Durimi dhe besimi: Mbështetu tek Allahu

Kur jeta nuk shkon siç dëshironim

Ka ditë kur zemra lodhet.

Lutemi, por përgjigjja duket se vonon. Punojmë, por rezultatet nuk vijnë. Përpiqemi të bëjmë mirë, por përballemi me vështirësi. Ndonjëherë pyesim veten: “Pse po më ndodh kjo? Kur do të ndryshojë gjendja ime?”

Në këto momente, durimi nuk është thjesht të presësh. Durimi është të vazhdosh të besosh tek Allahu edhe kur nuk e kupton ende se çfarë po ndodh.

Kjo është një nga mësimet më të bukura të Islamit: jo çdo gjë që nuk e kuptojmë është e keqe për ne, dhe jo çdo vonesë është refuzim.

Ndonjëherë Allahu na mbron përmes një vonese. Ndonjëherë na përgatit për diçka më të mirë. Ndonjëherë na largon nga një rrugë sepse e di atë që ne nuk e dimë.

Prandaj, besimi nuk do të thotë se do ta kuptojmë gjithmonë planin e Allahut. Do të thotë se mësojmë t’i besojmë Atij edhe kur plani na duket i paqartë.

Allahu është me durimtarët

Allahu na jep një premtim që mund të bëhet mbështetje për çdo zemër të lodhur:

“Besimtarë! Kërkoni ndihmë me durim dhe me namaz. Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Vini re fjalët: Allahu është me durimtarët.

Jo vetëm se do t’u japë diçka në të ardhmen. Jo vetëm se do t’ua shpërblejë durimin në Ahiret. Në vetë sprovën, Allahu është me ta.

Kjo mund të sjellë një paqe të veçantë në zemër.

Kur ndihesh vetëm, nuk je vetëm.

Kur nuk e di çfarë të bësh, mund t’i drejtohesh Allahut.

Kur rruga duket e gjatë, mund të ecësh një hap më shumë.

Durimi nuk do të thotë të mos qash

Ndonjëherë mendojmë se një person i durueshëm nuk duhet të qajë, të trishtohet apo të ndihet i dobët.

Por kjo nuk është ajo që na mëson shembulli profetik.

Durimi nuk do të thotë të mos ndjesh dhimbje. Do të thotë të mos lejosh dhimbjen të të largojë nga Allahu.

Mund të qash dhe të kesh sabër.

Mund të ndihesh i lodhur dhe të kesh sabër.

Mund të mos e kuptosh sprovën dhe përsëri të kesh besim.

Zemra njerëzore ka nevojë për kohë. Islami nuk na kërkon të bëhemi të pandjeshëm. Na mëson të kalojmë dhimbjen duke e mbajtur dorën e zemrës të lidhur me Allahun.

Besimi tek Allahu kur përgjigjja vonon

Mos thuaj: “Allahu nuk po më dëgjon”

Një nga sprovat më të mëdha është kur lutemi dhe nuk shohim menjëherë atë që kërkojmë.

Në atë çast mund të lindë mendimi: “E kam lutur Allahun kaq shumë. Pse nuk po ndodh?”

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na paralajmëroi të mos bëhemi të paduruar në dua. Në Sahih Muslim transmetohet se lutja pranohet përderisa njeriu nuk nxitohet duke thënë se u lut, por nuk iu përgjigj.

Kjo nuk do të thotë se çdo gjë që kërkojmë do të vijë pikërisht në mënyrën që imagjinojmë.

Do të thotë se besimtari nuk e braktis duan vetëm sepse përgjigjja nuk erdhi në kohën që ai dëshironte.

Vazhdo të lutesh.

Vazhdo të shpresosh.

Vazhdo të bësh përpjekjen tënde.

Dhe lëre rezultatin në duart e Atij që di më shumë se ti.

Çfarë na mëson historia e Ejubit?

Një zemër që nuk u dorëzua

Profeti Ejub, paqja qoftë mbi të, është një nga shembujt më të fuqishëm të durimit.

Ai u përball me vuajtje të mëdha, por iu drejtua Allahut me përulësi. Kurani na tregon lutjen e tij:

“Mua më ka prekur fatkeqësia, ndërsa Ti je më Mëshiruesi i mëshiruesve.” (El-Enbija, 21:83)

Sa e bukur është kjo lutje.

Ejubi nuk e fshehu dhimbjen. Ai ia tregoi Allahut.

Por në të njëjtën kohë, ai nuk humbi shpresën në mëshirën e Tij.

Kjo është një mënyrë e bukur për t’u lutur edhe ne: ta pranojmë dhimbjen pa humbur shpresën.

“O Allah, kjo është e vështirë për mua, por unë e di se Ti je më i Mëshirshmi.”

Në çdo gjendje ka një të mirë

Profeti Muhamed, paqja qoftë mbi të, ka thënë në hadithin autentik të transmetuar nga Sahih Muslim:

“E çuditshme është çështja e besimtarit. E gjithë çështja e tij është mirësi.” Kur i vjen e mira, ai falënderon dhe kjo është mirësi për të; kur e godet vështirësia, ai duron dhe kjo është mirësi për të.

Ky hadith nuk thotë se çdo ngjarje është e lehtë.

Ai na mëson diçka më të thellë: besimtari mund të gjejë mirësi në të dyja gjendjet.

Në mirësi, ai mëson falënderimin.

Në vështirësi, ai mëson durimin.

Në sukses, ai nuk harron Allahun.

Në humbje, ai nuk e humb Allahun.

Kjo është një pasuri e madhe shpirtërore.

Kur sprova bëhet një afrim me Allahun

Dhimbja mund të ndryshojë zemrën

Ka sprova që nuk na japin menjëherë përgjigje.

Por mund të na japin një zemër tjetër.

Ndoshta para sprovës luteshim vetëm pak. Pas saj, filluam të flasim me Allahun çdo natë.

Ndoshta më parë e merrnim shëndetin si të mirëqenë. Pas një sprove, filluam të falënderojmë për çdo frymëmarrje.

Ndoshta më parë mbështeteshim vetëm te njerëzit. Pastaj mësuam të mbështetemi tek Allahu.

Kjo nuk do të thotë se duhet ta dëshirojmë dhimbjen. Por kur ajo vjen, mund të pyesim me qetësi:

“Çfarë dëshiron të më mësojë kjo sprovë?”

Profeti, paqja qoftë mbi të, na mësoi gjithashtu se vuajtjet që i ndodhin besimtarit, madje edhe një shpim gjembi, mund të jenë shkak për fshirjen e gjynaheve. (Sahih Muslim 2572c)

Prandaj, mos e nënvlerëso një dhimbje që e përballon me iman.

Si ta praktikojmë durimin çdo ditë?

Durimi nuk ndërtohet vetëm në momentin e krizës. Ai ndërtohet pak nga pak.

Fillo me një dua të sinqertë

Kur diçka të shqetëson, mos e mbaj gjithçka vetëm në zemër.

Fol me Allahun.

Nuk ke nevojë për fjalë të komplikuara. Thuaj atë që ke në zemër.

“O Allah, më jep forcë.”

“O Allah, më udhëzo.”

“O Allah, më ndihmo të pres me durim.”

“O Allah, më jep atë që është më e mirë për mua.”

Një dua e sinqertë mund të jetë fillimi i një qetësie të madhe.

Bëj atë që ke në dorë

Tevekkuli nuk do të thotë pasivitet.

Nëse kërkon punë, kërko.

Nëse ke problem me dikë, përpiqu ta zgjidhësh me urtësi.

Nëse ke gabuar, kërko falje.

Nëse ke një qëllim të mirë, puno për të.

Pastaj ia beso rezultatin Allahut.

Ti ke përgjegjësi për përpjekjen. Rezultati përfundimtar është në dorën e Allahut.

Mos e mat mëshirën e Allahut me shpejtësinë

Ndonjëherë ne mendojmë se nëse Allahu na do, gjithçka duhet të bëhet menjëherë më e lehtë.

Por jeta e profetëve na mëson të kundërtën.

Edhe njerëzit më të dashur tek Allahu u sprovuan.

Prandaj, sprova nuk është domosdoshmërisht shenjë se Allahu të ka braktisur.

Mund të jetë një moment ku zemra jote mëson të mbështetet më thellë tek Ai.

Mos e mat dashurinë e Allahut me shpejtësinë e përgjigjes.

Mate atë me faktin se Ai ende të jep mundësinë të kthehesh tek Ai.

Kur nuk e di çfarë sjell e nesërmja

Ne duam ta dimë të ardhmen.

Duam të dimë kur do të vijë puna, martesa, shërimi, suksesi, lehtësimi.

Por ndoshta një pjesë e bukurisë së besimit është pikërisht kjo: të ecësh pa e parë të gjithë rrugën.

Ti sheh vetëm hapin e ardhshëm.

Allahu sheh të gjithë rrugën.

Prandaj bëje hapin që mundesh sot.

Falu.

Lutu.

Puno.

Pendohu.

Falëndero.

Ki durim.

Dhe beso.

Shpresa nuk është dobësi

Besimtari mund të jetë i lodhur, por nuk duhet ta humbasë shpresën.

Mund të jetë i trishtuar, por mund të vazhdojë të bëjë dua.

Mund të ketë humbur diçka të dashur, por ende mund të besojë se Allahu është i Urtë dhe i Mëshirshëm.

Ndoshta sot nuk e kupton pse dera u mbyll.

Mos u dëshpëro.

Ndoshta nuk e di pse përgjigjja po vonon.

Vazhdo të lutesh.

Ndoshta nuk e sheh ende rrugën.

Ec me besim.

Durimi nuk është të presësh me një zemër bosh. Është të presësh me një zemër që e di se Allahu nuk harron.

Dhe kur zemra jote të lodhet, kujto fjalët e Allahut: “Vërtet, Allahu është me durimtarët.” (El-Bekare, 2:153)

Çfarëdo që po kalon sot, mos mendo se duhet ta përballosh vetëm.

Kthehu tek Allahu.

Në namaz.

Në dua.

Në sexhde.

Në heshtje.

Në lot.

Në falënderim.

Dhe beso se edhe në ditët që nuk i kupton, Allahu e di.

Ti mund të mos e shohësh ende urtësinë.

Por mund të besosh tek Ai që e di atë.

Kjo është durimi.

Kjo është tevekkuli.

Dhe kjo është një nga rrugët më të bukura drejt paqes së zemrës.

Please read similar posts at https://drlal.cc