Islami: Mënyrae Jetës e Bukur

Zbulo paqen e besimit, dritën e Kuranit dhe bukurinë e një jete me Allahun në zemër.

Kur zemra fillon të kërkojë

Përfytyro një mbrëmje të qetë.

Zhurmat e ditës janë shuar. Rrugët po zbrazën, njerëzit po pushojnë dhe ti më në fund mbetesh vetëm me mendimet e tua. Ndoshta mban mbi supe përgjegjësi të rënda. Ndoshta shqetësohesh për të ardhmen ose ende ndien dhimbjen e diçkaje që ka ndodhur në të kaluarën. Mund të kesh arritur disa nga ëndrrat e tua, por përsëri të ndiesh se zemra kërkon diçka më të thellë.

Atëherë, në heshtjen e brendshme, lindin disa pyetje:

Pse jam këtu? Cili është qëllimi i jetës sime? Ku mund të gjej paqe të vërtetë? Kujt mund t’i drejtohem kur jeta bëhet e vështirë?

Ndonjëherë, këto pyetje shfaqen pikërisht kur gjithçka duket se po shkon mirë. Mund të kemi familje, punë, miq dhe një jetë të rehatshme, por përsëri të ndiejmë se shpirti ynë po kërkon një kuptim më të madh.

Ndoshta zemra nuk kërkon më shumë pasuri. Ndoshta kërkon një lidhje më të thellë me Krijuesin e saj.

Pikërisht këtu fillon bukuria e Islamit.

Islami nuk është vetëm një fe e riteve dhe e detyrimeve. Ai është një udhërrëfyes për jetën, një mënyrë për të kuptuar qëllimin tonë dhe një ftesë për të jetuar me besim, dhembshuri, mirënjohje dhe përgjegjësi. Ai na mëson ta njohim Allahun, të kërkojmë udhëzimin e Tij, të kujdesemi për krijesat e Tij dhe të kuptojmë se jeta jonë ka një kuptim përtej gjërave të përkohshme të kësaj bote.

Po sikur paqja që ke kërkuar të mos fillojë duke fituar më shumë, por duke u afruar më shumë me Allahun?

Le ta zbulojmë së bashku këtë udhëtim të bukur.

1. Islami: Më shumë se një fe

Islami nënkupton nënshtrimin ndaj Allahut me besim dhe bindje. Në zemër të tij qëndron besimi se nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut dhe se Muhamedi ﷺ është i Dërguari i Tij.

Por çfarë do të thotë ky besim në jetën e përditshme?

Allahu thotë në Kuran:

“Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më adhurojnë.”

— Kurani, 51:56

Adhurimi është themeli i jetës së myslimanit. Namazi, agjërimi, zekati dhe veprat e tjera të përcaktuara të adhurimit na ndihmojnë ta kujtojmë Allahun dhe të përmbushim përgjegjësitë tona ndaj Tij.

Megjithatë, besimi nuk kufizohet vetëm te ritualet. Ai duhet të ndikojë edhe në mënyrën se si sillemi me të tjerët.

Kur thua të vërtetën, edhe pse një gënjeshtër mund të të sjellë përfitim, ti zgjedh ndershmërinë. Kur kujdesesh me durim për prindërit, ti shpreh dhembshuri. Kur refuzon të mashtrosh dikë në biznes, ti respekton besimin që të është dhënë. Kur ndihmon një njeri që nuk mund të të shpërblejë, ti zgjedh bujarinë.

Veprimet e lejuara të përditshme, kur shoqërohen me një qëllim të mirë, mund të bëhen vepra për të cilat Allahu shpërblen.

Islami na fton ta sjellim besimin në shtëpitë tona, në punë, në miqësi dhe në vendimet tona. Ai na nxit të bëhemi njerëz që sjellin mirësi, jo dëm; ndershmëri, jo mashtrim; shpresë, jo dëshpërim.

Pyetja nuk është vetëm nëse flasim për të mirën, por nëse e lejojmë të mirën të drejtojë veprimet tona.

Bukuria e Islamit shkëlqen kur besimi nuk mbetet vetëm në gjuhë, por bëhet dritë në zemër, ndershmëri në punë dhe mirësi në sjellje.

2. Allahu është pranë teje edhe kur ndihesh vetëm

A të ka ndodhur ndonjëherë të buzëqeshësh para njerëzve, ndërsa brenda vetes mban një trishtim që nuk di si ta shpjegosh? A ke dëshiruar ndonjëherë të flasësh për shqetësimet e tua, por ke heshtur nga frika se të tjerët nuk do të të kuptojnë?

Njerëzit shpesh i fshehin betejat e tyre më të thella pas buzëqeshjeve dhe bisedave të zakonshme.

Por marrëdhënia jote me Allahun nuk kërkon që të shtirësh sikur gjithçka është e përsosur.

Mund t’i drejtohesh Atij me frikën, pendimin, pyetjet dhe shpresat e tua.

Allahu thotë:

“Kur robërit e Mi të pyesin për Mua, Unë jam afër. I përgjigjem lutjes së lutësit kur ai Më lutet.”

— Kurani, 2:186

Ndal për një çast dhe mendo për këtë mesazh të afërsisë hyjnore.

Nuk ke nevojë të gjesh fjalë të jashtëzakonshme për të bërë dua. Mund të thuash thjesht: “O Allah, më udhëzo. Më fal. Më ndihmo të bëhem njeri më i mirë. Më trego rrugën e duhur.”

Dua-ja nuk është vetëm kërkim i gjërave që dëshirojmë. Ajo është edhe pranim i nevojës sonë për Allahun, shprehje e përulësisë dhe mundësi për ta ripërtërirë shpresën.

Jo gjithmonë marrim atë që kërkojmë në mënyrën ose në kohën që presim. Besimi nuk do të thotë se çdo vështirësi zhduket menjëherë. Ai na mëson të vazhdojmë të kërkojmë udhëzimin e Allahut, të bëjmë përpjekjet e nevojshme dhe të ruajmë shpresën.

Ndoshta pendohesh për gabimet e së kaluarës. Ndoshta e ke lënë pas dore namazin ose ke lejuar që disa zakone të të largojnë nga besimi.

Mos lejo që pendimi të shndërrohet në dëshpërim.

Allahu thotë:

“Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut.”

— Kurani, 39:53

Ky ajet është një ftesë e fuqishme për pendim dhe fillim të ri. Ai nuk na mëson t’i marrim lehtë gabimet, por na kujton se dera e pendimit të sinqertë mbetet e hapur për ata që kthehen tek Allahu.

Pendimi i sinqertë kërkon pranimin e gabimit, kërkimin e faljes, përpjekjen për ta braktisur të keqen dhe kthimin e të drejtave të njerëzve kur i kemi dëmtuar.

Nuk mund ta ndryshosh të djeshmen, por mund të zgjedhësh më mirë sot.

3. Kurani: Dritë në udhëtimin e jetës

Përfytyro sikur je duke ecur në një rrugë të panjohur. Nuk e di cilin drejtim të marrësh dhe çdo kthesë të sjell një pyetje të re.

Pastaj imagjino se gjen një burim udhëzimi që të ndihmon të kuptosh qëllimin tënd, të dallosh rreziqet dhe të zgjedhësh rrugën më të mirë.

Për myslimanët, Kurani është udhëzim hyjnor për udhëtimin e jetës.

Ai na mëson për Allahun, shpirtin njerëzor, drejtësinë, mëshirën, familjen, përgjegjësinë, durimin, mirënjohjen dhe jetën e përtejme. Ai na nxit të mendojmë thellë dhe të vërejmë shenjat e Allahut brenda vetes dhe në botën që na rrethon.

Allahu thotë:

“Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat.”

— Kurani, 13:28

Ky ajet na kujton se përmendja e Allahut mund të bëhet një mbështetje për zemrën. Kjo nuk do të thotë se besimtari nuk përjeton kurrë ankth, pikëllim ose pasiguri. Do të thotë se besimi mund t’i japë drejtim dhe shpresë edhe kur vështirësitë vazhdojnë.

Nuk ke nevojë të lexosh një kapitull të tërë çdo ditë për të filluar një marrëdhënie më të thellë me Kuranin.

Fillo me disa ajete. Lexo përkthimin dhe konsulto një shpjegim të besueshëm. Jepi vetes kohë të mendosh për kuptimin e tyre.

Kur lexon për durimin, pyet veten si mund ta praktikosh atë në jetën tënde.

Kur lexon për bamirësinë, mendo se kë mund të ndihmosh.

Kur lexon për faljen, shqyrto nëse duhet t’i kërkosh falje dikujt ose të mësosh ta falësh dikë.

Kur lexon për ndershmërinë, mendo për vendimet që merr kur askush nuk të sheh.

Kurani nuk është thjesht një libër që duhet përfunduar. Ai është udhëzim që duhet kuptuar, medituar dhe zbatuar.

Edhe një përkushtim i vogël i përditshëm mund të të ndihmojë të kuptosh më thellë mesazhin e tij.

4. Namazi: Pesë mundësi për t’u kthyer te Allahu

Jeta moderne na nxit vazhdimisht të nxitojmë.

Nxitojmë për në punë, për të arritur sukses, për të fituar para dhe ndonjëherë nxitojmë edhe në marrëdhëniet që i japin kuptim jetës sonë.

Namazi na ofron një ritëm tjetër.

Pesë herë në ditë, myslimanët ftohen të ndalojnë aktivitetet e tyre dhe të kthehen drejt Allahut. Përmes qëndrimit në këmbë, leximit, përkuljes dhe sexhdes, ne ripërtërijmë vetëdijen për Krijuesin dhe nevojën tonë për udhëzimin e Tij.

Në sexhde shprehim përulësinë tonë. Pozita shoqërore, pasuria, arritjet dhe fama nuk e ndryshojnë të vërtetën se jemi robër të Allahut dhe kemi nevojë për mëshirën e Tij.

Profeti Muhamed ﷺ e shpjegoi ndikimin pastrues të pesë namazeve duke i krahasuar ato me një lumë pranë derës së njeriut, ku ai lahet pesë herë në ditë. A do t’i mbetej ndonjë papastërti? Ky transmetim autentik gjendet në Sahih al-Bukhari dhe Sahih Muslim.

Ky krahasim na fton të mendojmë se si kthimi i vazhdueshëm te namazi mund të na ndihmojë të ripërtërijmë jetën shpirtërore.

Por namazi nuk është një detyrë që duhet kryer sa më shpejt për ta hequr nga lista.

Përpiqu t’i afrohesh çdo namazi me vetëdije. Para se të fillosh, kujtoje se para Kujt po qëndron. Gjatë leximit, mendo për fjalët aq sa mundesh. Në sexhde, bëj dua me sinqeritet dhe pranoje nevojën tënde për Allahun.

Nëse mendja të shpërqendrohet, ktheje me butësi vëmendjen te namazi.

Mos mendo se duhet të bëhesh njeri i përsosur përpara se ta përmirësosh namazin. Përkundrazi, lejoje namazin të jetë një nga mjetet që të ndihmojnë të rritesh shpirtërisht.

Ndoshta pyetja më e rëndësishme nuk është vetëm: “A jam falur sot?”, por edhe: “A po e lejoj namazin të ndikojë në mënyrën si jetoj sot?”

5. Mirësia: Bukuria e besimit në veprim

Përfytyro sikur sheh një njeri që ka nevojë për ndihmë.

Nuk ia di emrin. Ai nuk mund të të shpërblejë. Ndoshta nuk do ta takosh kurrë më.

Megjithatë, ti ndalon dhe e ndihmon.

Ndoshta i jep ushqim dikujt që është i uritur. Ndoshta dëgjon një njeri që ndihet i harruar. Ndoshta i flet me butësi dikujt që ka bërë një gabim.

Veprimi mund të duket i vogël, por mund të sjellë një ndryshim të rëndësishëm në ditën e dikujt.

Islami i jep rëndësi të madhe mëshirës dhe moralit të mirë. Profeti Muhamed ﷺ ka thënë:

“Kush nuk tregon mëshirë, nuk do të mëshirohet.”

— Sahih al-Bukhari dhe Sahih Muslim

Ky mësim na kujton se dhembshuria nuk është një zbukurim i jetës fetare. Ajo është një cilësi thelbësore që myslimani duhet të kultivojë.

Morali i mirë fillon pranë nesh.

Trajtoji prindërit me respekt. Jepi familjes vëmendjen tënde, jo vetëm praninë fizike. Ji i ndershëm në marrëdhëniet profesionale. Respekto fqinjët. Mos i poshtëro njerëzit për shkak të varfërisë, prejardhjes ose dobësive të tyre.

Kur dikush të lëndon, kërko një përgjigje të drejtë dhe të mençur. Falja mund të jetë një virtyt i bukur, por nuk do të thotë se duhet të qëndrosh në një marrëdhënie abuzive ose të heqësh dorë nga të drejtat e tua të ligjshme.

Mirësia islame nuk është dobësi. Ajo është forcë e udhëhequr nga ndërgjegjja, mëshira dhe përgjegjësia.

Ndal për një çast dhe pyet veten:

A ndihen njerëzit të respektuar, të dëgjuar dhe të sigurt kur kanë të bëjnë me mua?

Përgjigjja jote mund të zbulojë një mundësi për përmirësim që asnjë vlerësim publik nuk mund ta zëvendësojë.

6. Sabri: Të gjesh forcë kur jeta dhemb

Çdo jetë njerëzore përmban çaste pasigurie.

Mund të humbasësh një njeri të dashur. Mund të përballesh me vështirësi financiare. Një ëndërr për të cilën ke punuar gjatë mund të mos realizohet. Mund të bësh gjithçka që ke mundësi dhe përsëri të përjetosh zhgënjim.

Islami nuk të kërkon të shtirësh sikur dhimbja nuk ekziston.

Kur Profeti Muhamed ﷺ humbi djalin e tij, Ibrahimin, ai qau. Në një transmetim autentik të shënuar në Sahih al-Bukhari, ai shpjegoi se sytë lotojnë dhe zemra pikëllohet, por besimtari thotë vetëm atë që e kënaq Zotin e tij.

Çfarë mësimi i thellë!

Pikëllimi nuk është domosdoshmërisht shenjë e besimit të dobët. Lotët nuk tregojnë se njeriu e ka humbur mbështetjen tek Allahu.

Sabri, ose durimi, nuk do të thotë të shtypësh çdo ndjenjë apo të refuzosh ndihmën. Ai do të thotë të përpiqesh të qëndrosh në të drejtën, t’u përgjigjesh vështirësive me ndershmëri, t’i rezistosh dëshpërimit dhe të vazhdosh të bësh atë që është e mirë edhe kur jeta bëhet e vështirë.

Allahu thotë:

“Allahu nuk e ngarkon asnjë shpirt përtej mundësisë së tij.”

— Kurani, 2:286

Ky ajet është burim inkurajimi për besimtarët që përballen me sprova. Megjithatë, nuk duhet përdorur për të minimizuar vuajtjen e dikujt ose për të sugjeruar se njerëzit duhet t’i përballojnë vështirësitë pa mbështetje.

Nëse po kalon një periudhë të rëndë, bëj dua, fol me dikë të besueshëm, kërko ndihmë praktike dhe këshillohu me profesionistë të kualifikuar kur është e nevojshme.

Mbështetja tek Allahu dhe ndërmarrja e hapave praktikë ecin së bashku.

Ndoshta sot nuk e kupton plotësisht arsyen e vështirësisë që po përjeton. Nuk ke pse të shtirësh sikur i ke të gjitha përgjigjet. Mund ta pranosh dhimbjen, të kërkosh ndihmë dhe të vazhdosh t’i lutesh Allahut për udhëzim.

Ndonjëherë forca nuk gjendet te pasja e të gjitha përgjigjeve. Ajo gjendet te guximi për të ndërmarrë hapin e duhur që vjen më pas.

7. Mirënjohja: Të zbulojmë begatitë që harrojmë

Sa shpesh vërejmë atë që na mungon, ndërsa harrojmë atë që kemi?

Mendojmë për paratë që dëshirojmë, vlerësimin që nuk kemi marrë ose mundësitë që na kanë kaluar.

Ndërkohë, mund të harrojmë vlerën e një çasti paqeje, të një miku të kujdesshëm, të një vakti me familjen ose të një mëngjesi të ri që na jep mundësinë të fillojmë përsëri.

Allahu thotë:

“Nëse jeni mirënjohës, Unë do t’jua shtoj begatitë.”

— Kurani, 14:7

Mirënjohja në Islam është më shumë sesa përsëritja e fjalëve Elhamdulilah, edhe pse ato janë të bukura dhe me kuptim. Ajo përfshin njohjen e begative në zemër, falënderimin e Allahut dhe përdorimin e dhuntive në mënyra që e kënaqin Atë.

Nëse ke pasuri, përdor një pjesë për të ndihmuar të tjerët.

Nëse ke dije, ndaje atë me përgjegjësi.

Nëse ke kohë, kushtoji një pjesë njerëzve që kanë nevojë për vëmendjen tënde.

Nëse ke mundësi të flasësh, përdori fjalët për të inkurajuar, jo për të poshtëruar.

Mirënjohja nuk të kërkon të mohosh vështirësitë ose të ndalosh së përmirësuari jetën tënde. Mund të jesh mirënjohës për atë që ke dhe, njëkohësisht, të punosh për të ndryshuar atë që të shqetëson.

Provo një zakon të thjeshtë sonte.

Para se të flesh, kujto tri begati që përjetove gjatë ditës. Ato nuk duhet të jenë të jashtëzakonshme. Ndoshta dikush të buzëqeshi, përfundove një punë të rëndësishme ose gjete disa çaste të qeta për t’u falur.

Pastaj pyet veten: Si mund ta përdor një nga këto begati për t’i sjellë dobi dikujt nesër?

Dalëngadalë, mirënjohja mund të bëhet më shumë se një ndjenjë. Ajo mund të bëhet mënyrë jetese.

8. Takvaja: Ta kujtojmë Allahun në zgjedhjet tona

Takvaja shpesh përkthehet si vetëdije për Allahun. Ajo përfshin kujdesin për të jetuar në përputhje me udhëzimin e Tij dhe lejimin që kjo vetëdije të drejtojë veprimet tona.

Takvaja shfaqet kur mund të mashtrosh, por zgjedh ndershmërinë.

Shfaqet kur zemërimi të shtyn të lëndosh dikë me fjalë, por ti zgjedh vetëpërmbajtjen.

Shfaqet kur je vetëm dhe kujton se Allahu e di atë që është e fshehtë dhe atë që është e dukshme.

Takvaja nuk do të thotë se njeriu nuk gabon kurrë. Ajo do të thotë të përpiqesh t’i bindesh Allahut, të pranosh mangësitë e tua, të pendohesh sinqerisht dhe të punosh për t’u përmirësuar.

Ajo nuk duhet të bëhet as arsye për të gjykuar zemrat e njerëzve të tjerë. Vetëm Allahu e njeh plotësisht atë që fshihet brenda tyre. Përgjegjësia jonë është të shqyrtojmë veten dhe t’i trajtojmë të tjerët me drejtësi e dhembshuri.

Para se të marrësh një vendim të rëndësishëm, mendo për tri pyetje:

• A përputhet ky veprim me besimin dhe vlerat e mia?

• A mund t’i shkaktojë padrejtësi ose dëm dikujt?

• A jam i sinqertë me veten për qëllimet e mia?

Këto pyetje nuk i zgjidhin automatikisht të gjitha dilemat, por mund të na ndihmojnë të zhvillojmë një ndërgjegje më të kujdesshme dhe më të përgjegjshme.

Kur besimi drejton vendimet që askush tjetër nuk i sheh, ai bëhet pjesë e karakterit tonë, jo thjesht pjesë e imazhit që u paraqesim të tjerëve.

9. Islami i jep jetës një qëllim përtej kësaj bote

Jeta në këtë botë është e përkohshme.

Për myslimanin, pranimi i kësaj të vërtete nuk do të thotë të refuzojë jetën e kësaj bote ose të neglizhojë përgjegjësitë e saj. Do të thotë t’i kuptojë ato në vendin e duhur.

Mund të fitojmë jetesën, të ndërtojmë familje, të kërkojmë dije, të zhvillojmë aftësi dhe të kontribuojmë në shoqëri, duke kujtuar se jeta jonë i përket Allahut.

Pasuria mund të bëhet mjet për bujari. Dija mund të bëhet mjet për t’u shërbyer të tjerëve. Suksesi profesional mund të krijojë mundësi për të bërë mirë. Jeta familjare mund të jetë vendi ku kultivohen mëshira, përgjegjësia dhe besimi.

Vështirësia fillon kur arritjet e kësaj bote bëhen aq të rëndësishme, sa jemi të gatshëm të sakrifikojmë ndershmërinë, drejtësinë ose marrëdhënien tonë me Allahun për t’i fituar ato.

Besimi në Ahiret na kujton se zgjedhjet tona kanë rëndësi, edhe kur askush nuk i vëren.

Ai na nxit të mbrojmë të drejtat e të tjerëve, të korrigjojmë gabimet dhe të kërkojmë falje kur dështojmë.

Islami na mëson gjithashtu të ruajmë ekuilibrin mes shpresës dhe përgjegjësisë. Shpresojmë në mëshirën e Allahut, përpiqemi t’i bindemi Atij, pendohemi kur gabojmë dhe punojmë për të mirën.

Ky ekuilibër i jep drejtim jetës sonë.

Ne nuk jemi këtu vetëm për të grumbulluar pasuri ose për të konkurruar për vlerësim. Jemi këtu për të adhuruar Allahun, për të përmbushur përgjegjësitë tona, për të bërë mirë dhe për t’u përgatitur për jetën e përtejme.

10. Fillo sot, me një hap të sinqertë

Ndoshta diçka në këtë artikull të ka kujtuar se dëshiron ta forcosh marrëdhënien tënde me Allahun.

Ndoshta dëshiron të jesh më i rregullt në namaz, ta kuptosh më thellë Kuranin, të përmirësosh moralin ose t’u përgjigjesh vështirësive me më shumë durim.

Mos lejo që madhësia e synimeve të të pengojë të fillosh.

Zgjidh një hap praktik që mund ta ndërmarrësh sot.

Gjej kohë për një namaz dhe përpiqu ta falësh me më shumë përqendrim.

Lexo disa ajete të Kuranit me një shpjegim të besueshëm.

Kërko faljen e Allahut me sinqeritet dhe ndërmerr hapa për të korrigjuar një gabim.

Kontakto një të afërm që mund të ketë nevojë për mbështetjen tënde.

Ofro ndihmë praktike për dikë që po kalon vështirësi.

Nëse nesër dështon, fillo përsëri.

Një jetë shpirtërore me kuptim nuk është pretendim për përsosmëri. Është një udhëtim i vazhdueshëm i të mësuarit, adhurimit, pendimit dhe përmirësimit.

Çdo ditë e re ofron një mundësi tjetër për t’u bërë më i ndershëm, më i dhembshur, më mirënjohës dhe më i vetëdijshëm për Allahun.

Nuk ke nevojë të ndryshosh gjithçka menjëherë. Mjafton të ndërmarrësh hapin e radhës me sinqeritet dhe të vazhdosh përpara.

Përfundim: Bukuria e të jetuarit me Islamin

Le të kthehemi te pyetja me të cilën filluam.

Ku nis një jetë me kuptim?

Islami na ofron një përgjigje të mbështetur në besim, adhurim, karakter dhe përgjegjësi. Ai na fton ta njohim Krijuesin tonë, të kërkojmë udhëzim përmes Kuranit, të falim namazin, të praktikojmë mirënjohjen, të tregojmë mëshirë, të përballojmë vështirësitë me durim dhe të kujtojmë Ahiretin.

Këto mësime nuk janë thjesht ide të bukura për t’u admiruar. Ato janë ftesa për të ndryshuar mënyrën si jetojmë.

Të falemi me më shumë vetëdije.

Të flasim me më shumë ndershmëri.

T’i trajtojmë njerëzit me më shumë mirësi.

T’i përballojmë vështirësitë pa e humbur shpresën.

T’i pranojmë gabimet dhe të kthehemi te Allahu me pendim të sinqertë.

Bukuria e Islamit nuk shprehet vetëm me fjalë. Ajo bëhet e dukshme kur besimi na frymëzon të bëjmë mirë, kur dija shndërrohet në urtësi, kur adhurimi ndikon në karakter dhe kur shpresa na nxit të vazhdojmë të bëjmë atë që është e drejtë.

Nuk ke nevojë të jesh pa gabime për të filluar këtë udhëtim. Ke nevojë për sinqeritet, gatishmëri për të mësuar dhe guximin për t’u kthyer te Allahu sa herë që rrëshqet.

Lusim Allahun të ndriçojë zemrat tona me Kuranin, të na i falë mangësitë, të na ndihmojë ta kujtojmë e ta falënderojmë dhe të na udhëzojë drejt veprave që u sjellin dobi të tjerëve. Lusim Allahun të na japë durim në vështirësi, përulësi në sukses, sinqeritet në adhurim dhe shpresë në mëshirën e Tij.

Dhe tani, i dashur lexues, do të dëshiroja të dëgjoja mendimin tënd.

Cili aspekt i Islamit të sjell më shumë paqe: pesë namazet ditore, udhëzimi i Kuranit, ngushëllimi që gjen në dua, apo besimi tek Allahu në kohë të vështira?

Ndaji mendimet dhe përvojat e tua në komente. Ndoshta fjalët e tua të sinqerta do t’i japin shpresë dikujt që sot po kërkon qetësi në heshtje.

Le të mësojmë nga njëri-tjetri, ta inkurajojmë njëri-tjetrin drejt së mirës dhe të ecim së bashku në një rrugë që na afron me Allahun dhe e bën jetën tonë më të dhembshur, më kuptimplotë dhe më të bukur.