Kujto dhe falëndero Allahun çdo ditë

Kujtimi i Allahut sjell paqe në zemër

Jeta jonë është e mbushur me zhurmë. Puna, familja, përgjegjësitë, shqetësimet, lajmet dhe dëshirat e ndryshme na tërheqin vëmendjen çdo ditë. Në mes të gjithë kësaj, zemra mund të harrojë lehtësisht Atë që na ka dhënë vetë jetën.

Pikërisht këtu vjen dhikri, kujtimi i Allahut.

Të kujtosh Allahun nuk do të thotë vetëm të përsërisësh disa fjalë me gjuhë. Është ta mbash Allahun të pranishëm në zemër, në mendime dhe në vendimet e tua. Është të kujtosh se pas çdo mirësie që ke marrë qëndron mëshira e Tij dhe se edhe në vështirësi nuk je i harruar prej Tij.

Allahu thotë në Kuran: “Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.” (Kurani, 13:28).

Sa bukur është ky premtim. Kur zemra ndihet e trazuar, ajo nuk ka gjithmonë nevojë për më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë gjëra. Shpesh ajo ka nevojë të kthehet te Krijuesi i saj.

Falënderimi është një mënyrë jetese

Shikoni mirësitë që tashmë i keni

Shpesh ne vërejmë atë që mungon dhe harrojmë atë që kemi.

Mendojmë për problemin që nuk është zgjidhur dhe harrojmë dhjetëra gjëra për të cilat duhet të falënderojmë Allahun.

Kemi shëndet, por e vërejmë vetëm kur sëmuremi. Kemi familje, por e kuptojmë vlerën e saj kur ndjejmë vetminë. Kemi ushqim, ujë, strehë dhe mundësi për të punuar, por këto mirësi bëhen aq të zakonshme sa ndonjëherë nuk i shohim më si dhurata.

Kurani na mëson: “Nëse jeni mirënjohës, Unë do t'jua shtoj.” (Kurani, 14:7).

Falënderimi nuk është vetëm të thuash “Elhamdulilah”. Është ta njohësh burimin e mirësisë dhe ta përdorësh atë mirësi në mënyrën që Allahu e do.

Nëse Allahu të ka dhënë pasuri, përdore edhe për të ndihmuar të tjerët.

Nëse të ka dhënë dije, mëso dhe udhëzo me urtësi.

Nëse të ka dhënë kohë, mos e harxho të gjithën në gjëra pa vlerë.

Nëse të ka dhënë një familje, trajtoji njerëzit e tu me dashuri.

Kështu falënderimi bëhet vepër.

Dhikri na afron me Allahun

Një lidhje që mund të rinovohet çdo ditë

Ndonjëherë mendojmë se duhet të bëjmë diçka shumë të madhe për t'u afruar me Allahun. Por Suneti na mëson se edhe hapat e vegjël drejt Tij kanë vlerë të madhe.

Profeti Muhamed ﷺ përcolli një hadith kudsij ku Allahu thotë se kur robi e kujton Atë, Allahu është me të; dhe kur robi afrohet tek Allahu, Allahu i afrohet atij edhe më shumë. (Sahih Muslim 2675).

Ky hadith është një burim i jashtëzakonshëm shprese.

Ndoshta sot ndihesh larg Allahut. Ndoshta ke bërë gabime. Ndoshta namazi yt nuk ka qenë aq i përqendruar sa do të doje. Ndoshta ke kaluar një periudhë të vështirë shpirtërore.

Mos mendo se duhet të presësh derisa të bëhesh “më i mirë” për t'u kthyer te Allahu.

Kthehu tani.

Thuaj “SubhanAllah”.

Thuaj “Elhamdulilah”.

Thuaj “Allahu Ekber”.

Kërko falje.

Bëj një dua të sinqertë.

Një hap drejt Allahut mund të jetë fillimi i një ndryshimi të madh.

Çfarë do të thotë të thuash Elhamdulilah?

Falënderimi edhe në kohë të vështira

Është e lehtë të themi “Elhamdulilah” kur gjithçka shkon sipas dëshirës sonë. Por falënderimi bëhet më i thellë kur jeta nuk është e lehtë.

Kjo nuk do të thotë se duhet të pretendojmë se dhimbja nuk ekziston.

Islami nuk na kërkon të mohojmë vuajtjen. Mund të qajmë, të ndiejmë lodhje dhe të kërkojmë ndihmë. Por në të njëjtën kohë mund të besojmë se Allahu është i Urtë dhe se asgjë nuk është jashtë dijes së Tij.

Njeriu besimtar mund të thotë:

“O Allah, unë nuk e kuptoj pse po ndodh kjo, por besoj në Ty.”

Kjo është një formë e fuqishme e teuekkulit, mbështetjes te Allahu.

Kur kemi gjithçka, themi “Elhamdulilah”.

Kur humbasim diçka, themi “Elhamdulilah” dhe kërkojmë forcë.

Kur presim një përgjigje, themi “Elhamdulilah” dhe kemi besim.

Kur dera mbyllet, besojmë se Allahu mund të hapë një derë tjetër.

Dhikri nuk është vetëm për xhaminë

Kujtoje Allahun gjatë ditës

Një nga bukuritë e dhikrit është se ai mund të jetë pjesë e jetës së përditshme.

Mund ta kujtosh Allahun kur zgjohesh.

Mund të thuash “Bismilah” para se të fillosh një punë.

Mund ta falënderosh Allahun kur shijon ushqimin.

Mund të kërkosh falje kur kupton se ke gabuar.

Mund të thuash “SubhanAllah” kur sheh bukurinë e krijimit.

Mund të thuash “Elhamdulilah” kur merr një lajm të mirë.

Mund të bësh dua kur je duke udhëtuar.

Mund ta kujtosh Allahun në heshtje edhe kur askush nuk të sheh.

Kështu dhikri bëhet shoqëruesi ynë.

Nuk kemi nevojë të largohemi gjithmonë nga bota për ta kujtuar Allahun. Mund të jetojmë, të punojmë, të studiojmë dhe të kujdesemi për familjen, duke e mbajtur Allahun në zemër.

Zemra ka nevojë për kujtim

Kur harrojmë Allahun, harrojmë edhe qëllimin

Njeriu mund të ketë shumë gjëra dhe përsëri të ndihet bosh.

Mund të ketë sukses dhe të mos ketë qetësi.

Mund të ketë para dhe të ketë frikë.

Mund të ketë shumë njerëz rreth vetes dhe përsëri të ndihet vetëm.

Kjo ndodh sepse zemra ka nevojë për diçka që bota materiale nuk mund ta japë plotësisht.

Ajo ka nevojë për Allahun.

Kurani na kujton se qetësia e zemrës lidhet me përmendjen e Allahut. (Kurani, 13:28).

Prandaj dhikri nuk është thjesht një praktikë shtesë për njerëzit shumë fetarë. Ai është ushqim shpirtëror për çdo besimtar.

Për fillestarin, dhikri mund të jetë një pikënisje.

Për besimtarin praktikues, mund të jetë një mënyrë për ta thelluar lidhjen me Allahun.

Për atë që ndihet larg, mund të jetë ura e kthimit.

Falënderimi ndryshon mënyrën si e shohim jetën

Nga ankesa te mirënjohja

Dy njerëz mund të kenë të njëjtën jetë, por ta përjetojnë atë krejt ndryshe.

Njëri sheh vetëm atë që mungon.

Tjetri sheh edhe atë që është dhënë.

Falënderimi nuk i ndryshon domosdoshmërisht rrethanat tona, por mund të ndryshojë zemrën me të cilën i përjetojmë ato.

Kur zgjohemi në mëngjes, mund të mendojmë:

“Allah, faleminderit që më dhe edhe një ditë.”

Kur ulemi për të ngrënë:

“Allah, faleminderit për këtë ushqim.”

Kur shohim familjen:

“Allah, faleminderit për këta njerëz.”

Kur përfundojmë një vështirësi:

“Allah, faleminderit që më dhe forcë.”

Gradualisht, jeta fillon të duket ndryshe.

Mirësitë që më parë dukeshin të zakonshme fillojnë të duken të jashtëzakonshme.

Profeti ﷺ ishte mirënjohës

Falënderimi përmes adhurimit

Profeti Muhamed ﷺ ishte shembull i madh i mirënjohjes. Aishja r.a. transmeton se ai falej natën aq gjatë sa këmbët i ënjteshin. Kur u pyet pse e bënte këtë, ndërkohë që Allahu ia kishte falur gabimet e kaluara dhe të ardhshme, ai u përgjigj: “A të mos jem, pra, një rob mirënjohës?” (Sahih el-Buhari dhe Sahih Muslim).

Këtu shohim një mësim të thellë.

Adhurimi nuk duhet të vijë vetëm nga frika.

Ai mund të vijë edhe nga dashuria.

Mund të falemi sepse e duam Allahun.

Mund të bëjmë dhikr sepse duam ta kujtojmë Atë.

Mund të japim sadaka sepse jemi mirënjohës për atë që na ka dhënë.

Mund të ndihmojmë një tjetër sepse duam ta falënderojmë Allahun me veprat tona.

Si ta ndërtojmë zakonin e mirënjohjes?

Filloni me pesë minuta

Nuk është e nevojshme të filloni me një program të madh.

Në mëngjes, merrni pak kohë dhe përmendni tri mirësi për të cilat jeni mirënjohës.

Pas namazit, thoni me vetëdije “Elhamdulilah”.

Gjatë ditës, bëni disa minuta dhikr.

Para gjumit, mendoni për një mirësi që morët atë ditë.

Pastaj pyeteni veten:

“Si mund ta falënderoj Allahun për këtë mirësi?”

Kjo pyetje e fundit është shumë e rëndësishme. Ajo e kthen mirënjohjen nga një ndjenjë në një veprim.

Mos prisni të jeni perfektë

Përmirësimi fillon me një hap

Disa prej nesh mund të thonë: “Unë nuk e kujtoj Allahun aq sa duhet.”

Mos lejoni që kjo t'ju bëjë të hiqni dorë.

Filloni me pak.

Një dhikr.

Një dua.

Një namaz me më shumë përqendrim.

Një “Elhamdulilah” të thënë me zemër.

Një gabim për të cilin kërkoni falje.

Një mirësi që bëni në heshtje.

Profeti ﷺ përcolli se Allahu i afrohet robit që afrohet tek Ai dhe se Allahu e kujton robin që e kujton Atë. (Sahih Muslim 2675).

Kjo duhet të na japë motivim.

Mos e nënvlerësoni një hap të vogël.

Ndoshta një minutë dhikri sot bëhet pesë minuta nesër.

Ndoshta një namaz i përqendruar bëhet fillimi i një lidhjeje më të fortë me Allahun.

Ndoshta një “Elhamdulilah” i sinqertë ndryshon mënyrën se si e shihni gjithë ditën.

Allahu meriton falënderimin tonë

Të jetojmë me zemër mirënjohëse

Në fund, kujtimi dhe falënderimi i Allahut nuk janë vetëm detyra. Ato janë një dhuratë për zemrën tonë.

Kur kujtojmë Allahun, kujtojmë se nuk jemi vetëm.

Kur e falënderojmë, kuptojmë se jeta jonë është e mbushur me mirësi.

Kur i lutemi, pranojmë se kemi nevojë për Të.

Kur pendohemi, gjejmë shpresë.

Kur i besojmë, gjejmë qetësi.

Dhe kur e duam Allahun, fillojmë ta shohim të gjithë jetën si një mundësi për t'iu afruar Atij.

Le ta fillojmë sot.

Kur të zgjoheni nesër, mos mendoni menjëherë për problemet.

Mendoni për një mirësi.

Thuaj: Elhamdulilah.

Kur zemra shqetësohet, kujto Allahun.

Kur të marrësh një mirësi, falënderoje.

Kur të bësh një gabim, kthehu tek Ai.

Kur të ndihesh larg, bëj një hap drejt Tij.

Sepse Allahu nuk kërkon prej nesh që të ecim pa gabuar kurrë. Ai na mëson të kthehemi tek Ai sa herë që biem.

Le të bëhet dhikri shoqëruesi ynë, falënderimi gjuha e zemrës sonë dhe besimi forca jonë.

O Allah, na bëj prej atyre që të kujtojnë shpesh, të falënderojnë sinqerisht dhe të mbështeten tek Ti me zemër të qetë. Na i hap sytë për mirësitë e Tua, na ruaj nga pakënaqësia dhe harresa dhe na e shto dashurinë për Ty. Na ndihmo të përmirësohemi çdo ditë dhe ta përdorim çdo mirësi që na ke dhënë në atë që të kënaq Ty. Amin.