Pesë namazet ditore: afërsi me Allahun

Një takim me Allahun pesë herë në ditë

Namazi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë robit të Tij. Pesë herë në ditë, mes punës, familjes, lodhjes, shqetësimeve dhe gëzimeve, myslimani ndalon për pak dhe kthehet te Krijuesi i tij.

Ndonjëherë namazi mund të na duket si një detyrë që duhet ta kryejmë. Por, kur zemra fillon ta kuptojë kuptimin e tij, ai bëhet diçka shumë më e bukur: një takim me Allahun.

Allahu thotë në Kuran: “Përmendmë Mua, që edhe Unë t’ju përmend.” (El-Bekare, 2:152)

Çfarë premtimi i madh! Ne e përmendim Allahun dhe Ai na përmend. Ne afrohemi me një zemër të lodhur, ndërsa Ai na hap derën e mëshirës.

Pikërisht për këtë, namazi nuk është vetëm lëvizje e trupit. Ai është kthim i zemrës.

Pse janë pesë namaze?

Allahu e ka bërë namazin pesë herë në ditë. Nuk janë pesë pengesa në ditën tonë; janë pesë mundësi për t'u kthyer tek Ai.

Sabah: fillimi me Allahun

Namazi i sabahut na mëson ta fillojmë ditën me Allahun.

Bota ende është e qetë. Shumë njerëz flenë, ndërsa besimtari ngrihet dhe dëshmon se Allahu është më i dashur për të sesa rehatia e gjumit.

Kjo nuk do të thotë se është gjithmonë e lehtë. Ndonjëherë trupi është i lodhur. Ndonjëherë alarmi bie dhe ne luftojmë me veten.

Por çdo herë që ngrihemi për namazin e sabahut, po ndërtojmë diçka në shpirt: disiplinën, besnikërinë dhe dashurinë.

Profeti Muhamed, paqja dhe mëshira e Allahut qofshin mbi të, na ka mësuar se dy rek'atet e sabahut janë më të mira se kjo botë dhe gjithçka që gjendet në të. (Sahih Muslim)

Sa madhështore është kjo! Dy rekate të shkurtra mund të jenë më të çmuara se pasuritë e kësaj bote.

Dreka: një pushim në mes të jetës

Namazi i drekës

Deri në mesditë, dita ka filluar të bëhet e ngarkuar. Puna, shkolla, tregu, telefonat, detyrimet dhe bisedat na tërheqin në shumë drejtime.

Pastaj vjen ezani.

Për disa minuta, bota pret.

Ne marrim abdes, qëndrojmë para Allahut dhe kujtojmë se puna jonë nuk është gjithçka. Planet tona nuk janë gjithçka. Problemet tona nuk janë gjithçka.

Ka një Zot mbi gjithçka.

Namazi i drekës na rikthen ekuilibrin. Ai na thotë: “Mos e humb veten në atë që po bën. Kujto se përse je këtu.”

Allahu thotë:

“Vërtet, namazi e pengon njeriun nga veprat e shëmtuara dhe të këqija.” (El-Ankebut, 29:45)

Sa më shumë ta jetojmë namazin me vetëdije, aq më shumë ai duhet të ndikojë edhe në sjelljen tonë jashtë xhamisë.

Ikindia: kujtesa se koha kalon

Një namaz për një jetë që ecën

Ikindia vjen kur dita ka filluar të largohet. Këtu ka një mësim të thellë.

Koha nuk pret.

Pasuria mund të kthehet. Mundësitë mund të vijnë përsëri. Por ora që ka kaluar nuk kthehet.

Allahu betohet në kohë në suren El-Asr dhe na kujton se njeriu është në humbje, përveç atyre që besojnë, bëjnë vepra të mira, këshillojnë njëri-tjetrin për të vërtetën dhe për durimin. (El-Asr, 103:1-3)

Namazi i ikindisë na jep një çast për të pyetur veten:

Ku e kalova sot kohën time?

A fola mirë me familjen?

A i bëra padrejtësi dikujt?

A e kujtova Allahun?

A kam diçka për të korrigjuar?

Këto pyetje nuk duhet të na dëshpërojnë. Ato duhet të na zgjojnë.

Akshami: kthimi pas ditës

Kur dielli largohet

Akshami vjen shpejt. Dita përfundon dhe errësira fillon të mbulojë horizontin.

Është një kujtesë e bukur se çdo gjë në këtë botë ka një fillim dhe një fund.

Ne kthehemi në namaz dhe themi, në mënyra të ndryshme, se Allahu është më i Madhi.

Problemet që në mëngjes na dukeshin të mëdha mund të duken më të vogla tani.

Ndoshta dita nuk shkoi siç dëshironim. Ndoshta bëmë gabime. Ndoshta dikush na lëndoi.

Por dera e Allahut është ende e hapur.

Profeti, paqja qoftë mbi të, transmetohet se ka thënë se Allahu shtrin dorën e Tij natën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë ditës dhe e shtrin dorën ditën që të pendohet ai që ka bërë mëkat gjatë natës. (Sahih Muslim)

Kjo është një nga shpresat më të mëdha për besimtarin: gabimi nuk duhet të jetë fundi i rrugës.

Jacia: ta dorëzosh natën tek Allahu

Namazi para pushimit

Jacia është namazi i fundit i ditës. Pas saj, shumë prej nesh kthehen në shtëpi, pushojnë dhe përgatiten për gjumë.

Është një moment i bukur për ta lënë ditën në duart e Allahut.

Ne nuk e dimë çfarë do të sjellë e nesërmja. Nuk e kontrollojmë shëndetin, furnizimin, jetën apo ngjarjet e ardhshme.

Por mund të besojmë tek Ai që i kontrollon të gjitha.

Kjo është tevekkuli: të marrësh shkaqet që mundesh dhe pastaj ta mbështetësh zemrën tek Allahu.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që janë të vazhdueshme, edhe nëse janë të pakta.” (Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Ky hadith është veçanërisht i rëndësishëm për këdo që dëshiron të përmirësohet në namaz.

Po nëse nuk falem rregullisht?

Mos e lejo turpin të të largojë

Ndoshta po e lexon këtë dhe po mendon: “Unë nuk i fal të pesë namazet.”

Ndoshta ke humbur shumë namaze.

Ndoshta sapo ke filluar të më mësosh.

Ndoshta di vetëm disa sure të shkurtra.

Mos mendo se duhet të bëhesh i përsosur para se të afrohesh me Allahun.

Afrohuni me atë që ke.

Mëso hap pas hapi. Pyet dikë të besueshëm. Mëso kuptimet e fjalëve që thua. Nëse bie, ngrihu përsëri.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut. Me të vërtetë, Allahu i fal të gjitha gjynahet.” (Ez-Zumer, 39:53)

Ky ajet nuk na mëson të jemi të pakujdesshëm ndaj mëkatit. Na mëson të mos dëshpërohemi nga mëshira.

Si ta bëjmë namazin më të gjallë?

Mos u ngut

Kur falemi me nxitim, trupi mund të jetë në namaz ndërsa mendja është diku tjetër.

Provo të ngadalësosh pak.

Kur thua “Allahu Ekber”, kujto se po qëndron para Zotit të gjithësisë.

Kur lexon El-Fatihanë, kujto se po i drejtohesh Allahut.

Kur bën sexhde, kujto se je në një nga gjendjet më të afërta të robit me Zotin e tij.

Profeti, paqja qoftë mbi të, ka thënë: “Robi është më afër Zotit të tij kur është në sexhde, prandaj shtojini lutjet.” (Sahih Muslim)

Sexhdeja nuk është vetëm një pozicion i trupit. Ajo është një mësim për zemrën: ti nuk duhet t'i mbash të gjitha vetë.

Namazi dhe qetësia e zemrës

Bota moderne na mëson të kërkojmë qetësi në shumë vende: në pasuri, argëtim, udhëtime, marrëdhënie dhe arritje.

Të gjitha këto mund të kenë vlerë, por zemra ka një nevojë më të thellë.

Allahu thotë:

“Me përmendjen e Allahut zemrat qetësohen.” (Er-Ra'd, 13:28)

Namazi është një nga format më të mëdha të kësaj përmendjeje.

Ndoshta problemet nuk zhduken pas namazit.

Por ne ndryshojmë mënyrën se si i mbajmë ato.

Zemra mëson të thotë: “O Allah, unë nuk mund t'i kontrolloj të gjitha. Por Ti mundesh.”

Dhe kjo sjell paqe.

Pesë namazet si pesë kthime

Në fund, pesë namazet mund të shihen si pesë kthime në ditë.

Sabahu: “O Allah, po e filloj ditën me Ty.”

Dreka: “O Allah, mos më lejo të humbas në botë.”

Ikindia: “O Allah, më kujto se koha ime është e çmuar.”

Akshami: “O Allah, faleminderit për atë që më dhe sot.”

Jacia: “O Allah, po ta dorëzoj natën dhe të nesërmen.”

Kjo është bukuria e namazit.

Ai nuk kërkon që ne të jemi engjëj. Ai na fton të jemi robër që kthehen.

Dhe ndoshta kjo është një nga shenjat më të bukura të mëshirës së Allahut: Ai na lejon të kthehemi tek Ai përsëri dhe përsëri.

Nëse sot namazi yt nuk është ashtu siç dëshiron, mos u dorëzo.

Nëse zemra jote shpërqendrohet, ktheje përsëri.

Nëse ke humbur, fillo përsëri.

Nëse ke qenë larg, bëj një hap.

Allahu nuk ka nevojë për namazin tonë; ne kemi nevojë për të. Ne kemi nevojë për atë çast kur balli prek tokën dhe zemra kujton se ka një Zot që na dëgjon, na sheh dhe na mëshiron.

Pesë namazet nuk janë pesë barra mbi ditën tonë.

Janë pesë dyer.

Dhe sa herë që hapet njëra prej tyre, kemi mundësinë të kthehemi në shtëpi: te Allahu.

Read similar posts at https://drlal.uk