Dëgjo Kur Zemra Ka Nevojë Për Allahun
Ka momente kur një njeri nuk ka nevojë menjëherë për këshillë. Nuk ka nevojë për një ligjëratë të gjatë, për një përgjigje të përsosur, madje ndonjëherë as për një zgjidhje.
Ka nevojë për dikë që të ulet pranë tij dhe të dëgjojë.
Ndoshta është nëna jote që po lodhet në heshtje. Ndoshta është babai yt që nuk di si të flasë për atë që e rëndon. Ndoshta është një mik që buzëqesh gjatë ditës, por qan vetëm natën. Ndoshta është një vëlla ose motër që po përpiqet të ruajë imanin ndërsa përballet me një betejë që askush tjetër nuk e sheh.
Dhe ndoshta, një ditë, ai person do të jesh ti.
Në Islam, zemra e njeriut nuk është diçka që duhet trajtuar me ashpërsi. Ajo është një amanet. Dhe një prej dhuratave më të bukura që mund t'i japim dikujt është prania jonë e qetë.
Të dëgjosh nuk do të thotë se ke përgjigjen për problemin e tij.
Ndonjëherë do të thotë vetëm t'i kujtosh, me mënyrën si qëndron pranë tij, se ai nuk është vetëm.
Allahu Dëgjon Para Se Ne Të Dëgjojmë
Kur'ani na jep një pamje jashtëzakonisht të butë të Allahut.
Në suren El-Muxhadile, Allahu përmend një grua që erdhi te Profeti ﷺ duke paraqitur dhimbjen dhe ankesën e saj. Allahu thotë se Ai e kishte dëgjuar fjalën e saj. Kjo është një prej mënyrave më të bukura se si Kur'ani na mëson për afrimin e Allahut ndaj robit të Tij.
Një njeri foli.
Ndoshta të tjerët nuk e kuptuan plotësisht.
Por Allahu e dëgjoi. Quran
Kjo na mëson diçka të thellë: dëgjimi është një formë mëshire.
Kur dëgjon dikë pa e poshtëruar, pa e ndërprerë menjëherë dhe pa e bërë të ndihet i vogël, ti po krijon një hapësirë ku zemra mund të marrë frymë.
Dhe ndoshta pikërisht aty fillon një kthim drejt Allahut.
Të Dëgjosh Nuk Do Të Thotë Të Zgjidhësh Gjithçka
Ne shpesh kemi dëshirë ta rregullojmë menjëherë dhimbjen e tjetrit.
Dikush thotë: “Jam shumë i lodhur.”
Ne përgjigjemi: “Duhet të bësh sabër.”
Dikush thotë: “Kam frikë.”
Ne themi: “Mos ki frikë, ke Allahun.”
Dikush rrëfen një problem familjar.
Ne fillojmë të japim këshilla.
Sigurisht, sabri është madhështor. Mbështetja te Allahu është themeli i besimtarit. Këshilla e mirë është dhuratë. Por edhe fjalët e vërteta mund të thuhen në mënyrën e gabuar dhe në momentin e gabuar.
Profeti ﷺ na mësoi se besimtari duhet të flasë mirë ose të heshtë. Sunnah.com+1
Ndonjëherë “fjala e mirë” nuk është një shpjegim i gjatë.
Është:
“Jam këtu.”
“Të dëgjoj.”
“Merre kohën tënde.”
“Allahut i dihet gjendja jote.”
“Dua të bëj dua për ty.”
Fjalë të thjeshta mund të mbajnë një zemër që po përpiqet të mos thyhet.
Mëshira Fillon Me Praninë
Mendo për Profetin Muhammed ﷺ dhe mënyrën se si njerëzit i afroheshin. Në praninë e tij kishte vend për pyetje, shqetësime, gabime, dobësi dhe nevoja njerëzore.
Kjo është pjesë e bukurisë së sunetit.
Besimi nuk na kërkon të bëhemi njerëz pa emocione.
Na mëson t'i drejtojmë emocionet drejt Allahut.
Prandaj, kur dikush vjen tek ti me një dhimbje, mos mendo menjëherë: “Çfarë duhet t'i them?”
Pyet veten:
“Çfarë ka nevojë kjo zemër të dëgjojë tani?”
Ndoshta përgjigjja është këshillë.
Ndoshta është heshtje.
Ndoshta është një përqafim.
Ndoshta është një gotë ujë dhe një vend ku të ulet.
Ndoshta është thjesht të mos largohet nga biseda duke u ndier i gjykuar.
Edhe Ti Mund Të Jesh Ai Që Ka Nevojë Të Dëgjohet
Ka një mësim tjetër këtu.
Mos mendo se duhet të jesh gjithmonë ai që i forcon të tjerët.
Edhe ti mund të lodhesh.
Edhe ti mund të qash.
Edhe ti mund të thuash: “Nuk di çfarë të bëj.”
Kjo nuk të bën besimtar më të dobët.
Ne nuk jemi të krijuar për të mbajtur gjithçka vetëm.
Kur'ani na kujton se Allahu nuk i ngarkon shpirtrat përtej mundësisë së tyre dhe na mëson vazhdimisht të kthehemi tek Ai.
Madje Allahu thotë: “Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.” Quran+1
Kjo është një derë e madhe për zemrën.
Nëse ke gabuar, dera është ende aty.
Nëse je lodhur, dera është ende aty.
Nëse je larguar, dera është ende aty.
Nëse nuk di çfarë të thuash, mund të thuash vetëm: “O Allah.”
Ndonjëherë kjo është një fillim i mjaftueshëm.
Një Praktikë E Thjeshtë Për Sot
Sot, provo diçka të vogël.
Kur dikush të flasë për një shqetësim, mos u ngut të përgjigjesh.
Lëre të përfundojë.
Mos e krahaso dhimbjen e tij me dhimbjen tënde.
Mos thuaj menjëherë: “Edhe mua më ka ndodhur.”
Mos e kthe bisedën te vetja.
Thjesht dëgjo.
Pastaj mund të pyesësh:
“Dëshiron vetëm të të dëgjoj, apo dëshiron edhe mendimin tim?”
Kjo pyetje e vogël mund të ndryshojë shumë.
Ajo i jep tjetrit dinjitet. I jep zgjedhje. Dhe të kujton se ti nuk je përgjegjës për të shpëtuar çdo njeri nga çdo dhimbje.
Ti mund të jesh thjesht një derë përmes së cilës hyn pak mëshirë.
Kur Dëgjimi Bëhet Adhurim
Nëse qëllimi yt është i pastër, edhe një bisedë e zakonshme mund të bëhet pjesë e mirësisë.
Të dëgjosh bashkëjtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. shortin pas një dite të gjatë.
Të dëgjosh fëmijën që përpiqet të shpjegojë një frikë që ty të duket e vogël.
Të dëgjosh një prind të moshuar që përsërit të njëjtën histori.
Të dëgjosh një mik që po lufton me një gabim dhe ka frikë se Allahu nuk do ta falë.
Në këto momente, mos harro ajetin e shpresës: Allahu u drejtohet robërve të Tij që kanë bërë padrejtësi ndaj vetes dhe u thotë të mos dëshpërohen nga mëshira e Tij. Quran.com
Ndoshta ti nuk mund t'ia zgjidhësh problemin atij personi.
Por mund t'i ndihmosh të mos largohet nga Allahu mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh njëë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato për shkak të problemit.
Kjo është shumë.
Mos U Bëj Gjyqtar i Dhimbjes së Tjetrit
Ndonjëherë njerëzit kanë frikë të flasin me muslimanët sepse presin menjëherë gjykim.
“Pse nuk falesh më shumë?”
“Pse nuk ke më shumë sabër?”
“Si mund ta bësh këtë?”
“Duhet të kishe më shumë iman.”
Ndoshta disa prej këtyre pyetjeve kanë vend në një bisedë të duhur, me urtësi dhe dashuri.
Por jo çdo plagë duhet prekur me gisht.
Disa plagë kanë nevojë për kohë.
Disa kanë nevojë për dije.
Disa kanë nevojë për një dijetar të besueshëm.
Disa kanë nevojë edhe për ndihmë profesionale.
Të kërkosh ndihmë nuk është mungesë tawakkuli. Allahu na ka krijuar me mjete, njerëz dhe shkaqe. Të përdorësh një shkak nuk do të thotë se ke harruar Shkaktarin.
Përkundrazi, mund të jetë pjesë e tawakkulit.
Kujtoje Veten Se Allahu Është Afër
Në fund, dëgjimi i njëri-tjetrit na çon te një e vërtetë edhe më e madhe.
Ne dëgjojmë me veshë të kufizuar.
Allahu dëgjon pa kufizim.
Ne shohim vetëm një pjesë të historisë.
Allahu e di të tërën.
Ne mund të mos kuptojmë pse dikush po qan.
Allahu e di atë që zemra nuk arrin ta shprehë.
Kjo duhet të na japë qetësi.
Sepse kur nuk dimë çfarë të bëjmë, mund ta sjellim çështjen tek Ai që di.
Kur nuk kemi fjalë, mund të bëjmë dua.
Kur nuk kemi zgjidhje, mund të kemi mëshirë.
Dhe kur nuk mund ta mbajmë barrën e dikujt tjetër, mund të ulemi pranë tij për pak kohë.
Ndoshta Kjo Është Një Formë E Bukur E Besimit
Ndoshta sot Allahu nuk po të kërkon të bësh diçka madhështore.
Ndoshta po të jep mundësinë të dëgjosh.
Dikë në familje.
Një mik.
Një të moshuar.
Një fëmijë.
Një besimtar që po përpiqet të kthehet.
Ose veten tënde.
Dhe kur dikush të hapë zemrën, kujto se nuk je pronari i dhimbjes së tij. Je vetëm një shërbëtor që mund ta trajtojë atë amanet me butësi.
Dëgjoje.
Mos u ngut.
Bëj dua.
Nëse ke fjalë të mira, jepi.
Nëse nuk ke, hesht me mëshirë.
Dhe pastaj, bashkë me të, kujto Allahun që dëgjoi para se ti të dëgjoje, që e di para se të shpjegosh, që fal para se ta kuptosh plotësisht madhësinë e mëshirës së Tij.
Ndoshta një ditë do të kuptojmë se disa nga veprat më të mëdha të dashurisë nuk ishin fjalimet që mbajtëm, as këshillat që dhamë, por ato momente të qeta kur dikush u ul pranë një zemre të lodhur dhe tha, pa shumë fjalë:
“Fol. Unë po të dëgjoj. Dhe Allahu të dëgjon.”
Dhe kush e di sa zemra mund të kenë qenë një hap larg shpresës, vetëm duke pritur dikë që t'i dëgjonte?
