Dhe kur të bëjmë një hap përpara, le të mos harrojmë të falënderojmë Atë.

Shpirti ngrihet jo kur e fitojmë çdo betejë me të tjerët, por kur mësojmë ta vendosim veten tonë nën udhëzimin e Allahut.

Le të mos kërkojmë të bëhemi më të mëdhenj në sytë e njerëzve. Le të kërkojmë të bëhemi më të dashur tek Allahu.

Sepse lavdia e vërtetë nuk është që njerëzit të na admirojnë. Lavdia e vërtetë është që zemra jonë të gjejë Allahun.

O Allah, pastroji zemrat tona, na jep forcë mbi egon tonë, na mëso përulësinë, na ruaj nga krenaria dhe na ndihmo të zgjedhim gjithmonë atë që të kënaq Ty. Na bëj njerëz që jetojnë me besim, mirënjohje, durim dhe dashuri për Ty. Amin.

 

Kujto dhe falëndero Allahun çdo ditë

Kujtimi i Allahut sjell paqe në zemër

Jeta jonë është e mbushur me zhurmë. Puna, familja, përgjegjësitë, shqetësimet, lajmet dhe dëshirat e ndryshme na tërheqin vëmendjen çdo ditë. Në mes të gjithë kësaj, zemra mund të harrojë lehtësisht Atë që na ka dhënë vetë jetën.

Pikërisht këtu vjen dhikri, kujtimi i Allahut.

Të kujtosh Allahun nuk do të thotë vetëm të përsërisësh disa fjalë me gjuhë. Është ta mbash Allahun të pranishëm në zemër, në mendime dhe në vendimet e tua. Është të kujtosh se pas çdo mirësie që ke marrë qëndron mëshira e Tij dhe se edhe në vështirësi nuk je i harruar prej Tij.

Allahu thotë në Kuran: “Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kurani, 13:28).

Sa bukur është ky premtim. Kur zemra ndihet e trazuar, ajo nuk ka gjithmonë nevojë për më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë gjëra. Shpesh ajo ka nevojë të kthehet te Krijuesi i saj.

Falënderimi është një mënyrë jetese

Shikoni mirësitë që tashmë i keni

Shpesh ne vërejmë atë që mungon dhe harrojmë atë që kemi.

Mendojmë për problemin që nuk është zgjidhur dhe harrojmë dhjetëra gjëra për të cilat duhet të falënderojmë Allahun.

Kemi shëndet, por e vërejmë vetëm kur sëmuremi. Kemi familje, por e kuptojmë vlerën e saj kur ndjejmë vetminë. Kemi ushqim, ujë, strehë dhe mundësi për të punuar, por këto mirësi bëhen aq të zakonshme sa ndonjëherë nuk i shohim më si dhurata.

Kurani na mëson: “Nëse jeni mirënjohës, Unë do t'jua shtoj.” (Kurani, 14:7).

Falënderimi nuk është vetëm të thuash “Elhamdulilah”. Është ta njohësh burimin e mirësisë dhe ta përdorësh atë mirësi në mënyrën që Allahu e do.

Nëse Allahu të ka dhënë pasuri, përdore edhe për të ndihmuar të tjerët.

Nëse të ka dhënë dije, mëso dhe udhëzo me urtësi.

Nëse të ka dhënë kohë, mos e harxho të gjithën në gjëra pa vlerë.

Nëse të ka dhënë një familje, trajtoji njerëzit e tu me dashuri.

Kështu falënderimi bëhet vepër.

Dhikri na afron me Allahun

Një lidhje që mund të rinovohet çdo ditë

Ndonjëherë mendojmë se duhet të bëjmë diçka shumë të madhe për t'u afruar me Allahun. Por Suneti na mëson se edhe hapat e vegjël drejt Tij kanë vlerë të madhe.

Profeti Muhamed ﷺ përcolli një hadith kudsij ku Allahu thotë se kur robi e kujton Atë, Allahu është me të; dhe kur robi afrohet tek Allahu, Allahu i afrohet atij edhe më shumë. (Sahih Muslim 2675).

Ky hadith është një burim i jashtëzakonshëm shprese.

Ndoshta sot ndihesh larg Allahut. Ndoshta ke bërë gabime. Ndoshta namazi yt nuk ka qenë aq i përqendruar sa do të doje. Ndoshta ke kaluar një periudhë të vështirë shpirtërore.

Mos mendo se duhet të presësh derisa të bëhesh “më i mirë” për t'u kthyer te Allahu.

Kthehu tani.

Thuaj “SubhanAllah”.

Thuaj “Elhamdulilah”.

Thuaj “Allahu Ekber”.

Kërko falje.

Bëj një dua të sinqertë.

Një hap drejt Allahut mund të jetë fillimi i një ndryshimi të madh.

Çfarë do të thotë të thuash Elhamdulilah?

Falënderimi edhe në kohë të vështira

Është e lehtë të themi “Elhamdulilah” kur gjithçka shkon sipas dëshirës sonë. Por falënderimi bëhet më i thellë kur jeta nuk është e lehtë.

Kjo nuk do të thotë se duhet të pretendojmë se dhimbja nuk ekziston.

Islami nuk na kërkon të mohojmë vuajtjen. Mund të qajmë, të ndiejmë lodhje dhe të kërkojmë ndihmë. Por në të njëjtën kohë mund të besojmë se Allahu është i Urtë dhe se asgjë nuk është jashtë dijes së Tij.

Njeriu besimtar mund të thotë:

“O Allah, unë nuk e kuptoj pse po ndodh kjo, por besoj në Ty.”

Kjo është një formë e fuqishme e teuekkulit, mbështetjes te Allahu.

Kur kemi gjithçka, themi “Elhamdulilah”.

Kur humbasim diçka, themi “Elhamdulilah” dhe kërkojmë forcë.

Kur presim një përgjigje, themi “Elhamdulilah” dhe kemi besim.

Kur dera mbyllet, besojmë se Allahu mund të hapë një derë tjetër.

Dhikri nuk është vetëm për xhaminë

Kujtoje Allahun gjatë ditës

Një nga bukuritë e dhikrit është se ai mund të jetë pjesë e jetës së përditshme.

Mund ta kujtosh Allahun kur zgjohesh.

Mund të thuash “Bismilah” para se të fillosh një punë.

Mund ta falënderosh Allahun kur shijon ushqimin.

Mund të kërkosh falje kur kupton se ke gabuar.

Mund të thuash “SubhanAllah” kur sheh bukurinë e krijimit.

Mund të thuash “Elhamdulilah” kur merr një lajm të mirë.

Mund të bësh dua kur je duke udhëtuar.

Mund ta kujtosh Allahun në heshtje edhe kur askush nuk të sheh.

Kështu dhikri bëhet shoqëruesi ynë.

Nuk kemi nevojë të largohemi gjithmonë nga bota për ta kujtuar Allahun. Mund të jetojmë, të punojmë, të studiojmë dhe të kujdesemi për familjen, duke e mbajtur Allahun në zemër.

Zemra ka nevojë për kujtim

Kur harrojmë Allahun, harrojmë edhe qëllimin

Njeriu mund të ketë shumë gjëra dhe përsëri të ndihet bosh.

Mund të ketë sukses dhe të mos ketë qetësi.

Mund të ketë para dhe të ketë frikë.

Mund të ketë shumë njerëz rreth vetes dhe përsëri të ndihet vetëm.

Kjo ndodh sepse zemra ka nevojë për diçka që bota materiale nuk mund ta japë plotësisht.

Ajo ka nevojë për Allahun.

Kurani na kujton se qetësia e zemrës lidhet me përmendjen e Allahut. (Kurani, 13:28).

Prandaj dhikri nuk është thjesht një praktikë shtesë për njerëzit shumë fetarë. Ai është ushqim shpirtëror për çdo besimtar.

Për fillestarin, dhikri mund të jetë një pikënisje.

Për besimtarin praktikues, mund të jetë një mënyrë për ta thelluar lidhjen me Allahun.

Për atë që ndihet larg, mund të jetë ura e kthimit.

Falënderimi ndryshon mënyrën si e shohim jetën

Nga ankesa te mirënjohja

Dy njerëz mund të kenë të njëjtën jetë, por ta përjetojnë atë krejt ndryshe.

Njëri sheh vetëm atë që mungon.

Tjetri sheh edhe atë që është dhënë.

Falënderimi nuk i ndryshon domosdoshmërisht rrethanat tona, por mund të ndryshojë zemrën me të cilën i përjetojmë ato.

Kur zgjohemi në mëngjes, mund të mendojmë:

“Allah, faleminderit që më dhe edhe një ditë.”

Kur ulemi për të ngrënë:

“Allah, faleminderit për këtë ushqim.”

Kur shohim familjen:

“Allah, faleminderit për këta njerëz.”

Kur përfundojmë një vështirësi:

“Allah, faleminderit që më dhe forcë.”

Gradualisht, jeta fillon të duket ndryshe.

Mirësitë që më parë dukeshin të zakonshme fillojnë të duken të jashtëzakonshme.

Profeti ﷺ ishte mirënjohës

Falënderimi përmes adhurimit

Profeti Muhamed ﷺ ishte shembull i madh i mirënjohjes. Aishja r.a. transmeton se ai falej natën aq gjatë sa këmbët i ënjteshin. Kur u pyet pse e bënte këtë, ndërkohë që Allahu ia kishte falur gabimet e kaluara dhe të ardhshme, ai u përgjigj: “A të mos jem, pra, një rob mirënjohës?” (Sahih el-Buhari dhe Sahih Muslim).

Këtu shohim një mësim të thellë.

Adhurimi nuk duhet të vijë vetëm nga frika.

Ai mund të vijë edhe nga dashuria.

Mund të falemi sepse e duam Allahun.

Mund të bëjmë dhikr sepse duam ta kujtojmë Atë.

Mund të japim sadaka sepse jemi mirënjohës për atë që na ka dhënë.

Mund të ndihmojmë një tjetër sepse duam ta falënderojmë Allahun me veprat tona.

Si ta ndërtojmë zakonin e mirënjohjes?

Filloni me pesë minuta

Nuk është e nevojshme të filloni me një program të madh.

Në mëngjes, merrni pak kohë dhe përmendni tri mirësi për të cilat jeni mirënjohës.

Pas namazit, thoni me vetëdije “Elhamdulilah”.

Gjatë ditës, bëni disa minuta dhikr.

Para gjumit, mendoni për një mirësi që morët atë ditë.

Pastaj pyeteni veten:

“Si mund ta falënderoj Allahun për këtë mirësi?”

Kjo pyetje e fundit është shumë e rëndësishme. Ajo e kthen mirënjohjen nga një ndjenjë në një veprim.

Mos prisni të jeni perfektë

Përmirësimi fillon me një hap

Disa prej nesh mund të thonë: “Unë nuk e kujtoj Allahun aq sa duhet.”

Mos lejoni që kjo t'ju bëjë të hiqni dorë.

Filloni me pak.

Një dhikr.

Një dua.

Një namaz me më shumë përqendrim.

Një “Elhamdulilah” të thënë me zemër.

Një gabim për të cilin kërkoni falje.

Një mirësi që bëni në heshtje.

Profeti ﷺ përcolli se Allahu i afrohet robit që afrohet tek Ai dhe se Allahu e kujton robin që e kujton Atë. (Sahih Muslim 2675).

Kjo duhet të na japë motivim.

Mos e nënvlerësoni një hap të vogël.

Ndoshta një minutë dhikri sot bëhet pesë minuta nesër.

Ndoshta një namaz i përqendruar bëhet fillimi i një lidhjeje më të fortë me Allahun.

Ndoshta një “Elhamdulilah” i sinqertë ndryshon mënyrën se si e shihni gjithë ditën.

Allahu meriton falënderimin tonë

Të jetojmë me zemër mirënjohëse

Në fund, kujtimi dhe falënderimi i Allahut nuk janë vetëm detyra. Ato janë një dhuratë për zemrën tonë.

Kur kujtojmë Allahun, kujtojmë se nuk jemi vetëm.

Kur e falënderojmë, kuptojmë se jeta jonë është e mbushur me mirësi.

Kur i lutemi, pranojmë se kemi nevojë për Të.

Kur pendohemi, gjejmë shpresë.

Kur i besojmë, gjejmë qetësi.

Dhe kur e duam Allahun, fillojmë ta shohim të gjithë jetën si një mundësi për t'iu afruar Atij.

Le ta fillojmë sot.

Kur të zgjoheni nesër, mos mendoni menjëherë për problemet.

Mendoni për një mirësi.

Thuaj: Elhamdulilah.

Kur zemra shqetësohet, kujto Allahun.

Kur të marrësh një mirësi, falënderoje.

Kur të bësh një gabim, kthehu tek Ai.

Kur të ndihesh larg, bëj një hap drejt Tij.

Sepse Allahu nuk kërkon prej nesh që të ecim pa gabuar kurrë. Ai na mëson të kthehemi tek Ai sa herë që biem.

Le të bëhet dhikri shoqëruesi ynë, falënderimi gjuha e zemrës sonë dhe besimi forca jonë.

O Allah, na bëj prej atyre që të kujtojnë shpesh, të falënderojnë sinqerisht dhe të mbështeten tek Ti me zemër të qetë. Na i hap sytë për mirësitë e Tua, na ruaj nga pakënaqësia dhe harresa dhe na e shto dashurinë për Ty. Na ndihmo të përmirësohemi çdo ditë dhe ta përdorim çdo mirësi që na ke dhënë në atë që të kënaq Ty. Amin.

 

Allahu sheh zemrën, jo pamjen e jashtme

Ka një hadith të bukur të Profetit Muhamed ﷺ që mund të ndryshojë mënyrën se si e shohim veten, adhurimin dhe njerëzit përreth nesh. Ebu Hurejra رضي الله عنه transmeton se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: “Allahu nuk shikon trupat tuaj dhe as pamjen tuaj, por shikon zemrat tuaja dhe veprat tuaja.” Ky hadith është transmetuar në Sahih Muslim, 2564. 

Këto fjalë na japin një mësim të thellë, por edhe shumë shpresëdhënës. Në një botë ku shpesh gjykohemi nga pamja, pasuria, veshja, statusi apo numri i njerëzve që na admirojnë, Islami na kthen te ajo që ka më shumë rëndësi: zemra jonë dhe veprat që dalin prej saj.

Allahu sheh atë që njerëzit nuk e shohin

Njerëzit shohin atë që është jashtë. Allahu e di atë që është brenda.

Njerëzit mund të shohin buzëqeshjen tonë, por Allahu e di nëse pas saj fshihet një zemër e lodhur. Njerëzit mund të shohin një person që falet, por Allahu e di sinqeritetin e tij. Njerëzit mund të mos e vërejnë një lot të derdhur në sexhde, një lutje të fshehtë apo një sadaka që askush tjetër nuk e di.

Kjo është një nga bukuritë e besimit: nuk ke nevojë të dukesh i përsosur para njerëzve që të jesh i dashur te Allahu.

Mund të jesh duke mësuar ende namazin. Mund të kesh bërë gabime. Mund të jesh duke luftuar me një mëkat që askush nuk e di. Mund të ndihesh se je larg Allahut. Megjithatë, dera e kthimit tek Ai është ende e hapur.

Allahu thotë në Kur'an: “O robërit e Mi që e keni ngarkuar veten me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” 

Sa mëshirë ka në këto fjalë! Allahu nuk na thotë: “Mos u ktheni sepse keni gabuar shumë.” Përkundrazi, na thërret të kthehemi.

Zemra është vendi i sinqeritetit

Kur Profeti ﷺ foli për zemrën, ai nuk po na mësonte të neglizhonim veprat e jashtme. Islami kërkon namaz, agjërim, zekat, moral të mirë dhe shumë vepra të tjera. Por veprat e jashtme marrin vlerën e tyre të vërtetë kur zemra është e lidhur me Allahun.

Një vepër e vogël mund të jetë e madhe tek Allahu për shkak të sinqeritetit.

Një buzëqeshje ndaj dikujt mund të jetë adhurim. Një gotë ujë që ia jep dikujt me dashamirësi mund të jetë sadaka. Një fjalë e mirë ndaj prindit mund të jetë shkak për shpërblim. Një lutje e fshehtë për një vëlla ose motër myslimane mund të jetë një vepër që vetëm Allahu e di.

Prandaj, mos e nënvlerëso të mirën vetëm sepse duket e vogël.

Profeti ﷺ na mësoi se veprat vlerësohen sipas qëllimeve. Hadithi i famshëm “Veprat janë vetëm sipas qëllimeve” është themel i madh në kuptimin e adhurimit dhe sinqeritetit. Kjo na mëson të pyesim veten: “Për kë po e bëj këtë?”

Nëse përgjigjja është: “Për Allahun”, atëherë zemra jonë është duke ecur në drejtimin e duhur.

Mos e krahaso veten me të tjerët

Një nga sprovat e kohës sonë është krahasimi.

Ne shohim dikë që duket më fetar, më i pasur, më i bukur, më i suksesshëm ose më i respektuar. Pastaj fillojmë të mendojmë: “Unë nuk jam si ai.”

Por ti nuk e di historinë e zemrës së tij dhe ai nuk e di historinë e zemrës sate.

Ndoshta një njeri që duket shumë i thjeshtë ka një lidhje me Allahun që ti nuk e sheh. Ndoshta një person që nuk flet shumë për fenë bën shumë vepra të fshehta. Ndoshta një njeri që ka rënë shumë herë është duke u ngritur përsëri me një pendim të sinqertë.

Kur'ani na kujton se nderi i vërtetë nuk lidhet me prejardhjen, pasurinë apo pamjen. Allahu thotë: “Më i nderuari prej jush tek Allahu është ai që ka më shumë devotshmëri.” 

Prandaj, krahasoje veten me veten tënde të djeshme.

A je sot pak më i butë?

A je pak më i durueshëm?

A po fal një namaz më shumë me përqendrim?

A po kërkon falje më shpejt kur gabon?

A po mendon më shumë për Allahun?

Nëse po, falënderoje Allahun dhe vazhdo.

Një zemër e mirë nuk do të thotë të jesh i përsosur

Ndonjëherë mendojmë se një besimtar i mirë nuk duhet të ketë kurrë dobësi. Por njeriu është krijuar i dobët dhe gabon.

Besimtari nuk është ai që nuk bie kurrë. Besimtari është ai që, kur bie, ngrihet dhe kthehet tek Allahu.

Mos lejo që një mëkat të të bindë se nuk je më i denjë për të bërë mirë. Mos thuaj: “Pasi gabova, nuk ka kuptim të falem.” Mos thuaj: “Jam larg Allahut, prandaj nuk mund të lutem.”

Pikërisht atëherë ke më shumë nevojë për namazin, duanë, istigfarin dhe Kur'anin.

Allahu thotë se Ai është “Falësi i Madh, Mëshirëploti” dhe na ndalon të humbasim shpresën në mëshirën e Tij. 

Kjo nuk do të thotë ta marrim mëkatin lehtë. Përkundrazi, e luftojmë atë me pendim dhe përpjekje. Por nuk e mbyllim derën e shpresës.

Çfarë do të thotë ta pastrojmë zemrën?

Të pastrosh zemrën nuk do të thotë të mos ndjesh kurrë zemërim, trishtim apo frikë. Do të thotë të mësosh t'i drejtosh këto ndjenja drejt Allahut.

Kur zemërohesh, mëso të falësh.

Kur sprovohesh, mëso të durosh.

Kur merr një mirësi, mëso të falënderosh.

Kur bën një mëkat, mëso të pendohesh.

Kur të lavdërojnë, kujto se çdo mirësi është nga Allahu.

Kur të nënvlerësojnë, kujto se vlera jote e vërtetë nuk përcaktohet nga njerëzit.

Kur zemra mbushet me zili, lutu që Allahu ta bekojë tjetrin dhe të të japë edhe ty nga mirësitë e Tij.

Kjo është një rrugë e gjatë. Askush nuk e arrin pastërtinë e zemrës brenda një nate. Por çdo ditë mund të bëjmë një hap të vogël.

Kur'ani na mëson për zemrën e pastër

Allahu na jep një pamje shumë të fuqishme të Ditës së Gjykimit. Ai thotë se atë ditë pasuria dhe fëmijët nuk do të jenë të dobishëm, përveç atij që vjen tek Allahu me “zemër të pastër”. 

Kjo na bën të mendojmë: Çfarë po ndërtojmë në zemrën tonë?

Ne kujdesemi për shtëpitë tona, rrobat tona, trupin tonë dhe punën tonë. Të gjitha këto kanë rëndësi në mënyrën e tyre. Por zemra gjithashtu ka nevojë për kujdes.

Zemra ushqehet me dhikër, Kur'an, namaz, pendim, falënderim, mirësi dhe shoqëri të mirë.

Një zemër që përmend Allahun mëson të gjejë paqe edhe në ditë të vështira.

Si mund të fillojmë sot?

Nëse je fillestar në Islam, mos u tremb nga madhësia e rrugës. Filloni me një hap.

Mëso një sure të shkurtër. Mëso kuptimin e namazit. Bëj dua me fjalët e tua. Thuaj “Elhamdulilah” me vetëdije. Kërko falje nga Allahu. Afrohu gradualisht me njerëz që të ndihmojnë të bëhesh më i mirë.

Nëse je një besimtar që praktikon prej vitesh, mos e lejo rutinën ta largojë zemrën nga sinqeriteti. Pyete veten herë pas here: “A po e bëj këtë për Allahun apo vetëm sepse jam mësuar?”

Mos e nënvlerëso përmirësimin e vogël.

Pesë minuta Kur'an sot mund të jenë fillimi i një lidhjeje të bukur me Librin e Allahut. Një falje e sinqertë mund të shërojë një marrëdhënie. Një sexhde e qetë mund të ndryshojë një ditë të tërë.

Urtësia e dijetarëve: shiko zemrën para pamjes

Dijetarët klasikë të Islamit i kushtuan vëmendje të madhe zemrës, sepse ajo është vendi ku ndërthuren besimi, qëllimi dhe dëshira për Allahun. Në traditën islame, pastrimi i zemrës nuk shihet si diçka abstrakte, por si një punë e përditshme: të largosh mendjemadhësinë, zilinë, urrejtjen dhe dëshirën për t'u dukur, ndërsa kultivon sinqeritetin, mëshirën, durimin dhe mirënjohjen.

Një mësim i madh nga kjo trashëgimi është se njeriu duhet të merret më shumë me gjendjen e zemrës së vet sesa me gjykimin e zemrave të të tjerëve.

Ne nuk jemi të thirrur të bëhemi gjykatës të njerëzve. Jemi të thirrur të punojmë me veten.

Allahu e di përpjekjen tënde

Ndoshta sot nuk je aty ku dëshiron të jesh.

Por ndoshta je shumë më larg nga vendi ku ishe dikur.

Mos e harro këtë.

Allahu e sheh çdo përpjekje të sinqertë. Ai e di kur lufton me veten. Ai e di kur bie dhe pastaj pendohesh. Ai e di lutjen që nuk ia ke treguar askujt. Ai e di lotin që e ke fshehur. Ai e di dëshirën tënde për t'u bërë më i mirë.

Prandaj, mos u dorëzo.

Në vend që të thuash: “Nuk jam mjaftueshëm i mirë për Allahun”, thuaj: “O Allah, më ndihmo të bëhem më i mirë për Ty.”

Kjo është një lutje e bukur për zemrën.

Le të kthehemi tek Allahu me shpresë

Hadithi “Allahu nuk shikon pamjen tuaj, por zemrat dhe veprat tuaja” nuk është një arsye për të neglizhuar veprat e jashtme. Është një thirrje për t'i dhënë shpirt veprave tona.

Namazi ynë le të ketë sinqeritet.

Agjërimi ynë le të ketë durim.

Sadakaja jonë le të ketë mëshirë.

Fjalët tona le të kenë mirësi.

Pendimi ynë le të ketë shpresë.

Dhe zemra jonë le të kthehet gjithmonë tek Allahu.

Në fund, ajo që kemi para Allahut nuk është imazhi që kemi krijuar për njerëzit. Është e vërteta e zemrës sonë dhe veprat që kemi bërë për Të.

Prandaj, mos u shqetëso shumë për t'u dukur i mirë. Përpiqu të jesh i sinqertë.

Mos kërko përsosmërinë. Kërko afrimin me Allahun.

Mos u dëshpëro për gabimet e së kaluarës. Pendohu dhe ec përpara.

Dhe mos harro: zemra që kthehet tek Allahu nuk është një zemër e humbur.

Allahu na dhëntë zemra të pastra, vepra të sinqerta, durim në sprova, mirënjohje në mirësi dhe dashuri të vërtetë për Të. Allahu na ndihmoftë të përmirësohemi çdo ditë, me hapa të vegjël por të sinqertë, dhe të takohemi me Të me një zemër të pastër.

Amin.

PPlease read similar posts at https://drlalk.co.uk

 

Zhvillimi i embrionit në Kuran

Kurani Famëlartë na fton shpesh të mendojmë për krijimin e njeriut. Para se të shohim botën, para se të flasim, të ecim apo të njohim familjen tonë, kalojmë në një udhëtim të fshehtë brenda barkut të nënës. Është një udhëtim që sot studiohet me mjete të avancuara mjekësore, ndërsa Kurani e përmend në disa vargje si një shenjë të fuqisë dhe urtësisë së Allahut.

Për një besimtar, ky reflektim nuk duhet të jetë thjesht një përpjekje për të lidhur çdo detaj të embriologjisë moderne me një ajet. Kurani nuk është libër mjekësie. Ai është libër udhëzimi. Megjithatë, përshkrimet kuranore të krijimit njerëzor na japin një mundësi të bukur për të reflektuar mbi fuqinë e Krijuesit, dobësinë tonë dhe madhështinë e jetës.

Kur e shohim veten në këtë mënyrë, zemra mund të thotë me përulësi: “I Lavdëruar qoftë Allahu, Krijuesi më i mirë.”

Çfarë thotë Kurani për krijimin e njeriut?

Një nga pasazhet më të njohura gjendet në suren El-Mu’minun:

“Ne e krijuam njeriun prej një përzgjedhjeje nga balta. Pastaj e bëmë atë një pikë në një vend të sigurt. Pastaj e krijuam pikën si ‘aleḳah’, pastaj ‘aleḳah-n’ si një copëz mishi, pastaj nga ajo copëz krijuam kockat, dhe kockat i veshëm me mish; pastaj e sollëm atë në një krijim tjetër. I Lartësuar është Allahu, Krijuesi më i mirë!” (Kurani, 23:12–14).

Këto vargje na bëjnë të ndalemi. Jeta njerëzore, e cila më vonë bëhet kaq komplekse, fillon në një mënyrë që për sytë tanë është jashtëzakonisht e vogël dhe e fshehur.

Allahu na kujton se njeriu nuk është krijuesi i vetvetes. Ne mund të zbulojmë shumë gjëra rreth trupit, të studiojmë qelizat dhe të kuptojmë procese të ndërlikuara biologjike, por vetë aftësia për të jetuar, zhvilluar dhe ekzistuar është një dhuratë prej Allahut.

Kuptimi i fjalës “nutfah”

Kurani përdor fjalën nutfah, e cila përshkruan një sasi të vogël lëngu ose një pikë. Në suren El-Mu’minun, Allahu thotë se njeriu vendoset si një nutfah në një “vend të sigurt”. (Kurani, 23:13).

Kjo na kujton mbrojtjen e jashtëzakonshme që ekziston gjatë shtatzënisë. Nëna mban në trupin e saj një jetë që ende nuk mund të mbrohet vetë. Për këtë arsye, shtatzënia na mëson jo vetëm diçka rreth biologjisë, por edhe rreth mëshirës.

Sa e madhe është mëshira e Allahut që krijimi i një qenieje të re zhvillohet në një mjedis të mbrojtur, pa qenë në varësi të forcës së vetë embrionit!

Për një besimtar, kjo mund të bëhet një arsye për falënderim. Ndoshta ne nuk i kemi menduar kurrë këto gjëra kur themi “Elhamdulilah”. Por çdo frymëmarrje që kemi sot është rezultat i një udhëtimi të gjatë që Allahu e drejtoi para se ne të dinim edhe emrin tonë.

“Alekah” dhe fazat e zhvillimit

Në ajetin 14 të sures El-Mu’minun përdoret fjala ‘aleḳah. Përkthimet e saj mund të ndryshojnë sipas kontekstit dhe komentuesit. Ajo mund të lidhet me një gjë që ngjitet ose që varet dhe, në disa përkthime, është përkthyer si “mpiksje” ose “substancë e varur”.

Këtu duhet të jemi të kujdesshëm. Nuk është e nevojshme të pretendojmë se çdo term arab është një përkufizim teknik i një koncepti modern të embriologjisë. Gjuha e Kuranit është gjuhë e fuqishme, e pasur dhe shpesh përmban kuptime që nuk kufizohen në terminologjinë moderne shkencore.

Megjithatë, përshkrimi na bën të mendojmë për fazat e njëpasnjëshme të krijimit. Kjo është ajo që duhet të vlerësojmë me zemër: Allahu na fton të shohim se krijimi ynë nuk është i rastësishëm dhe as i pakuptimtë.

“Mudghah” dhe krijimi gradual

Kurani përmend gjithashtu termin mudghah, i cili mund të kuptohet si një copëz ose masë e vogël mishi. Ajeti përshkruan një kalim nga një fazë në tjetrën dhe pastaj përmend kockat dhe mishin. (Kurani, 23:14).

Sot, embriologjia na lejon të shohim me hollësi se si embrioni kalon nëpër faza të ndryshme të zhvillimit. Shkenca moderne ka zbuluar procese shumë komplekse të ndarjes qelizore, diferencimit dhe formimit të organeve.

Kjo dije është e dobishme. Por besimtari mund të shkojë edhe një hap më tej: Kush e vendosi këtë rend në krijim? Kush i dha trupit aftësinë për t'u zhvilluar? Kush bëri që nga një fillim kaq i vogël të lindte një njeri me zemër, mendje, kujtesë dhe shpirt?

Këto pyetje na çojnë nga informacioni te reflektimi.

Hadithi për krijimin në barkun e nënës

Profeti Muhamed ﷺ gjithashtu foli për fazat e krijimit njerëzor. Në Sahih Muslim transmetohet nga Abdullah ibn Mesudi se i Dërguari i Allahut ﷺ përshkroi krijimin e njeriut në barkun e nënës dhe përmendi periudha prej dyzet ditësh, pastaj fazën e ‘aleḳah dhe më pas mudghah. Hadithi përmend gjithashtu caktimin e furnizimit, jetëgjatësisë dhe veprave të njeriut.

Ky hadith është i rëndësishëm jo vetëm për përshkrimin e krijimit, por edhe për mesazhin shpirtëror që e shoqëron atë.

Jeta jonë nuk filloi kur ne u bëmë të famshëm, të pasur apo të aftë. Allahu na njihte para se të njihnim veten.

Kjo duhet të na bëjë të përulur.

Shkenca dhe Kurani: një qasje e ekuilibruar

Kur flasim për Kuranin dhe zhvillimin embrional, është e rëndësishme të shmangim dy skaje.

Nga njëra anë, nuk duhet ta injorojmë bukurinë e këtyre ajeteve. Nga ana tjetër, nuk duhet të përpiqemi ta kthejmë çdo fjalë të Kuranit në një term laboratorik modern.

Shkenca është një fushë që vazhdon të zhvillohet. Ajo bazohet në vëzhgim, eksperiment dhe përmirësim të njohurive. Interpretimet shkencore mund të ndryshojnë. Kurani, ndërkohë, është shpallje dhe udhëzim.

Prandaj, një musliman mund të thotë me qetësi: “Në këto ajete shoh shenja që më nxisin të mendoj për krijimin dhe fuqinë e Allahut, pa pretenduar se çdo detaj i embriologjisë moderne është i koduar në tekst.”

Kjo qasje është më e përulur dhe më e sigurt.

Krijimi ynë duhet të na bëjë mirënjohës

Ndonjëherë njeriu ndihet i vogël sepse nuk ka shumë pasuri, sukses ose famë. Por Kurani na mëson të mendojmë ndryshe.

Mendo për fillimin tënd.

Ti ishe i dobët.

Ti nuk mund të ushqeje veten.

Ti nuk mund të flisje.

Ti nuk mund të mbroje veten.

Pastaj Allahu të dha dëgjimin, shikimin, mendjen dhe aftësinë për të mësuar.

Allahu thotë:

“Allahu ju nxori nga barqet e nënave tuaja, kur nuk dinit asgjë, dhe ju dha dëgjimin, shikimin dhe zemrat, që të jeni mirënjohës.” (Kurani, 16:78)

Sa e bukur është kjo lidhje: krijimi dhe mirënjohja.

Ne filluam pa ditur asgjë. Prandaj nuk kemi arsye për arrogancë.

Krijimi njerëzor dhe dashuria për Allahun

Kur e kuptojmë se sa e mrekullueshme është krijesa njerëzore, mund të lindë një ndjenjë e thellë dashurie për Krijuesin.

Nuk kemi nevojë të dimë çdo detaj të biologjisë për ta adhuruar Allahun. Mjafton të shohim jetën tonë me një zemër të zgjuar.

Kur shohim një fëmijë, mund të mendojmë për fuqinë e Allahut.

Kur shohim një nënë që mban fëmijën e saj, mund të mendojmë për mëshirën.

Kur shohim trupin tonë, mund të mendojmë për amanetin.

Kur mësojmë për zhvillimin embrional, mund të themi: “SubhanAllah.”

Kjo është një mënyrë e bukur për ta kthyer dijen në dhikr.

Mos e lini Kuranin vetëm në raft

Nëse jeni fillestar në praktikën islame, mos mendoni se duhet të dini gjithçka menjëherë. Filloni me pak.

Lexoni disa ajete çdo ditë.

Lexoni përkthimin në shqip.

Mësoni kuptimin e sureve të shkurtra.

Dëgjoni recitimin e Kuranit.

Kur një ajet ju prek, ndaloni dhe mendoni për të.

Nëse jeni tashmë praktikues, mund ta thelloni lidhjen tuaj me Kuranin përmes tefsirit të dijetarëve të besueshëm dhe përmes studimit të arabishtes.

Profeti ﷺ ka thënë: “Më i miri prej jush është ai që mëson Kuranin dhe e mëson atë.” (Sahih el-Buhari, 5027).

Pra, rruga e Kuranit është një rrugë mësimi. Nuk ka rëndësi nëse sot dini pak. E rëndësishme është të vazhdoni.

Nga shkenca drejt sexhdes

Studimi i zhvillimit embrional mund të na japë shumë informacion. Por besimi na mëson ta shndërrojmë informacionin në adhurim.

Kur e kuptojmë sa i ndërlikuar është krijimi ynë, le të mos bëhemi krenarë për dijen tonë. Le të bëhemi më të përulur.

Kur kuptojmë se sa e brishtë është jeta, le të bëhemi më mirënjohës.

Kur mendojmë për fillimin tonë të vogël, le të mos e përçmojmë askënd.

Dhe kur shohim madhështinë e krijimit, le të kujtojmë madhështinë e Krijuesit.

Kurani e mbyll përshkrimin e këtyre fazave me një deklaratë që meriton të jetojë në zemrën tonë:

“I Lartësuar është Allahu, Krijuesi më i mirë!” (Kurani, 23:14).

Një hap i vogël drejt Allahut

Ndoshta pas leximit të këtij artikulli nuk do të bëheni ekspertë të embriologjisë. Dhe kjo nuk është qëllimi.

Qëllimi është më i thjeshtë dhe më i bukur: të shikoni veten me një ndjenjë të re.

Ju jeni krijesë e Allahut.

Jeta juaj është dhuratë.

Trupi juaj është amanet.

Koha juaj është përgjegjësi.

Dhe zemra juaj ka nevojë për Krijuesin.

Prandaj, le ta përdorim këtë dije për të shtuar mirënjohjen, jo krenarinë; besimin, jo frikën; përulësinë, jo arrogancën.

Nëse sot keni qenë larg Kuranit, kthehuni me një faqe.

Nëse lutjet tuaja kanë qenë të dobëta, filloni përsëri.

Nëse keni bërë gabime, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.

Ai që na krijoi nga një fillim kaq i vogël është gjithashtu i aftë të ringjallë zemrat tona me iman.

Le të lexojmë Kuranin me mendje të hapur, zemër të përulur dhe dëshirë për t'u përmirësuar. Le të studiojmë botën pa frikë, por edhe pa arrogancë. Dhe sa herë që mësojmë diçka të re për krijimin, le të kujtojmë Krijuesin.

O Allah, na shto dijen që na afron me Ty. Na jep zemër mirënjohëse, besim të fortë, mendje të përulur dhe dashuri për Fjalën Tënde. Na ndihmo ta lexojmë Kuranin, ta kuptojmë, ta jetojmë dhe të bëhemi njerëz më të mirë përmes tij. Amin.

Please read similar posts at https://drlal.uk