Përgatitja për Takimin me Allahun

 

Përgatitja për Takimin me Allahun

Çdo ditë na afron me takimin me Allahun

Secili prej nesh është në një udhëtim. Çdo ditë që kalon është një hap më afër takimit me Allahun, Krijuesin tonë. Disa njerëz mendojnë për këtë takim me frikë, ndërsa të tjerë nuk mendojnë fare. Por Islami na mëson një rrugë tjetër: të përgatitemi me shpresë, me pendim, me vepra të mira dhe me besim në mëshirën e Allahut.

Allahu nuk na krijoi për të na dënuar, por për ta njohur Atë, për ta adhuruar dhe për të fituar mëshirën e Tij.

Allahu i Lartësuar thotë:

"Dhe Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër, përveç që të Më adhurojnë."

(Kur'an, Edh-Dharijat 51:56)

Kur e kuptojmë këtë, jeta merr një kuptim më të thellë. Çdo namaz, çdo fjalë e mirë, çdo buzëqeshje dhe çdo durim bëhet pjesë e përgatitjes sonë për takimin më të rëndësishëm.

Takimi me Allahun është një premtim i sigurt

Asnjë njeri nuk e di se kur do të largohet nga kjo botë. I riu dhe i moshuari, i pasuri dhe i varfri, të gjithë ecin drejt të njëjtit takim.

Allahu thotë:

"Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen, e pastaj tek Ne do të ktheheni."

(Kur'an, El-Ankebut 29:57)

Ky ajet nuk është vetëm një kujtesë për fundin e jetës. Ai është edhe një kujtesë për kthimin tek Ai që na njeh më mirë se ne vetveten.

Kur besimtari e kujton këtë, ai nuk jeton me dëshpërim. Përkundrazi, përpiqet ta mbushë jetën me mirësi.

Mëshira e Allahut është më e madhe se gabimet tona

Shumë njerëz ndihen të rënduar nga mëkatet e së kaluarës. Disa mendojnë se kanë shkuar shumë larg për t'u kthyer.

Por Allahu flet me fjalë që mbushin zemrën me shpresë.

Ai thotë:

"Thuaj: O robërit e Mi, që e keni ngarkuar veten me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet Allahu i fal të gjitha gjynahet. Ai është Falësi i Madh, Mëshirëploti."

(Kur'an, Ez-Zumer 39:53)

Ky është një nga ajetet më të dashura për dijetarët, sepse hap derën e shpresës për çdo njeri.

Nuk ka rëndësi sa larg je ndjerë nga Allahu.

Ajo që ka rëndësi është hapi që bën sot drejt Tij.

Allahu gëzohet kur robi pendohet

I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:

"Allahu gëzohet më shumë për pendimin e robit të Tij sesa një njeri që gjen devenë e tij pasi e kishte humbur në shkretëtirë."

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Kjo është një nga hadithet më prekëse.

Mendo sa e madhe duhet të jetë mëshira e Allahut që Ai gëzohet kur robi i Tij kthehet tek Ai.

Pendimi nuk është shenjë dobësie.

Është shenjë se zemra është ende gjallë.

Fillo me hapa të vegjël

Ndonjëherë mendojmë se duhet të ndryshojmë gjithçka menjëherë.

Por Profeti Muhamed ﷺ na mësoi diçka shumë të bukur.

Ai tha:

"Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta."

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Ndoshta sot mund të falësh namazin me më shumë përqendrim.

Ndoshta mund të lexosh disa ajete nga Kur'ani.

Ndoshta mund të kërkosh falje me fjalën:

"Estagfirullah."

Ndoshta mund të buzëqeshësh ndaj dikujt.

Veprat e vogla, kur bëhen me sinqeritet, mund të bëhen shumë të mëdha tek Allahu.

Zemra ka nevojë për Kur'an

Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim, edhe zemra ka nevojë për fjalën e Allahut.

Kur lexojmë Kur'anin, nuk lexojmë vetëm një libër.

Ne dëgjojmë fjalët e Krijuesit tonë.

Allahu thotë:

"Me të vërtetë, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat."

(Kur'an, Er-Ra'd 13:28)

Në ditët e lodhjes, Kur'ani sjell qetësi.

Në ditët e pasigurisë, ai sjell besim.

Në ditët e gëzimit, ai na mëson mirënjohjen.

Mos e nënvlerëso mirësinë

Ndoshta mendon se veprat e tua janë të vogla.

Por Allahu sheh sinqeritetin.

Profeti ﷺ tha:

"Mos e nënvlerëso asnjë vepër të mirë, qoftë edhe ta takosh vëllanë tënd me fytyrë të buzëqeshur."

(Sahih Muslim)

Një fjalë e mirë.

Një lutje për prindërit.

Një sadaka e vogël.

Një ndihmë për një fqinj.

Një falje për dikë që të ka lënduar.

Asnjë prej tyre nuk humbet tek Allahu.

Dijetarët e hershëm kujtonin Ahiretin me shpresë

Dijetarët klasikë të Islamit shpesh flisnin për Ahiretin jo vetëm me frikë, por edhe me dashuri.

Hasan el-Basriu tha:

"Besimtari bashkon veprat e mira me frikën dhe shpresën, ndërsa i pavëmendshmi bashkon veprat e këqija me ndjenjën e sigurisë."

Kjo urtësi na mëson ekuilibrin.

As të mos dëshpërohemi.

As të mos bëhemi të pakujdesshëm.

Por të ecim drejt Allahut me zemër të përulur.

Përgatitja fillon në jetën e zakonshme

Nuk është e nevojshme të presim një moment të madh për t'u afruar me Allahun.

Përgatitja fillon në gjërat e zakonshme.

Kur fal namazin në kohë.

Kur fal dikë.

Kur je i drejtë në punë.

Kur flet me butësi me familjen.

Kur falënderon Allahun për një ditë të zakonshme.

Në këto momente të vogla ndërtohet zemra.

Besoji mëshirës së Allahut

Ndoshta ndonjëherë ndihesh i lodhur.

Ndoshta mendon se nuk je mjaftueshëm i mirë.

Por Allahu nuk kërkon përsosmëri.

Ai kërkon një zemër që kthehet tek Ai.

Çdo ditë është një mundësi e re.

Çdo sexhde është një fillim i ri.

Çdo lutje është një derë e hapur.

Mos e mat afërsinë tënde me Allahun vetëm nga gabimet e tua.

Mate edhe nga dëshira jote për t'u kthyer tek Ai.

Takimi që shpresojmë

Një nga lutjet më të bukura të besimtarëve është të shpresojnë takimin me Allahun me zemër të qetë.

Profeti ﷺ na mësoi se ai që e do takimin me Allahun, Allahu e do takimin me të.

(Sahih Buhari dhe Sahih Muslim)

Kjo dashuri nuk lind brenda një nate.

Ajo rritet me çdo namaz.

Me çdo ajet.

Me çdo pendim.

Me çdo falënderim.

Me çdo vepër të mirë që bëhet vetëm për hir të Allahut.

Një bisedë që vazhdon

Kam vënë re se zemra nuk ndryshon gjithmonë në çast.

Shpesh ajo ndryshon ngadalë, ashtu si agimi që ndriçon qiellin pak nga pak.

Pyes veten se çfarë do të ndodhte nëse nesër do ta fillonim ditën me mendimin se Allahu është më afër nesh se sa mendojmë dhe më i Mëshirshëm se sa mund ta përfytyrojmë.

Kjo më bëri kureshtar të mendoj se sa shumë mirësi mund të jetë duke u ndërtuar në jetën tonë përmes veprave të vogla që askush tjetër nuk i sheh.

Ndoshta rruga drejt Allahut nuk është vetëm një udhëtim me hapa të mëdhenj.

Ndoshta ajo ndërtohet nga lutjet e qeta, nga falënderimet e sinqerta dhe nga zemra që vazhdon të kthehet tek Ai çdo ditë.

Unë nuk e di se cili do të jetë momenti ynë i fundit në këtë botë.

Por e di se Allahu është Er-Rahman, Mëshiruesi, dhe se dera e pendimit mbetet e hapur për sa kohë që ne marrim frymë.

Ndoshta mendimi më i bukur për ta marrë me vete sot nuk është pyetja se sa larg kemi për të shkuar.

Ndoshta është pyetja se sa afër ka qenë Allahu me ne gjatë gjithë kësaj kohe, duke na ftuar me mëshirë, durim dhe dashuri të kthehemi tek Ai.

Please visit for more at https://drlal.nl

Shenjat e Allahut në Krijim dhe Besim

 

Shenjat e Allahut në Krijim dhe Besim

Hyrje

Në jetën tonë të përditshme shpesh jemi të zënë me punën, familjen, studimet dhe përgjegjësitë. Nganjëherë kalojmë pranë bukurive të krijimit pa ndaluar për të menduar se kush i krijoi ato. Megjithatë, Kur'ani na fton vazhdimisht të shikojmë qiellin, tokën, malet, detet, yjet dhe madje edhe vetveten. Këto nuk janë vetëm pamje të bukura, por shenja të gjalla që na drejtojnë tek Allahu, Krijuesi ynë.

Reflektimi mbi krijimin nuk kërkon njohuri të mëdha shkencore. Ai kërkon një zemër të hapur dhe një dëshirë të sinqertë për ta njohur më mirë Allahun. Çdo besimtar, qoftë në fillimet e rrugës së tij islame apo me vite në adhurim, mund të forcojë besimin duke soditur shenjat e Allahut.

Kur zemra reflekton mbi krijimin, ajo mbushet me qetësi, shpresë, falënderim dhe dashuri për Zotin e saj.

---

Allahu na fton të mendojmë mbi krijimin

Kur'ani është një ftesë për reflektim

Allahu i Madhëruar thotë:

"Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të tokës dhe në ndërrimin e natës e të ditës ka shenja për njerëzit me mend."

(Kur'an, Ali Imran 3:190)

Kjo është një nga thirrjet më të bukura të Kur'anit. Allahu nuk na kërkon vetëm të shohim krijimin, por edhe të mendojmë për të. Sa herë që shohim lindjen e diellit, një natë me yje apo shiun që sjell jetë në tokë, kemi një mundësi për të kujtuar madhështinë e Allahut.

Reflektimi mbi krijimin nuk është vetëm një ushtrim intelektual. Ai është një adhurim i zemrës që e afron njeriun me Krijuesin e tij.

---

Edhe ne jemi shenja të Allahut

Mrekullia e trupit dhe e shpirtit

Shpesh kërkojmë mrekulli larg nesh, ndërsa një nga mrekullitë më të mëdha është vetë njeriu.

Allahu thotë:

"Edhe në vetveten tuaj ka shenja. A nuk po shihni?"

(Kur'an, Edh-Dharijat 51:21)

Mendoni për zemrën që rreh pa pushim, mushkëritë që marrin frymë, sytë që dallojnë ngjyrat dhe mendjen që kujton e mëson. Ne nuk i kontrollojmë shumicën e këtyre proceseve, por ato vazhdojnë me mëshirën e Allahut.

Kur e kuptojmë këtë, zemra mbushet me përulësi. Ne e kuptojmë se çdo frymëmarrje është një dhuratë dhe se jeta jonë është në duart e Allahut.

---

Çdo mirësi është një dhuratë

Zemra falënderuese është zemër e qetë

Ndonjëherë mendojmë më shumë për atë që na mungon sesa për atë që kemi.

Allahu i Madhëruar thotë:

"Nëse përpiqeni t'i numëroni dhuntitë e Allahut, nuk do të mund t'i numëroni ato."

(Kur'an, Ibrahim 14:34)

Ajri që thithim, uji që pimë, familja, shëndeti, ushqimi, miqtë dhe mbi të gjitha udhëzimi drejt Islamit janë begati të mëdha.

Falënderimi nuk është vetëm të thuash "Elhamdulilah". Është të njohësh mirësitë, t'i përdorësh në mënyrë të drejtë dhe ta kujtosh vazhdimisht Dhuruesin e tyre.

Një zemër mirënjohëse gjen paqe edhe në ditët e vështira.

---

Krijimi na mëson të besojmë tek Allahu

Harmonia e universit

Nëse vëzhgojmë universin, shohim një rregull të jashtëzakonshëm. Dielli lind në kohën e tij, hëna ndjek ciklin e saj, stinët ndryshojnë me urtësi dhe çdo krijesë ka rolin e saj.

Allahu thotë:

"Ai krijoi çdo gjë dhe e përcaktoi atë me një masë të saktë."

(Kur'an, El-Furkan 25:2)

Kur shohim këtë rregull, zemra fiton besim. Nëse Allahu kujdeset për universin me një urtësi të tillë, atëherë Ai kujdeset edhe për jetën tonë.

Edhe kur nuk e kuptojmë një sprovë, mund të kemi besim se Allahu nuk gabon kurrë në urtësinë e Tij.

---

Profeti ﷺ na mësoi të reflektojmë

Zemra që mendon afrohet me Allahun

Transmetohet nga Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të) se Profeti ﷺ falej natën derisa këmbët e tij fryheshin.

(Sahih el-Buhari, 4837; Sahih Muslim, 2820)

Ai nuk e shihte adhurimin si një zakon, por si një takim me Allahun.

Po ashtu, Ibn Abbasi (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmeton se Profeti ﷺ lexoi ajetet e fundit të sures Ali Imran, të cilat flasin për reflektimin mbi krijimin.

Kjo na tregon se meditimi mbi shenjat e Allahut është pjesë e jetës së besimtarit.

---

Urtësia e dijetarëve klasikë

Reflektimi ushqen zemrën

Hasan el-Basriu (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:

"Reflektimi është drita e zemrës së besimtarit."

Po ashtu, Imam Ibn Kajjimi shkruan se krijimi është si një libër i hapur që flet për madhështinë, mëshirën dhe urtësinë e Allahut. Sa më shumë njeriu ta lexojë këtë "libër", aq më shumë e njeh Krijuesin e tij.

Këto fjalë na kujtojnë se njohja e Allahut nuk vjen vetëm nga leximi, por edhe nga vëzhgimi dhe reflektimi.

---

Kur sprovat bëhen rrugë drejt besimit

Besimi sjell shpresë

Çdo njeri përjeton sprova. Ndonjëherë humbasim diçka që e duam ose përballemi me vështirësi.

Në ato çaste është e lehtë të ndihemi të dobët. Por Allahu na jep shpresë.

Ai thotë:

"Me të vërtetë, pas vështirësisë vjen lehtësimi. Me të vërtetë, pas vështirësisë vjen lehtësimi."

(Kur'an, Esh-Sharh 94:5–6)

Ky premtim është një burim qetësie. Asnjë sprovë nuk zgjat përgjithmonë dhe asnjë lot nuk është i panjohur për Allahun.

Kur besojmë në urtësinë e Tij, zemra gjen forcë për të vazhduar.

---

Si ta praktikojmë reflektimin çdo ditë?

Hapa të vegjël me ndikim të madh

Filloni ditën duke falënderuar Allahun për jetën dhe shëndetin.

Kaloni disa minuta duke parë qiellin, pemët ose një perëndim të bukur dhe thoni: "Subhanallah."

Kur lexoni Kur'anin, ndaloni te një ajet dhe pyesni veten: "Çfarë dëshiron Allahu të më mësojë sot?"

Në mbrëmje kujtoni tri begati për të cilat mund të falënderoni Allahun.

Kur përballeni me një vështirësi, ngrini duart në lutje dhe kujtoni se Allahu është më i Dituri dhe më i Mëshirshmi.

Këto zakone të thjeshta e mbajnë zemrën të lidhur me Allahun.

---

Frytet e reflektimit mbi krijimin

Kur njeriu reflekton rregullisht mbi shenjat e Allahut, ai fillon të ndryshojë.

Namazi bëhet më i përzemërt.

Duaja bëhet më e sinqertë.

Mirënjohja zë vendin e ankesës.

Besimi largon frikën e tepërt.

Dashuria për Allahun rritet çdo ditë.

Njeriu fillon të shohë çdo ditë si një mundësi për t'u afruar më shumë me Krijuesin e tij.

Kjo nuk do të thotë se jeta bëhet pa sprova, por se zemra bëhet më e fortë për t'i përballuar ato.

---

Përfundim

Krijimi i Allahut është një shkollë e hapur për çdo njeri. Nuk ka nevojë për udhëtime të largëta apo për njohuri të veçanta. Mjafton të hapim sytë dhe zemrën.

Çdo yll në qiell, çdo pikë shiu, çdo lule që çel dhe çdo frymëmarrje është një kujtesë e mëshirës, urtësisë dhe fuqisë së Allahut.

Le ta bëjmë reflektimin pjesë të jetës sonë të përditshme. Le të lexojmë Kur'anin me zemër të pranishme, të falënderojmë për begatitë që kemi dhe t'i besojmë Allahut edhe kur nuk i kuptojmë plotësisht ngjarjet e jetës.

Lusim Allahun e Madhëruar që t'i hapë zemrat tona për të parë shenjat e Tij, të na shtojë besimin, të mbushë jetën tonë me qetësi dhe mirënjohje, të na forcojë në adhurim dhe të na bëjë prej atyre që e duan Atë me sinqeritet. Amin.

Kur Shpirti Mallëngjehet për Allahun

 

Kur Shpirti Mallëngjehet për Allahun

Çdo zemër mban një mall që vetëm Allahu e njeh

Ka çaste në jetë kur gjithçka duket se është në vendin e vet. Puna vazhdon, familja është pranë, detyrat plotësohen dhe dita kalon si zakonisht. Megjithatë, brenda zemrës mbetet një zbrazëti e qetë. Është një ndjenjë që nuk largohet me më shumë pasuri, më shumë sukses apo më shumë lavdërime.

Shumë njerëz e përjetojnë këtë dhe pyesin veten pse.

Përgjigjja mund të jetë më e afërt sesa mendojmë.

Ndoshta shpirti po ndien mall për Krijuesin e tij.

Allahu i Madhëruar e krijoi njeriun me një zemër që kërkon lidhje me Të. Kur kjo lidhje forcohet, zemra fillon të gjejë qetësi edhe në mes të sfidave të jetës.

Allahu thotë në Kur'an:

"Vërtet, me përmendjen e Allahut zemrat gjejnë qetësi."
(Sure Er-Ra'd, 13:28)

Ky ajet nuk premton një jetë pa sprova. Ai na kujton se edhe mes sprovave mund të ekzistojë një qetësi që buron nga afërsia me Allahun.

Ndonjëherë shqetësimi është një thirrje drejt Allahut

Kur zemra ndihet e rënduar, shpesh përpiqemi ta mbushim boshllëkun me gjëra të jashtme.

Më shumë punë.

Më shumë argëtim.

Më shumë blerje.

Por ndonjëherë shqetësimi nuk është armiku ynë.

Ai mund të jetë një kujtesë e butë.

Një ftesë për t'u kthyer tek Allahu.

Ka njerëz që e kanë filluar rrugën e tyre drejt besimit pas një vështirësie, një humbjeje ose një periudhe pasigurie.

Sprovat nuk janë gjithmonë shenjë e largimit të Allahut.

Ndonjëherë ato janë mënyra përmes së cilës Ai e afron robin e Tij.

Allahu është më afër sesa e imagjinojmë

Disa njerëz mendojnë se kanë bërë shumë gabime dhe se nuk janë më të denjë të kërkojnë mëshirën e Allahut.

Por Kur'ani na jep një shpresë të jashtëzakonshme.

Allahu thotë:

"Kur robërit e Mi të pyesin për Mua, Unë jam afër. I përgjigjem lutjes së atij që më lutet kur më thërret."
(Sure El-Bekare, 2:186)

Sa ngushëlluese janë këto fjalë.

Allahu nuk thotë se është larg.

Ai thotë: "Unë jam afër."

Afërsia e Tij nuk matet me distancë.

Ajo matet me mëshirën, dijen dhe kujdesin e Tij për robërit.

Edhe kur ne harrojmë Allahun, Ai nuk pushon së dituri gjendjen tonë.

Dera e pendimit mbetet gjithmonë e hapur

Asnjë njeri nuk është pa gabime.

Të gjithë gabojmë.

Por Islami nuk na mëson të jetojmë të lidhur pas gabimeve tona.

Ai na mëson të kthehemi.

I Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë:

"Të gjithë bijtë e Ademit gabojnë, dhe më të mirët prej atyre që gabojnë janë ata që pendohen."
(Xhami' Et-Tirmidhi, nr. 2499)

Sa shpresë ka në këtë hadith.

Nuk kërkohet përsosmëria.

Kërkohet sinqeriteti.

Çdo pendim i sinqertë është një hap drejt dritës.

Si mund ta ushqejmë shpirtin çdo ditë?

Shpirti ka nevojë për ushqim, ashtu si trupi.

Ky ushqim nuk është i ndërlikuar.

Mund të fillojë me hapa shumë të vegjël.

Fal namazin me pak më shumë përqendrim.

Lexo disa ajete të Kur'anit çdo ditë, edhe nëse janë vetëm pak.

Përsërit shpesh: SubhanAllah, Elhamdulilah, Allahu Ekber dhe La ilahe il-lAllah.

Lute Allahun jo vetëm për nevojat e tua, por edhe për një zemër të pastër.

Hapat e vegjël, të vazhdueshëm, ndryshojnë zemrën më shumë sesa përpjekjet e mëdha që zgjasin pak.

Profeti ﷺ ka thënë:

"Veprat më të dashura tek Allahu janë ato që bëhen vazhdimisht, edhe nëse janë të pakta."
(Sahih El-Buhari dhe Sahih Muslim)

Dhikri është frymëmarrja e zemrës

Përmendja e Allahut nuk është vetëm përsëritja e disa fjalëve.

Ajo është një mënyrë jetese.

Kur falënderon Allahun për një mirësi.

Kur kërkon falje pas një gabimi.

Kur ke durim në vështirësi.

Kur ndihmon dikë për hir të Allahut.

Të gjitha këto janë forma të dhikrit.

Dijetari i madh Imam Ibn Kajjim (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:

"Për zemrën, dhikri është si uji për peshkun."

Sa e bukur është kjo krahasim.

Ashtu si peshku nuk mund të jetojë pa ujë, zemra nuk gjen jetë të vërtetë pa përmendjen e Allahut.

Dashuria për Allahun rritet me afërsinë ndaj Tij

Dashuria për Allahun nuk lind vetëm nga emocionet.

Ajo rritet duke e njohur Atë.

Duke reflektuar mbi mëshirën e Tij.

Duke parë mirësitë që na rrethojnë çdo ditë.

Në një hadith kudsij, Allahu thotë:

"Robi Im vazhdon të afrohet tek Unë me adhurime vullnetare derisa ta dua."
(Sahih El-Buhari, nr. 6502)

Çfarë premtimi i bukur.

Çdo lutje e sinqertë.

Çdo sadaka e fshehtë.

Çdo falje që i japim dikujt.

Çdo ajet që lexojmë.

Të gjitha mund të jenë hapa drejt dashurisë së Allahut.

Edhe jeta e zakonshme mund të bëhet adhurim

Ndonjëherë mendojmë se afërsia me Allahun gjendet vetëm në momente të veçanta.

Por Islami na mëson ndryshe.

Një buzëqeshje është sadaka.

Sjellja e mirë me prindërit është adhurim.

Punësimi i ndershëm është adhurim.

Kujdesi për familjen është adhurim.

Profeti ﷺ ka thënë:

"Buzëqeshja jote ndaj vëllait tënd është sadaka."
(Xhami' Et-Tirmidhi, nr. 1956)

Sa bukur e zbukuron Islami jetën e përditshme.

Ai nuk na largon nga bota.

Na mëson ta jetojmë atë me zemër të lidhur me Allahun.

Nëse zemra ende ndihet e largët

Ndoshta po e lexon këtë dhe mendon:

"Unë ende nuk e ndiej atë qetësi."

Mos u dëshpëro.

Zemrat ndryshojnë.

Edhe sahabët flisnin për rritjen dhe uljen e imanit.

Rëndësi ka të mos ndalosh së trokituri në derën e mëshirës së Allahut.

Imam Hasan el-Basriu (Allahu e mëshiroftë) thoshte se besimtari e shqyrton vazhdimisht zemrën e tij.

Jo për ta dënuar veten.

Por për t'u kthyer vazhdimisht tek Zoti i tij.

Shpresa është pjesë e adhurimit

Një nga kurthet më të mëdha të shejtanit është ta bëjë njeriun të humbasë shpresën.

Por Allahu na flet ndryshe.

Ai thotë:

"Mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet, Allahu i fal të gjitha gjynahet."
(Sure Ez-Zumer, 39:53)

Ky është një nga ajetet më ngushëlluese në të gjithë Kur'anin.

Ai nuk na fton të qëndrojmë në gabime.

Na fton të kthehemi me shpresë.

Kur shpirti mallëngjehet për Allahun

Ndoshta mendojmë se jemi ne ata që po e kërkojmë Allahun.

Por ndoshta kjo dëshirë është vetë një dhuratë prej Tij.

Ndoshta fakti që zemra jote dëshiron më shumë qetësi...

Më shumë sinqeritet...

Më shumë afërsi me Allahun...

Është tashmë një shenjë e mëshirës së Tij.

Unë nuk e di në cilën fazë të jetës ndodhesh sot.

Ndoshta sapo po mëson hapat e parë në Islam.

Ndoshta ke vite që fal namazin.

Ndoshta po përballesh me një sprovë që askush tjetër nuk e njeh.

Por një gjë mund ta mbash fort në zemër.

Allahu është më i Mëshirshmi.

Ai e njeh lodhjen tënde.

Ai dëgjon lutjen tënde, edhe kur ajo është vetëm një psherëtimë.

Ai e sheh përpjekjen tënde, edhe kur askush tjetër nuk e sheh.

Prandaj mos u mat me atë sa larg mendon se ke qenë.

Shiko drejt Atij që është gjithmonë pranë.

Ndoshta malli që ndien në zemër nuk është shenjë boshllëku.

Ndoshta është kujtesa më e butë se shpirti yt e njeh rrugën për në shtëpinë e tij.

Dhe ndoshta pyetja që mund të të shoqërojë edhe nesër nuk është: "A është Allahu afër meje?"

Ndoshta pyetja është shumë më e qetë:

Si mund ta hap zemrën time edhe pak më shumë, që ta ndiej afërsinë e Tij në një mënyrë që deri dje nuk e kisha vënë re?

Çdo Fund Të Afrojnë Më Shumë Me Allahun

 

Çdo Fund Të Afrojnë Më Shumë Me Allahun

Pse çdo fund është një ftesë në Islam

Jeta është plot me fillime dhe përfundime. Mbaron një periudhë e bukur, ndryshon një punë, përfundon një shkollë, një fëmijë rritet, një njeri i dashur largohet nga kjo botë, ose një derë që e prisnim me shpresë mbyllet para nesh.

Në ato çaste zemra mund të mbushet me pikëllim dhe pasiguri. Mund të pyesim veten: "Pse ndodhi kjo?" ose "Pse nuk vazhdoi ashtu siç e dëshiroja?"

Islami na mëson ta shohim jetën me një dritë tjetër. Çdo fund nuk është vetëm një humbje. Ai mund të jetë një ftesë nga Allahu që ta afrojmë zemrën më shumë tek Ai, ta forcojmë besimin tonë dhe ta kujtojmë se kjo botë nuk është vendbanimi ynë i përhershëm.

Kur një derë mbyllet, Allahu mund të hapë një derë më të mirë. Kur një ëndërr vonohet, Ai mund të jetë duke përgatitur diçka më të dobishme për ne. Besimtari jeton me shpresë, sepse e di se Allahu është gjithmonë më i Dituri dhe më i Mëshirshmi.

Kjo botë është e përkohshme

Kur'ani na kujton vazhdimisht se çdo gjë në këtë jetë është kalimtare.

Allahu thotë:

"Çdo shpirt do ta shijojë vdekjen."

(Kur'an 3:185)

Dhe Ai thotë:

"Çdo gjë që është mbi tokë do të zhduket. Do të mbetet vetëm Fytyra e Zotit tënd, Plot Madhështi dhe Nder."

(Kur'an 55:26–27)

Këto ajete nuk janë për të na frikësuar, por për të na kujtuar se siguria e vërtetë nuk gjendet tek gjërat që ndryshojnë, por tek Allahu, i Cili nuk ndryshon kurrë.

Kur zemra lidhet me Allahun, ajo gjen një paqe që nuk varet nga rrethanat.

Allahu di atë që ne nuk dimë

Shpesh nuk e kuptojmë pse disa gjëra marrin fund.

Ndoshta humbasim një vend pune.

Ndoshta një marrëdhënie përfundon.

Ndoshta sëmuremi.

Ndoshta humbasim dikë që e donim shumë.

Në ato çaste është e natyrshme të ndiejmë dhimbje. Por Allahu na mëson të kemi besim në urtësinë e Tij.

Ai thotë:

"Mund të ndodhë që ju të urreni diçka, ndërkohë që ajo është e mirë për ju; dhe mund të ndodhë që ju të doni diçka, ndërkohë që ajo është e keqe për ju. Allahu di, ndërsa ju nuk dini."

(Kur'an 2:216)

Sa herë ndodh që vetëm pas muajsh ose vitesh kuptojmë se një humbje ishte në të vërtetë një mbrojtje ose një fillim më i mirë?

Allahu sheh të gjithë rrugën. Ne shohim vetëm një hap.

Profeti ﷺ na mësoi të mos humbasim shpresën

Jeta e Profetit Muhamed ﷺ ishte e mbushur me sprova.

Ai mbeti jetim që në fëmijëri.

Humbi njerëz shumë të dashur.

U përball me tallje dhe përndjekje.

U detyrua të largohej nga Mekja, qyteti që e donte.

Megjithatë, ai nuk e humbi kurrë besimin tek Allahu.

Allahu thotë:

"Vërtet, me vështirësinë vjen lehtësimi. Vërtet, me vështirësinë vjen lehtësimi."

(Kur'an 94:5–6)

Allahu e përsërit këtë premtim dy herë. Kjo na jep siguri se asnjë vështirësi nuk zgjat përgjithmonë.

Mbështetja tek Allahu sjell qetësi

Një nga cilësitë më të bukura të besimtarit është tevekuli – mbështetja e sinqertë tek Allahu.

Allahu thotë:

"Kush mbështetet tek Allahu, Ai i mjafton atij."

(Kur'an 65:3)

Kjo nuk do të thotë se nuk do të kemi sprova. Do të thotë se nuk do të jemi kurrë vetëm.

Besimtari punon, përpiqet, lutet dhe pastaj ia lë rezultatin Allahut.

Nëse gjërat ndodhin sipas dëshirës së tij, ai falënderon Allahun.

Nëse ndodhin ndryshe, ai beson se Allahu ka zgjedhur atë që është më e mira.

Çdo fund mund të jetë një fillim i ri

Shumë njerëz janë afruar më shumë me Allahun pikërisht pas një humbjeje.

Një sëmundje i bëri të vlerësonin shëndetin.

Një dështim i mësoi durimin.

Një humbje i shtyu drejt namazit.

Një pikëllim ua zbuti zemrën.

Allahu mund ta shndërrojë dhimbjen në udhëzim.

Asnjë sprovë nuk është pa kuptim.

Besimtari nuk humbet kurrë

Profeti ﷺ ka thënë:

"Sa e mrekullueshme është çështja e besimtarit! Çdo gjë për të është mirë. Nëse e godet një mirësi, ai falënderon dhe kjo është mirë për të. Nëse e godet një fatkeqësi, ai bën durim dhe kjo është mirë për të."

(Sahih Muslim, 2999)

Ky hadith na mëson të shohim jetën me sytë e besimit.

Mirësitë na mësojnë mirënjohjen.

Sprovat na mësojnë durimin.

Të dyja na afrojnë tek Allahu.

Edhe kur zemra qan, ajo mund të mbetet e mbushur me shpresë.

Përmende Allahun në çdo ndryshim

Kur jeta ndryshon, zemra ka nevojë për një strehë.

Kjo strehë është përmendja e Allahut.

Allahu thotë:

"Vërtet, zemrat gjejnë qetësi vetëm me përmendjen e Allahut."

(Kur'an 13:28)

Kur themi:

• SubhanAllah
• Elhamdulilah
• Allahu Ekber
• La ilahe il-la Allah

zemra mbushet me dritë dhe qetësi.

Sa më shumë ta kujtojmë Allahun, aq më pak frika sundon zemrën tonë.

Urtësia e dijetarëve

Imam Ibn Kajjimi (Allahu e mëshiroftë) ka thënë se zemra nuk gjen qetësi të plotë derisa të kthehet tek Allahu. Sa më shumë që njeriu e mbështet zemrën tek Zoti i tij, aq më shumë gjen paqe dhe siguri.

Edhe Imam El-Gazali (Allahu e mëshiroftë) na kujton se kjo botë është vend i udhëtimit dhe përgatitjes, jo vendi i pushimit të përhershëm. Kur e kuptojmë këtë, ndryshimet e jetës nuk na tronditin aq shumë, sepse shpresa jonë është tek Allahu dhe tek jeta e përjetshme.

Si ta shohim çdo fund si një mundësi?

Ruaje namazin

Namazi është lidhja jonë më e fortë me Allahun. Ai na jep forcë kur zemra është e lodhur.

Lexoje Kur'anin çdo ditë

Edhe disa ajete në ditë mund ta mbushin zemrën me shpresë dhe besim.

Bëj shumë dua

Fol me Allahun për çdo shqetësim. Ai të dëgjon gjithmonë.

Profeti ﷺ ka thënë:

"Duaja është adhurim."

(Xhami' et-Tirmidhi, 2969 – Sahih)

Ji falënderues

Edhe kur diçka përfundon, Allahu të ka lënë shumë mirësi të tjera.

Falënderimi e mbush zemrën me dritë.

Ki durim

Durimi nuk do të thotë të mos ndiesh dhimbje.

Do të thotë të mos e humbasësh besimin tek Allahu.

Çdo fund na kujton Ahiretin

Çdo përfundim në këtë botë na kujton se jeta e kësaj bote është e përkohshme.

Ajo na fton të mendojmë për takimin me Allahun.

Na kujton të pendohemi.

Na nxit të falim më shumë.

Na frymëzon të bëjmë vepra të mira.

Na kujton se lumturia e përhershme nuk është këtu, por në Xhenetin që Allahu ka përgatitur për robërit e Tij besimtarë.

Ky është fillimi që nuk do të ketë më fund.

Përfundim

Kur një kapitull i jetës tënde mbyllet, mos pyet vetëm: "Pse ndodhi kjo?" Përpiqu të pyesësh edhe: "Si mund të më afrojë kjo më shumë tek Allahu?"

Ndoshta pikërisht ky fund është fillimi i një zemre më të fortë, i një namazi më tëpërkushtuar, i një besimi më të thellë dhe i një dashurie më të madhe për Allahun.

Besoji Zotit tënd në çdo kohë. Ai i di lotët e tu para se të bien. Ai i dëgjon lutjet e tua para se t'i shqiptosh. Dhe Ai hap dyer që askush tjetër nuk mund t'i hapë.

Allahu kurrë nuk e braktis robin që kthehet tek Ai me sinqeritet.

Lusim Allahun e Madhëruar t'i mbushë zemrat tona me shpresë, qetësi dhe besim, të na japë durim në çdo sprovë, të na bëjë mirënjohës për mirësitë e Tij dhe të na udhëheqë gjithmonë drejt asaj që e kënaq Atë. Amin.

You can find similar posts in https://drlal.ro

 

Kur zemra e kujton Allahun, jeta mbushet me dritë

Në rrjedhën e jetës, njeriu kalon ditë të bukura dhe ditë të vështira. Ka çaste kur zemra ndihet e lehtë dhe e qetë, por ka edhe momente kur mbushet me shqetësime, frikë ose pasiguri. Në këto çaste, shumë njerëz kërkojnë qetësi në pasuri, në sukses apo në fjalët e të tjerëve. Megjithatë, zemra e njeriut është krijuar për diçka më të madhe. Ajo gjen qetësinë e saj të vërtetë vetëm kur lidhet me Krijuesin e saj.

Allahu i Madhëruar nuk na ka lënë vetëm në këtë botë. Ai na ka dhënë Kuranin si udhëzim, Profetin Muhamed ﷺ si shembull dhe adhurimet si mjete për ta afruar zemrën tonë pranë Tij. Sa më shumë ta njohim Allahun dhe ta kujtojmë Atë, aq më shumë zemra jonë mbushet me dritë, shpresë dhe siguri.

Allahu thotë në Kuran:

"Vërtet, me përmendjen e Allahut qetësohen zemrat."
(Sure Er-Ra'd, 13:28)

Ky është një premtim hyjnor. Allahu nuk thotë se zemrat qetësohen me pasuri apo me famë, por me përmendjen e Tij. Kjo na kujton se paqja e vërtetë fillon nga brenda.

Allahu është më afër se sa mendojmë

Ndonjëherë mund të ndihemi të vetmuar. Mund të kemi dhimbje që askush nuk i kupton ose pyetje që nuk dimë kujt t'ia themi. Por besimtari nuk është kurrë vetëm.

Allahu thotë:

"Kur robërit e Mi të pyesin për Mua, Unë jam vërtet afër. I përgjigjem lutjes së lutësit kur ai më lutet."
(Sure El-Bekare, 2:186)

Sa e bukur është kjo fjalë: "Unë jam afër."

Allahu e di atë që na shqetëson. Ai i sheh lotët që të tjerët nuk i shohin. Ai dëgjon lutjet që i bëjmë në heshtjen e natës. Asnjë fjalë nuk humbet tek Ai dhe asnjë zemër nuk harrohet.

Kur e kuptojmë këtë, zemra jonë mbushet me besim dhe nuk ndihet më e braktisur.

Dhikri – ushqimi i zemrës

Ashtu si trupi ka nevojë për ushqim çdo ditë, edhe zemra ka nevojë për ushqimin e saj. Ky ushqim është përmendja e Allahut.

Profeti Muhamed ﷺ ka thënë:

"Shembulli i atij që e përmend Zotin e tij dhe atij që nuk e përmend është si shembulli i të gjallit dhe të vdekurit."
(Sahih el-Buhari)

Dhikri nuk kërkon pasuri, as kohë të gjatë.

Mund të thuash:

• SubhanAllah

• Elhamdulilah

• Allahu Ekber

• La ilahe il-lAllah

• Estagfirullah

Këto fjalë janë të lehta për gjuhën, por shumë të rënda në peshoren e veprave dhe të çmuara tek Allahu.

Sa më shumë ta kujtojmë Allahun, aq më shumë zemra jonë bëhet e qetë.

Kurani është një dritë për çdo ditë

Kurani nuk është vetëm një libër për t'u lexuar gjatë Ramazanit apo në raste të veçanta. Ai është një udhëzues për jetën e përditshme.

Allahu thotë:

"Ky Kuran udhëzon drejt asaj që është më e drejtë."
(Sure El-Isra, 17:9)

Edhe nëse lexojmë vetëm disa ajete çdo ditë, ato mund të ndryshojnë mënyrën si mendojmë dhe si e shohim jetën.

Kur lexojmë për mëshirën e Allahut, zemra mbushet me shpresë.

Kur lexojmë për faljen e Tij, gjejmë guxim për t'u penduar.

Kur lexojmë për Xhenetin, na shtohet dëshira për ta adhuruar Atë me sinqeritet.

Pendimi është gjithmonë i hapur

Nuk ka njeri që nuk gabon. Të gjithë kemi mangësi dhe dobësi. Por bukuria e Islamit është se dera e pendimit nuk mbyllet për atë që kthehet me zemër të sinqertë.

Allahu thotë:

"Thuaj: O robërit e Mi që e keni ngarkuar veten me gjynahe, mos e humbni shpresën në mëshirën e Allahut. Vërtet, Allahu i fal të gjitha gjynahet."
(Sure Ez-Zumer, 39:53)

Çfarë mesazhi i madh shprese!

Allahu nuk na thërret me fjalë të ashpra, por me butësi dhe mëshirë.

Ai dëshiron që ne të kthehemi tek Ai.

Profeti ﷺ ka thënë:

"Të gjithë bijtë e Ademit gabojnë, por më të mirët prej atyre që gabojnë janë ata që pendohen."
(Transmeton Et-Tirmidhi, hadith hasen)

Prandaj, mos e lër shejtanin të të bindë se je shumë larg Allahut. Hapi i parë drejt Tij mund të jetë një lutje e sinqertë ose një lot pendimi.

Mirënjohja sjell begati

Një zemër që falënderon Allahun sheh bukurinë edhe në gjërat e vogla.

Një gotë ujë.

Një familje.

Një ditë me shëndet.

Një sexhde.

Një ajet që prek zemrën.

Allahu premton:

"Nëse jeni mirënjohës, Unë do t'ju shtoj edhe më shumë."
(Sure Ibrahim, 14:7)

Ndonjëherë shtimi nuk është vetëm në pasuri, por në qetësi, bereqet, urtësi dhe kënaqësi me atë që kemi.

Dashuria për Allahun rritet duke e njohur Atë

Sa më shumë ta njohim Allahun përmes emrave dhe cilësive të Tij, aq më shumë e duam Atë.

Kur mësojmë se Ai është Er-Rahman (Mëshiruesi), zemra mbushet me shpresë.

Kur dimë se Ai është El-Gafur (Falësi), nuk dëshpërohemi nga gabimet tona.

Kur e dimë se Ai është El-Latif (I Buti), fillojmë të shohim urtësinë edhe në sprovat që nuk i kuptojmë menjëherë.

Prandaj, njohja e Allahut është një nga dhuratat më të mëdha që mund të fitojë një besimtar.

Një këshillë nga dijetarët

Dijetari i madh Ibn al-Qayyim ka thënë:

"Në zemër ka një zbrazëti që nuk mund ta mbushë askush tjetër përveç Allahut."

Sa e vërtetë është kjo!

Njeriu mund të ketë shumë njerëz rreth vetes, por përsëri të ndihet bosh.

Ndërsa ai që e mbush zemrën me kujtimin e Allahut, gjen qetësi edhe kur është vetëm.

Edhe Hasan el-Basri ka thënë:

"Kush e njeh Allahun, do ta dojë Atë."

Dashuria për Allahun nuk lind vetëm nga fjalët, por nga njohja e mirësisë, mëshirës dhe bujarisë së Tij.

Si ta afrojmë zemrën pranë Allahut?

Nuk kërkohen gjëra të mëdha. Allahu i do veprat që bëhen me sinqeritet dhe vazhdimësi.

Mund të fillosh me hapa të vegjël:

• Lexo çdo ditë disa ajete nga Kurani.

• Thuaj shpesh Elhamdulilah për begatitë që ke.

• Kërko falje me fjalën Estagfirullah.

• Bëj dua çdo ditë, edhe për gjërat më të vogla.

• Ndihmo dikë pa pritur shpërblim.

• Fal namazin me përqendrim sa më shumë që të mundesh.

• Mendo çdo mbrëmje për tri begati që Allahu të ka dhënë atë ditë.

Këto vepra të vogla, me kalimin e kohës, e ndryshojnë zemrën në mënyrë të mrekullueshme.

Përfundim

I dashur vëlla dhe e dashur motër, jeta do të vazhdojë të ketë ditë të lehta dhe ditë të vështira. Por ajo që e bën besimtarin të fortë nuk është mungesa e sprovave, por prania e Allahut në zemrën e tij. Kur e kujton Allahun, kur e lexon Librin e Tij, kur i lutesh me sinqeritet dhe kur e falënderon për çdo mirësi, zemra fiton një paqe që nuk mund ta japë askush tjetër.

Mos prit të bëhesh i përsosur për t'u afruar me Allahun. Afrohu me zemrën që ke sot. Ai është Mëshiruesi, Falësi dhe gjithmonë e mirëpret robin që kthehet tek Ai me sinqeritet. Çdo hap drejt Allahut është një hap drejt dritës, qetësisë dhe shpresës.

Lusim Allahun e Madhëruar t'i mbushë zemrat tona me dashurinë për Të, ta bëjë Kuranin pranverën e zemrave tona, të na japë gjuhë që e përmendin shpesh Atë dhe zemra që i besojnë plotësisht urtësisë së Tij. Lusim Atë të na falë, të na udhëzojë, të na forcojë në besim dhe të na bashkojë në Xhenetin Firdeus me profetët, të sinqertët, dëshmorët dhe njerëzit e mirë. Amin.

Fuqia e Ajetul Kursisë në Jetën e Besimtarit

 

Fuqia e Ajetul Kursisë në Jetën e Besimtarit

Ajetul Kursi – Një Thesar Hyjnor për Zemrën

Çdo besimtar kërkon mbrojtjen, mëshirën dhe afërsinë e Allahut në jetën e tij. Në mesin e ajeteve të Kur'anit, ekziston një ajet që Pejgamberi Muhamed ﷺ e përshkroi si ajetin më madhështor të Librit të Allahut. Ky është Ajetul Kursi (Sure El-Bekare, 2:255).

Ky ajet nuk është vetëm një pjesë e bukur e Kur'anit për t'u recituar, por është një burim force shpirtërore, sigurie dhe qetësie për çdo mysliman. Ai na mëson madhështinë e Allahut, fuqinë e Tij absolute dhe na kujton se çdo gjë në qiej dhe në tokë është nën sundimin e Tij.

Kur zemra e besimtarit lidhet me kuptimin e këtij ajeti, frika zvogëlohet, shpresa rritet dhe besimi bëhet më i fortë.

Pse Ajetul Kursi është ajeti më madhështor?

Një ditë, i Dërguari i Allahut ﷺ e pyeti Ubej ibn Ka'bin (Allahu qoftë i kënaqur me të):

"Cili është ajeti më i madh në Librin e Allahut?"

Ai u përgjigj:

"Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë."

Pastaj tha:

"Ajetul Kursi."

Pejgamberi ﷺ i tha:

"Të lumtë për dijen tënde."

(Sahih Muslim)

Kjo hadith tregon se Ajetul Kursi ka një pozitë të veçantë ndër të gjitha ajetet e Kur'anit.

Fillon me emrin e Allahut

Ajeti fillon me fjalët:

"Allahu! Nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Tij, të Gjallit, të Përjetshmit."

(Sure El-Bekare 2:255)

Ky është themeli i besimit islam: vetëm Allahu meriton adhurim. Ai nuk ka fillim e as fund, nuk lodhet dhe nuk ka nevojë për askënd, ndërsa çdo krijesë ka nevojë për Të.

Ajeti që mbush zemrën me teuhid

Në Ajetul Kursi përmenden disa nga cilësitë më madhështore të Allahut.

Allahu thotë:

"As dremitja dhe as gjumi nuk e kaplojnë Atë."

(Sure El-Bekare 2:255)

Ndryshe nga krijesat, Allahu nuk lodhet kurrë. Ai kujdeset për universin në çdo çast. Kur besimtari e kupton këtë, ai nuk shqetësohet tepër për të ardhmen, sepse e di se Zoti i tij është gjithmonë në kontroll.

Mbrojtje nga Allahu

Një nga mirësitë më të mëdha të Ajetul Kursisë është mbrojtja që Allahu i jep atij që e lexon.

Pejgamberi ﷺ tregoi se shejtani i tha Ebu Hurejrës (Allahu qoftë i kënaqur me të):

"Kur të shkosh në shtrat, lexo Ajetul Kursi. Allahu do të caktojë një mbrojtës për ty dhe shejtani nuk do të të afrohet deri në mëngjes."

Pejgamberi ﷺ tha:

"Ai të tha të vërtetën, edhe pse është gënjeshtar."

(Sahih Buhari)

Sa madhështore është kjo dhuratë! Vetëm disa çaste duke lexuar këtë ajet para gjumit mund të jenë shkak që Allahu ta mbrojë besimtarin gjatë natës.

Leximi pas çdo namazi

Një hadith i transmetuar nga Pejgamberi ﷺ thotë:

"Kush e lexon Ajetul Kursi pas çdo namazi farz, atë nuk e pengon asgjë të hyjë në Xhenet, përveç vdekjes."

(Transmetuar nga En-Nesai; hadithi është vlerësuar autentik nga disa dijetarë.)

Ky është një nxitje e madhe që ta bëjmë Ajetul Kursinë pjesë të pandashme të adhurimit tonë të përditshëm.

Ajet që largon frikën

Njeriu shpesh frikësohet nga sëmundjet, varfëria, e ardhmja ose sprovat.

Por Allahu na kujton në këtë ajet:

"Atij i përket gjithçka që është në qiej dhe në tokë."

(Sure El-Bekare 2:255)

Kur gjithçka i përket Allahut, atëherë edhe jeta jonë është në duart e Tij. Asnjë sprovë nuk ndodh pa dijen dhe urtësinë e Tij.

Prandaj besimtari nuk jeton me panik, por me besim dhe dorëzim ndaj Allahut.

Kuptimi është po aq i rëndësishëm sa leximi

Shumë myslimanë e lexojnë Ajetul Kursinë çdo ditë, por nuk ndalen të mendojnë mbi kuptimin e tij.

Kur e lexon këtë ajet, kujto se:

• Allahu është gjithmonë pranë teje.
• Ai di çdo gjë që ka kaluar dhe çdo gjë që do të vijë.
• Askush nuk mund të ndërmjetësojë pa lejen e Tij.
• Pushteti i Tij përfshin çdo krijesë.
• Ruajtja e qiejve dhe e tokës nuk e lodh Atë.

Këto të vërteta mbushin zemrën me siguri dhe qetësi.

Si ta bëjmë pjesë të jetës sonë?

Lexoje çdo mëngjes dhe mbrëmje

Kjo e forcon lidhjen me Allahun dhe e mbush ditën me bereqet.

Lexoje para gjumit

Duke ndjekur sunetin e Pejgamberit ﷺ, besimtari fle me zemër të qetë, duke e ditur se mbrojtja e Allahut është mbi të.

Lexoje pas çdo namazi farz

Ky është një zakon i vogël, por me shpërblim të jashtëzakonshëm.

Mësoja edhe familjes

Prindërit duhet t'ua mësojnë Ajetul Kursinë fëmijëve të tyre dhe t'i edukojnë ta duan Kur'anin që në moshë të vogël.

Një shtëpi ku dëgjohet Kur'ani është një shtëpi e mbushur me dritë dhe bereqet.

Jetoni sipas mesazhit të tij

Ajetul Kursi nuk është vetëm për t'u recituar.

Ai na mëson të mbështetemi tek Allahu, të mos kemi frikë nga krijesat më shumë sesa nga Krijuesi, të forcojmë teuhidin dhe të jetojmë me bindjen se Allahu është gjithmonë me ne.

Kur zemra mbushet me këtë besim, sprovat bëhen më të lehta, lutjet bëhen më të sinqerta dhe adhurimi merr një shije krejt tjetër.

Përfundim

Të dashur vëllezër dhe motra në Islam! Ajetul Kursi është një nga dhuratat më të mëdha që Allahu i ka dhënë umetit të Muhamedit ﷺ. Ai është një burim mbrojtjeje, një shkollë e teuhidit dhe një kujtesë e përhershme për madhështinë e Krijuesit tonë.

Le ta bëjmë këtë ajet pjesë të jetës sonë të përditshme. Ta lexojmë pas çdo namazi, para gjumit, ta mësojmë përmendësh, ta kuptojmë thellë dhe ta zbatojmë në jetën tonë. Sa më shumë ta njohim Allahun përmes fjalëve të Tij, aq më e fortë do të bëhet besimi ynë dhe aq më i qetë do të jetë shpirti ynë.

Lusim Allahun e Madhëruar të na bëjë prej atyre që e lexojnë Kur'anin me sinqeritet, e kuptojnë mesazhin e tij, jetojnë sipas tij dhe fitojnë mëshirën, mbrojtjen dhe kënaqësinë e Tij në këtë botë dhe në botën tjetër. Amin.