Kur Shpirti Mallëngjehet për Allahun Çdo zemër mban një mall që vetëm Allahu e njeh Ka çaste në jetë kur gjithçka duket se është në vendin e vet. Puna vazhdon, familja është pranë, detyrat plotësohen dhe dita kalon si zakonisht. Megjithatë, brenda zemrës mbetet një zbrazëti e qetë. Është një ndjenjë që nuk largohet me më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë lavdërime. Shumë njerëz e përjetojnë këtë dhe pyesin veten pse. Përgjigjja mund të jetë më e afërt sesa mendojmë. Ndoshta shpirti po ndien mall për Krijuesin e tij. Allahu i Madhëruar e krijoi njeriun me një zemër që kërkon lidhje me Të. Kur kjo lidhje forcohet, zemra fillon të gjejë qetësi edhe në mes të sfidave të jetës. Allahu thotë në Kur'an: "Vërtet, me përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi." (Sure Er-Ra'd, 13:28) Ky ajet nuk premton një jetë pa sprova. Ai na kujton se edhe mes sprovave mund të ekzistojë një qetësi që buron nga afërsia me Allahun. Ndonjëherë shqetësimi është një thirrje drejt Allah...
Kur Shpirti Mallëngjehet për Allahun
Çdo zemër mban një mall që vetëm Allahu e njeh
Ka çaste në jetë kur gjithçka duket se është në vendin e vet. Puna vazhdon, familja është pranë, detyrat plotësohen dhe dita kalon si zakonisht. Megjithatë, brenda zemrës mbetet një zbrazëti e qetë. Është një ndjenjë që nuk largohet me më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë lavdërime.
Shumë njerëz e përjetojnë këtë dhe pyesin veten pse.
Përgjigjja mund të jetë më e afërt sesa mendojmë.
Ndoshta shpirti po ndien mall për Krijuesin e tij.
Allahu i Madhëruar e krijoi njeriun me një zemër që kërkon lidhje me Të. Kur kjo lidhje forcohet, zemra fillon të gjejë qetësi edhe në mes të sfidave të jetës.
Allahu thotë në Kur'an:
"Vërtet, me përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi."
(Sure Er-Ra'd, 13:28)
Ky ajet nuk premton një jetë pa sprova. Ai na kujton se edhe mes sprovave mund të ekzistojë një qetësi që buron nga afërsia me Allahun.
Ndonjëherë shqetësimi është një thirrje drejt Allahut
Kur zemra ndihet e rënduar, shpesh përpiqemi ta mbushim boshllëkun me gjëra të jashtme.
Më shumë punë.
Më shumë argëtim.
Më shumë blerje.
Por ndonjëherë shqetësimi nuk është armiku ynë.
Ai mund të jetë një kujtesë e butë.
Një ftesë për t'u kthyer tek Allahu.
Ka njerëz që e kanë filluar rrugën e tyre drejt besimit pas një vështirësie, një humbjeje ose një periudhe pasigurie.
Sprovat nuk janë gjithmonë shenjë e largimit të Allahut.
Ndonjëherë ato janë mënyra përmes së cilës Ai e afron robin e Tij.
Allahu është më afër sesa e imagjinojmë
Disa njerëz mendojnë se kanë bërë shumë gabime dhe se nuk janë më të denjë të kërkojnë mëshirën e Allahut.
Por Kur'ani na jep një shpresë të jashtëzakonshme.
Allahu thotë:
"Kur robërit e Mi të pyesin për Mua, Unë jam afër. I përgjigjem lutjes së atij që më lutet kur më thërret."
(Sure El-Bekare, 2:186)
Sa ngushëlluese janë këto fjalë.
Allahu nuk thotë se është larg.
Ai thotë: "Unë jam afër."
Afërsia e Tij nuk matet me distancë.
Ajo matet me mëshirën, dijen dhe kujdesin e Tij për robërit.
Edhe kur ne harrojmë Allahun, Ai nuk pushon së dituri gjendjen tonë.
Dera e pendimit mbetet gjithmonë e hapur
Asnjë njeri nuk është pa gabime.
Të gjithë gabojmë.
Por Islami nuk na mëson të jetojmë të lidhur pas gabimeve tona.
Ai na mëson të kthehemi.
I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:
"Të gjithë bijtë e Ademit gabojnë, dhe më të mirët prej atyre që gabojnë janë ata që pendohen."
(Xhami' Et-Tirmidhi, nr. 2499)
Sa shpresë ka në këtë hadith.
Nuk kërkohet përsosmëria.
Kërkohet sinqeriteti.
Çdo pendim i sinqertë është një hap drejt dritës.
Si mund ta ushqejmë shpirtin çdo ditë?
Shpirti ka nevojë për ushqim, ashtu si trupi.
Ky ushqim nuk është i ndërlikuar.
Mund të fillojë me hapa shumë të vegjël.
Fal namazin me pak më shumë përqendrim.
Lexo disa ajete të Kur'anit çdo ditë, edhe nëse janë vetëm pak.
Përsërit shpesh: SubhanAllah, Elhamdulilah, Allahu Ekber dhe La ilahe il-lAllah.
Lute Allahun jo vetëm për nevojat e tua, por edhe për një zemër të pastër.
Hapat e vegjël, të vazhdueshëm, ndryshojnë zemrën më shumë sesa përpjekjet e mëdha që zgjasin pak.
Profeti ﷺ ka thënë:
"Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta."
(Sahih El-Buhari dhe Sahih Muslim)
Dhikri është frymëmarrja e zemrës
Përmendja e Allahut nuk është vetëm përsëritja e disa fjalëve.
Ajo është një mënyrë jetese.
Kur falënderon Allahun për një mirësi.
Kur kërkon falje pas një gabimi.
Kur ke durim në vështirësi.
Kur ndihmon dikë për hir të Allahut.
Të gjitha këto janë forma të dhikrit.
Dijetari i madh Imam Ibn Kajjim (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:
"Për zemrën, dhikri është si uji për peshkun."
Sa e bukur është kjo krahasim.
Ashtu si peshku nuk mund të jetojë pa ujë, zemra nuk gjen jetë të vërtetë pa përmendjen e Allahut.
Dashuria për Allahun rritet me afërsinë ndaj Tij
Dashuria për Allahun nuk lind vetëm nga emocionet.
Ajo rritet duke e njohur Atë.
Duke reflektuar mbi mëshirën e Tij.
Duke parë mirësitë që na rrethojnë çdo ditë.
Në një hadith kudsij, Allahu thotë:
"Robi Im vazhdon të afrohet tek Unë me adhurime vullnetare derisa ta dua."
(Sahih El-Buhari, nr. 6502)
Çfarë premtimi i bukur.
Çdo lutje e sinqertë.
Çdo sadaka e fshehtë.
Çdo falje që i japim dikujt.
Çdo ajet që lexojmë.
Të gjitha mund të jenë hapa drejt dashurisë së Allahut.
Edhe jeta e zakonshme mund të bëhet adhurim
Ndonjëherë mendojmë se afërsia me Allahun gjendet vetëm në momente të veçanta.
Por Islami na mëson ndryshe.
Një buzëqeshje është sadaka.
Sjellja e mirë me prindërit është adhurim.
Punësimi i ndershëm është adhurim.
Kujdesi për familjen është adhurim.
Profeti ﷺ ka thënë:
"Buzëqeshja jote ndaj vëllait tënd është sadaka."
(Xhami' Et-Tirmidhi, nr. 1956)
Sa bukur e zbukuron Islami jetën e përditshme.
Ai nuk na largon nga bota.
Na mëson ta jetojmë atë me zemër të lidhur me Allahun.
Nëse zemra ende ndihet e largët
Ndoshta po e lexon këtë dhe mendon:
"Unë ende nuk e ndiej atë qetësi."
Mos u dëshpëro.
Zemrat ndryshojnë.
Edhe sahabët flisnin për rritjen dhe uljen e imanit.
Rëndësi ka të mos ndalosh së trokituri në derën e mëshirës së Allahut.
Imam Hasan el-Basriu (Allahu e mëshiroftë) thoshte se besimtari e shqyrton vazhdimisht zemrën e tij.
Jo për ta dënuar veten.
Por për t'u kthyer vazhdimisht tek Zoti i tij.
Shpresa është pjesë e adhurimit
Një nga kurthet më të mëdha të shejtanit është ta bëjë njeriun të humbasë shpresën.
Por Allahu na flet ndryshe.
Ai thotë:
"Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet, Allahu i fal të gjitha gjynahet."
(Sure Ez-Zumer, 39:53)
Ky është një nga ajetet më ngushëlluese në të gjithë Kur'anin.
Ai nuk na fton të qëndrojmë në gabime.
Na fton të kthehemi me shpresë.
Kur shpirti mallëngjehet për Allahun
Ndoshta mendojmë se jemi ne ata që po e kërkojmë Allahun.
Por ndoshta kjo dëshirë është vetë një dhuratë prej Tij.
Ndoshta fakti që zemra jote dëshiron më shumë qetësi...
Më shumë sinqeritet...
Më shumë afërsi me Allahun...
Është tashmë një shenjë e mëshirës së Tij.
Unë nuk e di në cilën fazë të jetës ndodhesh sot.
Ndoshta sapo po mëson hapat e parë në Islam.
Ndoshta ke vite që fal namazin.
Ndoshta po përballesh me një sprovë që askush tjetër nuk e njeh.
Por një gjë mund ta mbash fort në zemër.
Allahu është më i Mëshirshmi.
Ai e njeh lodhjen tënde.
Ai dëgjon lutjen tënde, edhe kur ajo është vetëm një psherëtimë.
Ai e sheh përpjekjen tënde, edhe kur askush tjetër nuk e sheh.
Prandaj mos u mat me atë sa larg mendon se ke qenë.
Shiko drejt Atij që është gjithmonë pranë.
Ndoshta malli që ndien në zemër nuk është shenjë boshllëku.
Ndoshta është kujtesa më e butë se shpirti yt e njeh rrugën për në shtëpinë e tij.
Dhe ndoshta pyetja që mund të të shoqërojë edhe nesër nuk është: "A është Allahu afër meje?"
Ndoshta pyetja është shumë më e qetë:
Si mund ta hap zemrën time edhe pak më shumë, që ta ndiej afërsinë e Tij në një mënyrë që deri dje nuk e kisha vënë re?